قهر، قهر، تا روز قیامت. این را بچه ها می گویند اما قیامتشان تا دقایقی بعد است که چشمانشان آشتی را نقاشی می کند اما بعضی به اصطلاح آدم بزرگ ها گاه قهرشان تا قیامت هم ادامه می یابد و گاه اصلا فرصت آشتی هم پیدا نمی کنند، حال آن که جنس آدمی از آشتی  است. از زیبایی است و مگر نه این که جنس انسان را خدا انتخاب کرده و از روح خود در  آن دمیده است. خب، حضرت جمیل محب  جمال که به دنبال نازیبایی نمی رود. حضرت حق انسان را زیبا آفریده است پس هر چه زشتی است فقط از قامت ناساز بی اندام ماست و الا آن سازور جز به زیبایی سازمان نکرده است. درست مثل درخت که فلسفه وجودی اش سرسبزی است و ثمره دادن.

حالا گاه خشکسالی آن را از ریشه می خشکاند و یا سوز سرما، مثل سال پار که درخت های بسیاری خشکیدند و... بگذریم قهر، حشره موذی درخت انسانیت است و حیف است ملتی که رمضان دارد و فرهنگش براساس آیین محمدی است و باور ملی اش هم سه گانه روشن پندار نیک و گفتار نیک و کردار نیک، شاهد حضور نازیبایی ها در جامعه و جان خویش باشد. باور کنید من مردم و زنده شدم وقتی یک مادر از صاعقه نامهربانی فرزندانش چشمانش به باران نشست.

مردم و زنده شدم وقتی شنیدم خواهری، در گرفتاری خواهرش، ناهمدلی می کند، وقتی خویشاوندی پیغام می فرستد که اگر مرده خویشاوند دیگر خود را در خیابان ببیند به چوب حراج می کشد آن را، وقتی پدر پیری از فقر عاطفه فرزندانش می نالد و از قهر و غضب  آن ها که قهر و غضب خدا را از یاد برده اند روزی هزار بار می شکند، وقتی برادر، برادری نمی کند در حق برادر خویش و چقدر برادر یوسف زیاد شده است و چقدر یوسف کم. اگر در خانه یعقوب ١١ نامهربان بودند به نام برادر اما لااقل یک یوسف بود تا به بوی پیراهنش جهانی را سرمست کند اما گویی برخی از ما برادران یوسفیم، بی آن که یوسف داشته باشیم. و سخت روزگاری است این روزها. این مصرهای وجود که به جای یوسف، از بت پراست مایی که به ظاهر موحدیم. اما کاش برای خدا و اخلاق خدایی هم در دل جایی می گذاشتیم و عوض این که یگانه راهمان به همراهی شیطان برسد،جاده باریکه  ای هم برای رسیدن به خدا برای خود نگه می داشتیم.

کاش در این رمضان که فصل مهربانی و رحمت است، ما هم مهربانی می کردیم و از سر رحم و مروت برمی آمدیم تا روی مان بشود از خدا طلب مهربانی کنیم.

کاش یادمان می افتاد که خدا چقدر منتظر ماست و حتی مهدی فاطمه را هم به انتظار ظهور ما گذاشته است تا بفهمیم و ظهور کنیم تا آن وقت مهدی موعود را هم حاضر ببینیم.

کاش یادمان باشد رمضان تنها لب فروبستن از طعام و شراب، نیست بلکه بازگشایی شریعه مهربانی به لب های عطش زده هم از فلسفه های رمضان است و طعام بر سر سفره های خالی گذاشتن نیز هم یادمان باشد. زلف بچه های یتیم، دیری است در انتظار نسیم دستان مهربان من و توست و چشمان نازشان برای دیدن لبخند من و تو لحظه شماری می کند و سخت دل خواهیم بود اگر دست به نسیم و لب به خنده نسپاریم.

وقتی فرزندان مولاعلی چشم به راهند. یادمان باشد بیماران ملتمس دعا، آنانی که بیماری آنان را از فیض روزه داری محروم کرده است هم چشم به راه مایند و یادمان باشد دست های پدر و مادر هرمی دارد که سرمای قطب شمال عاطفه ما را هم می تواند ذوب کند. پس سری به «خانه پدری» بزنیم و به «زبان مادری» مهربان سخن بگوییم تا هم زبان و هم دل پیدا   کنیم.

تا از این برهوت سخن گفتن به «رومی» و پاسخ شنیدن به «زنگباری» نجات پیدا کنیم.

یادمان باشد همه این دشواری ها از این است که الفبای مهربانی را گم کرده ایم و تا آن را پیدا نکنیم، امکان ره یافتن به شهر مهربانی را نخواهیم داشت و این برای من و توی شهروند عادی تنها نیست برای مسئولان هم هست پس همه مهربان باشیم.

کم نخوانده ایم و نشنیده ایم از رفتار امام حسن مجتبی علیه السلام که در برابر دشمن حتی چنان زیبا رفتار می کندکه «زشت پنداری» او را هم در معرض «پندار زیبا» قرار می دهد، مثل خورشید که حتی سنگ های تیره و کدر را هم به میهمانی نور می برد. کم نخوانده ایم و نشنیده ایم که گاه باطل باوری از «شام» می آمد و بر در خانه مولا امام حسن، هر چه زشتی آموخته بود و شنیده بود را به امام و پدر بزرگوارش مولا علی علیه السلام نسبت می داد و به قاعده این انتظار را داشت که از سوی امام مقابله ای همسان ببیند اما مگر از امامی که سرشار از زیبایی است و جامعه و جان آدمیان را زیبا می خواهد می شود چنین انتظاری داشت، او امام را نشناخته بود اما امام که هم خود را می شناخت و هم او را، با روی گشاده، در را هم بر او می گشود و می فرمود اگر بی پناهی، پناهت دهیم و اگر گرسنه ای سیرت کنیم و اگر نیازمندی، نیازت را برآوریم و...

این رفتار امام مرد شامی باور را به فهم «صبح» و ایمان به روشنی بر می کشید تا لب به قرآن خوانی بگشاید که خداوند خود بهتر می داند رسالت خود را در کدام خاندان قرار دهد و ایمان خویش را چنین نشان دهد که؛ پیش از این شما و پدرتان بدترین مردم نزد من بودید و اکنون بهترین مردم و... کم اتفاق نیفتاد از این ماجراها که کریم اهل بیت حتی «بدکرداری» برخی مردم را با کرامت باران گونه خود شست و هیچ گاه بدی را با بدی پاسخ نداد، چنان که این خاندان کرم هرگز خون را با خون نمی شستند و بد را با بد پاسخ نمی گفتند بلکه پاسخ بدی را با خوبی می دادند چرا که مبعوث به خیر و خوبی برای همه بودند. اینان امام همه بودند و هستند و امام بر دشمن خویش هم امام است و فلسفه امامت هم به راه آوردن همه آنانی است که پا از راه خیر بیرون گذاشته اند لذاست که در مواجهه امام سجاد با یزید هم شاهدیم که وقتی پسر معاویه از امام راه نجات می خواهد حضرت زین العابدین علی بن الحسین  علیه السلام او را به توبه فرا می خوانند و چگونگی توبه را هم برایش باز می گویند، هر چند او موفق به توبه نشود اما وظیفه و رسالت امام این است که همگان را به حق بخواهند و حتی دشمنان خود را هم به راه صلاح و سعادت رهنمون شوند. امام مجتبی علیه السلام هم با کرامت خویش فقر زدایی اقتصادی و فکری و فرهنگی و معرفتی می کردند و بی آن که رو ترش کنند در کام همه حق خواهان شیرینی و حلاوت سعادت می ریختند و من بر این باورم که ما، امروز، بیش از همیشه محتاج منش حضرت مجتبی هستیم و نیازمند ادبیات گفتاری و رفتاری حسن بن علی و این راه و تنها این راه است که پویندگان خویش را به سعادت می رساند. خوب است در این لحظه های نورانی رفتار خویش را بازخوانی کنیم تا ببینیم چقدر رفتار ما حسنی است تا روزگار ما هم حسنی باشد. آیا بزرگان ما، بزرگی از آن امام بزرگوار آموخته اند که کوچکی برخی را نبینند؟ آیا رجال سیاسی و «حزب مردان» روزگار ما حاضرند آن گونه که امام مجتبی با دشمنان خویش رفتار می کرد با هموطنان خویش رفتار کنند؟ آیا حاضرند از امام که بر عهد خویش با دشمن پایدار بود بیاموزند و بر عهد خود با دوستان و مردم خود وفادار بمانند؟ آیا اگر این گونه بود شاهد این همه وعده های به عمل درنیامده در ساحت های گوناگون بودیم؟ قصد ندارم در این عید مسعود، کامی را تلخ کنم اما معتقدم اگر ما رفتار امام را سرمشق زندگی اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی خود کنیم، به زندگی آرمانی در آرمانشهر اجتماعی دست خواهیم یافت اما زمانی که رفتارمان علوی نباشد به شعار نمی توان بر آن لباس حسنی پوشید. نمی شود بر «ننگ رفتاری های» بعضی هامان، رنگ مجتبوی زد. پس باید در زندگی، کردار و گفتار و پندار، نظر تازه کرد و نیکو هم تازه کرد نظرها را تا بتوان چنان سخن تازه ای گفت که هر دو جهان تازه و معرفت و ایمان و عشق بی اندازه شود چنان که در زندگی باورمندان منش امام حسن شده بود و شده است و خواهد شد. بگذریم، کامتان را شیرین و روزگار همه را حسنی به دعا از خداوند می خواهم اما معتقدم کلید این زندگی، رفتار امام حسن است که با دشمن هم به مروت چنان رفتار می کند که جوانمردی را به او می آموزد. پس شایسته است با درس آموزی از این مکتب، رفتار مردم با مسئولان و مسئولان با مردم به سمت بهتر شدن تعیین مسیر کند و هر روز هم بهتر شود تا دیگر در جامعه شاهد پرخاشگری، رقابت های نازیبا، ناجوانمردی و حذف و تهدید و بدخواهی برای دیگران نباشیم و نه جناح ها را رخ در رخ هم و پنجه در چهره هم ببینیم و نه مردمان را دست بر یقه و خانواده ها را گره بر پیشانی، بلکه رقابت ها را همراه با رفاقت و در قالب «فاستبقوا الخیرات» و دست ها را به مهر بر هم و چهره ها را به لبخند زیبا ببینیم و آن وقت جامعه هم حسنی خواهد شد...

 

" گفته می شود ایران در مقام های نخست فراوانی تصادف است. مقام اولی که همه از آن فرار می کنند و به گوی آتش می ماند؛ این مقام اولی که هرکسی سعی می کند آن را به دست دیگری بدهد و خود را از شر آن وارهاند تا بتواند جان شهروندانش را از گزند تصادف محافظت کند.

" گفته می شود ایرانیان در مصرف سوخت هم رکوردشکن هستند، چنان که تصادف، آمار مرگ ومیر و میزان مصرف و هدررفت سوخت در ایران چندبرابر استاندارد خیلی از کشورهاست و گاه میزان مصرف ما با کشورهای پرجمعیت شانه به شانه می زند.

" گفته می شود آستانه تحمل مردم پایین است و در رانندگی پایین تر به گونه ای که همان مردمی که به گاه بیرون رفتن از در خود را عقب می کنند و تعارف می کنند تا دیگران زودتر بروند و دیگران را بر خود مقدم می شمارند، در رانندگی خود را بر همه مقدم می دانند و کمتر حق تقدم دیگران را رعایت می کنند و حتی بعضی ها سر چهارراه  هم اگر پلیس نباشد، چراغ قرمز را تاب نمی آورند و ... در کل کمتر قانون پذیر و عامل به آن هستند.

" گفته می شود مدت حضور مردم در خیابان زیاد است و انگار این حضور بیش از آن که بهره وری داشته باشد، باعث فرسودگی قوای جسمی و روحی می شود.

" گفته می شود این مسائل و از این دست مسائل؛ اما آن چنان که باید به چرایی این ماجرا پرداخته نمی شود و هنوز پرسش ها پاسخ نگرفته است که فضای ترافیکی شهر چرا به گونه ای است که به راحتی با حضور اندک خودرویی در خیابان قفل می شود و چرا روزگار دوربرگردان ها این است که هر روز از تعداد آن کاسته و راه مردم دورتر می شود تا در زمان افزون تر که در خیابان هستند،با فرسایش بیشتر قوای روحی و روانی مواجه شوند و آستانه تحملشان چنان پایین بیاید که یک بوق و ترمز به جنجالی مرگ آفرین تبدیل شود و حوادثی شکل بگیرد تلخ تر از تلخ و... آیا به راستی به ترافیک و فرهنگ ترافیک هم اندیشیده ایم.

"آیا نمی شود با ایجاد دوربرگردان های مهندسی شده از سوی متخصصان ترافیک هم راه ها را کوتاه تر کرد و هم به سلامت و افزایش ایمنی خیابان کمک کرد؟ شهروندی این را می پرسید و روزگار دوربرگردان ها را در بولوار وکیل آباد مشهد مثال می زد که راه را بسیار دور می کند و هم به افزایش مصرف سوخت می انجامد و هم روح و روان و جسم و توان رانندگان را فرسوده می کند و آستانه تحمل را چنان پایین می آورد که خبرهایش فقط در صفحات حوادث روزنامه ها قابل درج است؛ یا به عنوان مثال عرض ورودی و خروجی ها ی تقاطع غیرهمسطح خیام که هنوز افتتاح نشده است چنان ترافیکی دارد که رانندگان، ترافیک میدان امام حسین(ع) را از یاد برده اند!

"روزگار فضای ترافیکی خوش نیست و با افزایش تولید خودرو ناخوش تر هم می شود چه با توجه به افزایش خودرو، شاهد افزایش فضای ترافیکی نیستیم و این در کنار فرهنگ ترافیک که هر روز ، بدتر از دیروز می شود، می تواند خیابان های شهر را به جبهه جنگ تبدیل کند، جبهه ای که در آن سلامت جسم و روان مردم قربانی می شود، حال آن که می توان با مدیریت فرهنگ ترافیک و فراهم سازی فضای ترافیکی مردم را در رانندگی ایمن و توام با آرامش در شهرها و جاده ها یاری کرد.

"می شود خود مردم نیز با رعایت قانون و مقررات از ظرفیت موجود به گونه ای استفاده کنند که عوارض رانندگی در خیابان ها کاهش یابد...

یک خط، یک خط روی ماشین، یک سنگ روی شیشه، یک بوق، یک ترمز، یک نگاه، به جنایت ختم می شود. تعجب نکنید.

کلید بعضی از قتل ها و ارتکاب جنایت ها گاهی همین مسائل پیش پا افتاده است که شاید خنده دار هم به نظر آید اما سرانجامی گریه آور دارد.

پیشتر در خبرها خواندیم چون طرف چپ، چپ به من نگاه می کرد درگیر شدیم و چاقو کشیدم و ... کشتمش چون بد نگاه می کرد ... بی هوا دنده عقب می آمد ... راننده ای که در مسیر مستقیم می رفت با این که می توانست ترمز کند، نکرد و با خودرویی که دنده عقب می آمد تصادف کرد، هر دو به اعتراض پایین آمدند و ... یکی با جک به دیگری حمله کرد و دیگری با چاقو و کار هر دو به بیمارستان کشید ... روی اتومبیلش خط انداخت این هم روی صورتش و باز در ماجرایی دیگر، خط  انداختن روی خودرو به خط انداختن روی زندگی یک فرد انجامید و ... این همه نشان از تحمل ناپذیری ما دارد و جامعه ای که آستانه تحمل مردمانش کم شود آمار وقوع جرایم و جنایت ها افزایش خواهد یافت.

حال آن که بسیاری از این اتفاقات با اعجاز کلمه «ببخشید» به خوشی ختم می شود اما گویا ببخشید گفتن به غرور برخی ها نمی سازد! گویا شیطان چنان در بعضی از ماها جا گرفته است که خود را برتر از همه بدانیم و ببخشید نگوییم، حال آن که ببخشید گفتن نشان مهارت زندگی است و اعجاز آن را بسیاری آموخته اند؛ شما هم می توانید این آموخته به تجربه رسیده را بیازمایید.

می توانید در مقابل اتفاقات با ببخشیدگفتن شاهد بخشیده شدن هم باشید. حتی می توان با تکان دست به نشان عذرخواهی و احترام به دیگری، احترام او را هم برانگیخت حتی به گاه عصبانیت و ... اگر ما به مهارت برقراری ارتباط و مهارت استفاده از کلمات آرامش آفرین برسیم، آن گاه شاهد کاهش جرم و مجرم خواهیم بود و در نتیجه آرامش و احساس آرامش در جامعه رونق خواهد گرفت.

اگر ما یاد بگیریم که در حال عصبانیت سخن نگوییم و تصمیم نگیریم آن وقت ضریب خطای تصمیم ها و گفته های ما پایین خواهد آمد و خطاهای پیامد هم روی نخواهد داد. اگر ما یاد بگیریم به خود و به هم احترام بگذاریم بسیاری از کلمات بر زبان ما جاری نخواهد شد.

کلمه ای که جاری نشود، رفتاری هم وقوع نخواهد یافت... خوب است در لحظه های نورانی ماه مبارک رمضان با تمرین خویشتن داری و بالابردن آستانه تحمل، در مسیر انسان شدن گامی فراتر بگذاریم، یادمان باشد که هدف از روزه و رمضان نخوردن و نیاشامیدن نیست بلکه نه گفتن به شیطان در همه اشکال آن است پس در مدیریت گفتار و رفتار خود هم باید به درجه ای برسیم که بتوانیم به دعوت شیطان نه بگوییم و گرد ناراستی و نادرستی نگردیم، تا جامعه نیز از زیبایی و درستی و آرامش سرشار شود.

سال های پیش، در دهه هفتاد، گذارم به مناطق محروم و مرزی خراسان جنوبی افتاد؛ در منطقه بندان، نهبندان و ... کودکانی دیدم از استعداد سرشار که اگر می توانستند از کوچه های فقر و محرومیت به سلامت بگذرند، می شد به فردایشان امید بست که در قامت پزشک، مهندس، کارشناس، دانشمند و ...در خدمت توسعه کشور قرار گیرند. آن روز، آن ها در مدارس روستایی، شانه به شانه فقر امکانات، درس می خواندند و من امیدشان می دادم فردا که بزرگ تر شوند، خواهند توانست پا به دانشگاه های بزرگ کشور بگذارند و در پایتخت و دیگر دانشگاه های معتبر به تحصیل بپردازند و با شکوفایی استعداد خویش، گره از کار مردم بگشایند. گفته بودمشان که مانعی در راه نیست و آنان خواهند توانست به مدد پشتکار و تلاششان پشت صندلی های دانشگاه شریف بنشینند. در دانشگاه تهران و شهیدبهشتی و دیگر کانون های علم درس بخوانند. اما تصورش هم برایم غیرممکن بود که سال های بعد، با اجرای یک طرح، آن آرزوها را، نقش برآب و آن استعدادهای درخشان را به جرم تهرانی نبودن از ورود به دانشگاه های پایتخت محروم ببینم. چون با بومی گزینی دانشجویان که ٨٠درصد ظرفیت دانشگاه های هر منطقه را به بومیان آن مناطق اختصاص می دهد، عملا احتمال ورود به بهترین دانشگاه های کشور برای فرزندان مناطق محروم به آرزویی در اندازه محال تبدیل می شود و نتیجه این می شود که در تلاش برای درست کردن ابروی اسکان و خوابگاه و سفر نرفتن دانشجویان و جلوگیری از ناهنجاری  های احتمالی، چشم استعداد و عدالت تحصیلی را کور کرده اند.به راستی باید پرسید سطح علمی دانشگاه تهران و سیستان و بلوچستان و اصفهان و کردستان و مشهد و چهارمحال و بختیاری و ... در یک سطح است که همه بتوانند به یک اندازه از آن استفاده کنند تا بگوییم بومی گزینی، حقی را از دانشجویان ضایع نمی کند؟ آیا تا ارتقای سطح علمی دانشگاه ها و رسیدن به این آرمان حق داریم دانشجویان مستعد مناطق محروم را از تحصیل در دانشگاه های درجه اول محروم کنیم؟ آیا حق داریم دانشجویان را جز بر اساس استعداد و توانایی هایشان دسته بندی کنیم؛ آیا زاده شدن در مناطق محروم گناه است که فرد به عقاب محرومیت از تحصیل در دانشگاه های برخوردار گرفتار آید؟...

آیا بومی سازی ٨٠درصد ظرفیت ها، باعث افت تحصیل در میان دانشجویان و سرخوردگی در میان افرادی که با رتبه بالاتر علمی خود را پشت در دانشگاه و افرادی با رتبه پایین تر را روی نیمکت کلاس می بینند، نخواهد شد؟ آیا این افت و سرخوردگی، باعث مشکلات فردای کشور نخواهد بود؟ آیا ... و خیلی آیاهای دیگر... امیدوارم مسئولان محترم و تصمیم گیرندگان با بازنگری در این تصمیم و قانون، امکان تحصیل در دانشگاه های تراز اول را براساس توانایی علمی و استعداد ذاتی دانشجویان فراهم کنند تا مرزهای جغرافیایی و منطقه ای چونان سدی رسوخ ناپذیر در برابر جوانان این مرز و بوم قد علم نکند، بلکه کلیدهای علم و دانش، درها را باز کند. یادمان باشد مسائلی چون، اسکان و در نزدیکی خانواده بودن فرعی است که نباید اصل تحصیل را فدای آن کرد.

" یکم: شان نگارش این یادداشت پاسخ به یک برداشت است از این قرار؛ «متاسفم برای بنی اسدی با این نوع نگاهش. تا این نگرش هست ما باید در جا بزنیم به امید روزی که هر ایرانی در کاخ زندگی کند» این محتوای پیام یک شهروند بود که پس از درج یادداشت «کاخ نشینی!» به تاریخ یازدهم شهریورماه جاری که درد دل گونه ای بود با شهید کاوه، دریافت شد. گفتم شاید درکنار فراوان مخاطبان گرانقدری که پیام آن نوشته را دریافته بودند و در تماس با صاحب قلم و روزنامه ابراز لطف کرده بودند، باشند کسانی که مثل این شهروند محترم برداشت متفاوتی داشته باشند. پس باید آن سخن را که حق می دانیم دوباره خوانی کنیم.

" دوم: صریح و روشن عرض می کنم. من با ثروت و با تولید ثروت مخالف نیستم بلکه آن را در راستای توسعه و به ظهوررسیدن شان خلاقیت خداوندی انسان می دانم و باور دارم کسی که با تولید ثروت مشروع به جامعه خدمت می کند با کسی که برای تولید علم و معرفت و فرهنگ می کوشد، هم ردیف اند چه وقتی نیت ها همسان و مومنانه شد، تلاش ها مقدس می شود دیگر این که تولید ثروت از راه درست و با به فعلیت رساندن استعدادهای خدادادی، ارزشی همپای ذوالفقار علی علیه السلام می یابد که درباره اموال حضرت خدیجه (س) گفته شده است...

" سوم: با تنبلی و خفتگی به شدت مخالفیم و باورمان همان باور مولوی است که حتی کوشش بیهوده هم به خفتگی و تنبلی و تن پروری ارجحیت دارد، چه اگر حتی همه رفتن ها هم به مقصد نرسد، بازهم باید رفت چون برای رسیدن راهی جز رفتن نیست. پس با برجای ماندن و درجازدن به شدت مخالفیم، همان طور که در جازدن و همانندشدن ٢ روز یک نفر را غبن و ضرر می دانیم، در جازدن هم عین خسران و زیان است.

" چهارم: من هم برای هر ایرانی و حتی برای هر انسان یک کاخ بلکه بالاتر آرزو می کنم اما نه کاخی که بر کوخ های دیگران بنا شده باشد. نه کاخی که خشت، خشت آن از حق این و آن روی هم انباشت شده باشد. من با داشتن کاخ برای هر ایرانی موافقم اما نه کاخی که از انباشت حق این و آن و آه و ناله و نفرین آن و این شکل گرفته باشد. من برای هر ایرانی کاخی آرزو می کنم که براساس حق و عدل بنا شده باشد، نه این که هزینه قدکشیدن کاخ فلان کس را خاکسترنشینی من و تو و ما بپردازد. من بالاتر از کاخ برای هر ایرانی آرزو دارم، منتهی کاخی که از راه باطل و فرصت خواری و ویژه خواری و باطل کرداری فراهم نیاید. خشت کاخ ایرانی باید از جنس تولید درست باشد و آهن آن از جنس استعداد آدمی و ... پس من با کاخ نشینی درست مشکل ندارم، مشکل من با این نوع کاخ نشینی است که برخی افراد به مدد رابطه و با استفاده از رانت های ویژه یک شبه به آلاف و الوف برسند. من با این مخالفم که «زبیریزاسیون» ریشه حق طلبی مردان مجاهد دیروز را بخشکاند. من با این مخالفم که اگر همه برابرند، برخی ها برابرتر باشند من با این مخالفم که میلیاردرشدن فلان فرد از ریال، ریال شهروندان فقیر شکل بگیرد.

" پنجم: من با برخوردارشدن و کاخ نشین شدن همگانی مخالف نیستم بلکه معتقدم هرکس باید در برخورداری از فرصت ها برابر با بهره گیری از استعداد خود به حق خویش برسد من با این که بگویند همه به یک اندازه باید بدوند و چوب جلوی شان باشد مخالفم بلکه معتقدم آن که توان بیشتر دارد باید زودتر بدود و زودتر به مقصد برسد و برنده شود.

اما آن چه مرا و نسل مرا آزار می دهد این است که تو با همه توانت و استعدادت می دوی اما به یک باره ، یک فرد مستظهر به قدرت های پشت پرده با بنز بیاید و با توی دونده مسابقه بگذارد و ببرد. من با ویژه خواری و کاخ نشین شدن از این راه مخالفم و نمی توانم بپذیرم که وقتی محمود کاوه، با بسیجی بی نام و نشانش از یک سفره نان می خورد، برخی ها سفره های آنچنانی داشته باشند درحالی که سفره برخی مردم خالی باشد.

" ششم: من فقر پیدا را در جامعه که شانه به شانه کفر می زند برنمی تابم و باور دارم باید با اعمال عدالت بیش از گذشته، فرصت ها را و ثروت ها رامیان مردم توزیع کرد و همگان را برای به ظهوررساندن استعدادشان تجهیز کرد، آن وقت براساس عدالت همه به حق شان می رسند، نه براساس فرصت های ویژه برای آدم های ویژه. من وقتی کوخ ها را می بینم نمی توانم کاخ ها را بپذیرم، وقتی پای خسته و زخمی هموطنم را می بینم با مسئله ای به اسم خودروهای چند صدمیلیونی مشکل پیدا می کنم. وقتی افرادی برای استحمام خود با مشکل مواجهند نمی توانم بپذیرم اشتراک کارواش خودروی فلان ابن الوقت ٧٠٠هزار تومان باشد. وقتی سوء تغذیه بسیاری از مردم را می بینم، سوء هاضمه و پرخوری برخی را عین بی عدالتی می دانم. وقتی ...

" هفتم: من با برخورداری و رفاه مردم مشکل ندارم، مشکل من این است که بعضی افراد، به قیمت فقر دیگران برخوردار و به قیمت خاکسترنشینی مردم کاخ نشین شوند و به قیمت همه عمر پیاده بودن مردمان، خودروهای چندصدمیلیونی سوار شوند.

" هشتم: من دست تولیدگر کارآفرین را می بوسم و جهاد برخورداران را به اموال مثل جهاد مجاهدان عزیز می شمارم و باور دارم تا کارآفرین تکریم نشود کار ارزش گذاری نمی شود و بی کاری مثل بختک در زندگی مردم خودنمایی می کند. پس کارآفرین صاحب حرمت است. تولیدکننده عزیز است، سرمایه ای که در راه رستگاری مردم به کار آید صاحب کرامت و من همه این ها را عزیز می دانم. چون براساس تلاش و کوشش و بدون استفاده از رانت های باطل به وجود آمده است.

" نهم: من باز هم آرزویم را باز می گویم و برای تحققش تلاش و دعا می کنم که روزی همه انسان ها از بهترین شرایط زندگی برخوردار باشند و هر ایرانی در کاخ زندگی کند، در شهری که حتی یک کوخ نباشد و همه از شرایط زندگی خوب، فراتر از حداقل ها برخوردار باشند.

 

آن که بذری نکاشته، چشم به راه باران نیست... بلکه چشم هایی به راه باران به سوی آسمان است و دست هایی به دعا، باران را طلب می کند که پیش از این بذری کاشته و دل به سبز شدن آن بسته است. این چشم ها اگر شده به باران خویش، باران را از آسمان می گیرند و این دست ها اگر شده با قنوت خویش زمین و آسمان را گره بزنند، چنین می کنند....

اگر بذری نکاشته ایم تاکنون، رمضان را فرصتی بدانیم برای افشاندن بذرهایی که چون سبز شود شاد شویم و چون به بار بنشیند احساس سربلندی، ما را تا آسمان ببرد. بیاییم و از این فرصت بهره  گیریم و بذر ایمان بکاریم و نهال مهربانی بکاریم تا وقتی به میوه نشست، کام همه را شیرین کند. نور بکاریم تا چشم همه را و همه کوچه ها را روشن کند. آبی از دیده بیفشانیم تا چشمه های فردا شود و در جاری زلال خود عطش از لب ها برگیرد و تبخال های تشنگی را به زلال مهربان خویش بشوید. دستی به نیکی دراز کنیم تا در کنار دیگر دست ها، تعاونی  جماعت مومنان را شکل دهد در اصلاح امور مسلمین و افکار خویش را در کنار هم سامان دهیم تا تعاونی افکار تشکیل شود و به رفتار ها و گفتار ها و حتی پندارها جهت مومنانه بدهد. یادمان باشد همان طور که دریا از قطره ، قطره باران تشکیل می شود و قرن ها از لحظه ، لحظه زمان، تشکیل هویت انسانی هم از قطعه های کوچک رفتاری ما تشکیل می شود و زمانی می توانیم زندگی خوبی داشته باشیم که قطعات زیبای زمان را کنار هم بچینیم والا از مخلوط خوبی و بدی و یا چینش زشتی ها نمی توان به زیبایی رسید. از قهر و کینه و کدورت نمی توان به تابلوی مهربانی دست یافت. نمی توان در دریای آرامش غوطه خورد. نمی توان زیر باران لطف، قدم زد. نمی توان انتظار رحمت داشت وقتی رحمی در دل نمانده است، نمی توان از خدا خیر فراوان طلب کرد وقتی خود برای بندگان خدا، جز شر نمی خواهیم. نمی شود... نمی شود، بذری نکاشته، انتظار مزرعه داشت و حتی برای رویش یک گل تلاش نکرد و منتظر بهار ماند. نمی شود خار کاشت و رویش گل را به انتظار نشست چه زندگی هر فرد، شکل یافته از پندار و گفتار و کردار اوست و تا این خوب نشود، آن خوب نخواهد شد. پس برای خوب شدن، این رمضان را فرصتی نیکو بشماریم و اول از همه نگاه خود را به رمضان نیکو کنیم و یادمان باشد، «سخت افزار» پنداشتن رمضان، کار را بر ما سخت می کند و اگر رمضان را در همین نخوردن بدانیم، خوره جهالت همه جانمان را خواهد خورد حال آن که پشت این نخوردن، یک دنیا معناست. پشت پرده اعمال رمضان خبری هست راز آلود که اگر گره گشایی شود و رمز گشایی، خواهیم توانست به نرم افزار رمضان دست پیدا کنیم تا زندگی ما را متحول کند و آن که به رمضان نگاهی نرم افزارانه دارد، نگاهش هم لطیف است آن قدر که گرسنگی او را به خویش نمی کشاند بلکه چندگاهی از خویش بیرون می برد و به اندیشه در امور مردم می کشاند والا اگر قرار باشد این نخوردن اضطراب افزا شود و ما را به حرص خوردن افطار بکشاند که همان خوردن به. اگر قرار است روزه داری عوض این که ما را بسازد، ما را درهم بشکند پس چه حاصل از رمضان ؟ رمضان قرار است ما را بسازد قرار است ما چشم از خویش برگیریم و به خدا بیندازیم و در راه خدا، دست خلق را هم بگیریم و از پا افتادگان را با یاعلی گفتن همراه باشیم. قرار است چنان از روزه به فهم قیامت برسیم که حضور قیامت را در همین دنیایمان احساس کنیم. قرار است چنان با نخوردن و نیاشامیدن به مهارت «نه» گفتن به شیطان برسیم که در همه عمر بلندترین نه را، شیطان از ما بشنود. قرار است فقط به خدا بله بگوییم و جز زیبایی مرتکب نشویم، قرار است با فهم رمضان، رازهای عبودیت را بشکافیم و عبادت هامان را عابدانه ادا کنیم قرار است رابطه خود را با خدا چنان کنیم که شایسته خلیفة الهی است. قرار است ... اصلا قرار است هرچه زیبایی است در زندگی فراهم شود تا از غمزه سحر تا شکوه پرناز افطار را یک جا درک کنیم. قرار است عاشق شویم و کجا عاشق جز زیبایی می تواند دید که ما را در چشم آید؟ قرار است عاشق شویم و عاشق زیباست و عاشقی هم زیبا پس چنین مان تقدیر باد....

 

بعضی روزها، در تاریخ ماندگار می شود. این ماندگاری هم دو سویه است به عنوان مثال اگر عاشورا برای امام حسین (ع) و یارانش ماندگار شد و زیباترین جلوه خویش را به تماشا گذاشت تا زینب سلام ا... علیها در کربلا جز زیبایی نبیند، برای یزید و یزیدیان هم جز خسارت و زشتی پیامدی نداشت و از آن پس زشتی معنایی معادل یزید یافت و خط تمیزی شکل گرفت که یک سویش حسین (ع) بود و همه زیبایی و سوی دیگرش هم یزید بود و همه زشتی و شق سومی هم وجود نداشت؛ چه در کربلا هر چیز یا حسینی بود یا یزیدی، یا زیبا بود یا زشت، یا سفید بود یا سیاه و نه رنگ دیگر و شکل دیگر و این از ویژگی های روزهای ماندگار است که قطب ها مثل دو کوه قد می کشند و دیگر هیچ چیز به چشم نمی آید یعنی همه رنگ ها رنگ می بازند و همه اعداد میان صفر و ١٠٠ از میان بر می خیزند تا تقابل این دو بیش از همیشه به چشم آید. با این تعریف در کربلا و در همه کربلاهای تاریخ، چیزی به نام «بی طرفی» وجود ندارد که وقتی حق مطلق هست، بی طرفی هم رفتاری باطل گونه است و اصلا خود باطل است چه هر چیز با حق نیست، باطل است...

ما در تاریخ انقلاب اسلامی نیز از این روزها کم نداشتیم و شاید کم هم نداشته باشیم در فرداهایی که پیش رو داریم و از آن جمله می توان به واقعه ١٧ شهریور اشاره کرد که با وجود تکرار ٣٠ ساله هنوز هم حدیثی تازه است؛ چنان که خون شهید هرگز از تازگی نمی افتد. در ١٧ شهریور هم که پس از هیاهوی دولت آشتی ملی در متن جامعه خطی رسم شد تا یک بار دیگر همه نقش آفرینان را به دو گروه تقسیم کند؛ حق و باطل و هیچ گروه دیگری به رسمیت نشناسد که وقتی یکی به باطل آتش می بارد و دیگری در پی حق جان می بازد، نمی توان نسبت به این مسئله و این دو طرف بی اعتنا بود. در ١٧ شهریور مردم در جبهه حق بودند و حق را فریاد می کردند و زیباترین جلوه های یک حضور دینی را به تماشا گذاشتند آن چنان که در سوی مردم در هفده شهریور، جز زیبایی نبود و اگر کسی از مردم می پرسید از آن واقعه، شاید پاسخی می یافت که ترجمه نگاه زیبا بین حضرت زینب سلام  الله علیها بود که جز زیبایی نمی دید چون جز زیبایی در وجود و نگاه و پندار نداشت و مردم حق بین نیز جز زیبایی در وجودشان نداشتند پس همه چیز را زیبا می دیدند اما از آن سو، دژخیمان حکومت خودکامه بودند که نقاب آشتی ملی را هم از چهره بر گرفتند و زشت ترین تابلو را جلوی چشم جهان گذاشتند تا همگان بفهمند از کسانی که جز زشتی در پندار و گفتار و کردار ندارند توقع زیبایی نمی توان داشت از کسانی که مرگ را دوست دارند، توقع زندگی حرف عبثی خواهد بود و آن ها، زشتی را شرمنده کردند، با گلوله هایی که بر سر مردم باریدند، با زندگی هایی که پرپر کردند، با خون هایی که بر زمین ریختند اما غافل بودند که این خون ها، مثل بذر در زمین باور مردم فرو می رود و به گاه بهار سر بر می آورد و جلوه هایی از حق و حقیقت و زیبایی که در جهان هست، ثمره همان بذرهای روشن است و امروز هم ما وام دار بذرهای روشن خون شهیدان هفده شهریوریم.باشد که این نور را قدر بدانیم و با زیبا زندگی کردن، دین خود را به زارعان زیبایی ادا کنیم.

وقتی دزد با چراغ می آید باید بیشتر مراقب بود و شاید بهتر است بگوییم باید هوشیار بود که وقتی کسی با چراغ می آید بفهمیم دزد است یا خودی. امنیت سوز است یا امنیت ساز و این قصه« فیوج» هایی که با لباس پلیس و یا تحت عنوان ماموران آگاهی از مردم زورگیری، سرقت و... می کنند و آرامش یک شهر را بر هم می زنند از همین قبیل است؛ یعنی باید هوشیار باشیم که فرق مامور را از مامورنما باز بشناسیم.باید هوشیاری مضاعف کنیم تا دزدان نتوانند با سرقت عنوان مامور قانون،از ما سرقت کنند و بر قانون لگد بکوبند پس یادمان باشد گاه پشت چهره های مصمم و مطمئن با عنوان مامور قانون، گرگانی قانون شکن وجود دارند و؛

...ای بسا ابلیس آدم رو که هست

پس به هر دستی نباید داد دست...

پس نباید خواست آنان را گردن نهاد بلکه اول باید هویت خود آن ها را به محک کشید و دقیقا پس از اطمینان از هویتشان با آن ها همکاری کرد.

از طرف دیگر چنین رویکردی نیازمند تعامل پلیس نیز هست؛ یعنی ماموران واقعی و پلیس های امنیت ساز وقتی در برابر شهروندی قرار می گیرند که از آن ها اوراق هویت می خواهد با حفظ احترام او را به یقین برسانند تا این به رویه ای معمول تبدیل شود تا سارقان نتوانند با غصب عنوان پلیس امنیت مردم و مالشان را یک جا سرقت کنند.

اگر رابطه نهاد پلیس با مردم شفاف شود و پلیس اول با معرفی و احراز هویت خود برای شهروند ، به اعمال قانون بپردازد، دیگران نخواهند توانست پشت اقتدار پلیسی از نشان دادن ورقه ای که هویت آنان را مشخص کند پرهیز کنند پلیس باید به مردم حق بدهد که برای احراز هویت او، حتی با ١١٠ تماس بگیرند و این را بگذارد به پای هوشیاری و احتیاط مردم نه بی حرمتی به مجری قانون.

آن وقت با فهم و اعتماد متقابل خواهیم توانست هم اعمال قانون کنیم و هم جلوی اعمال غیرقانونی جاعلان نام مامور را بگیریم.

تا فیوج ها و مامورنماها نتوانند به نام قانون بی قانونی کنند و به نام مامور حرمت مامور و مردم را یک جا لگدکوب کنند.

خوب است مردم به این نکته ظریف که یک پلیس می گفت توجه داشته باشند که در صورت مواجهه با چنین افرادی از آن ها کارت شناسایی و اوراق هویت بخواهند در چنین زمانی ماموران حقیقی با خون سردی به پرسش شهروندان پاسخ می دهند ولی ماموران قلابی از آن جا که ترس لو رفتن دارند، بسیار عجول و ناشکیبا خواهند بود و با تامل در نوع رفتارشان می شود آن ها را شناسایی کرد و... به هر روی باید در شهری که گرگ ها رها شده اند و گاه در پوشش نام های معتبر و آدم های معتبر می روند باید هوشیاری افزون کرد و تنها با افزایش هوشیاری است که می شود از وقوع جرایم گوناگون جلوگیری کرد و یا حداقل عوارض آن را کاهش داد.در ماه مبارک رمضان که به قاعده آمار جرایم کاهش می یابد، اگر هوشیاری افزون کنیم، از آن چه هست هم باز با جرایم کمتری رو به رو خواهیم شد. اگر اخلاقیات و معنویات رمضان در جامعه بماند، بعد از ماه رمضان هم منحنی جرایم رو به کاهش خواهد داشت...صفحه 13 حوادث ، شماره سریال 17074 ، تاریخ انتشار 870616

قشنگ است نخوردن اما خواندن، ندیدن اما دیدن، نگفتن اما گفتن. نشنیدن اما شنیدن به جان و به ایمان و این همه شرح هر روز رمضان ماست که به روزه، جان را روضه رضوان می کنیم و به راز عبودیت و عبادت توأمان دست می یابیم. قشنگ است این روزها و شرح آن که ما را به بی نهایت می رساند.

قشنگ است روزه، زیباست رمضان و پرشکوه است رمضانی شدن و از روزها و شب ها، شیدایی برگرفتن و نور یافتن و جان روشن و تابناک کردن. قشنگ است در این لحظه ها، دم را غنیمت شمردن و از جنگ با شیطان به گنج عبودیت رسیدن و با خلق خدا مهربانی کردن و مهربانانه به دیدار خویشان رفتن و از دست بزرگان و صورت کودکان بوسه برگرفتن و لب معطر کردن.

قشنگ است بر سفره های افطاری میزبان میهمانان شدن و به محبت، آنان را پذیرایی کردن و قشنگ است به میهمانی رفتن و فرصت ابراهیمی شدن را برای میزبانان فراهم کردن و سعادت میزبانی از مومن روزه دار را به آنان بخشیدن.

قشنگ است، برای بچه ها از روزه و از رمضان گفتن و شوق روزه داری را در جانشان ریختن تا بی تاب، روزه کله گنجشکی بگیرند و برای بزرگ تر شدن و درک فیض رمضان لحظه ها را با عشق و در آرزوی روزه دار شدن بگذرانند و جان را برای جنون عشق مهیا کنند.

قشنگ است روزه داری و قشنگ است با روزه داران همنشینی کردن در جلسات قرآن، در مجالس خانوادگی، در میهمانی رفتن و میهمانی دادن و قشنگ است، سحرگاهان، بزرگان را به سلام بیدار کردن و کوچک ترها را با نوازش بر سر سفره آوردن و... قشنگ است همه لحظه های رمضان. پس قدر بدانیم این لحظه های قشنگ را.

در آستانه ماه مبارک رمضان رسم نیکویی است غبارروبی مساجد تا میهمانان خداوند خانه خدا را پررونق تر از همیشه ببینند و در این راه، دست های پاک در کارند تا غباربرگیرند از در و دیوار مساجد و این نیکو رسمی است و زیبا آیینی اما کار نیکوتری هم هست که باید به سنت تبدیل شود و فرهنگ مدام و همه روزه ما باشد و آن غبارروبی از «مسجد دل» است، چه اگر جان را غبار نروییم، اگر دل را مهیا نسازیم، غبارروبی مساجد، چاره کارمان نخواهد بود و حداکثر حضور ما در مسجد، به گذاشتن یک آینه مخدوش و زنگارگرفته در تالار آینه مانند خواهد شد و در تالار آینه، حضور آینه زنگارگرفته چه جایگاهی دارد و کجا چشم را می گیرد آینه ای چنین؟ آیا تماشای این آینه نفرت انگیز نخواهد بود؟ اگر نفرتی را برنینگیزد مطمئن باشیم، ترحم برانگیز خواهد شد. پس باید از آینه جان غبارروبی کرد آن گونه که هم بازتاب دهنده آیات الهی شود و هم خود به آیه ای و نشانه ای تبدیل شود. حیف است آینه ای که می تواند بی غبار و «غماز» و «واقع نما» باشد چنین در غبار فرورود و زنگار پذیرد و دفتر مشق سیاه شیطان شود؛                                                                                                    آینه ات دانی چرا غماز نیست؟

چون که زنگار از رخش ممتاز نیست!

که اگر زنگار از رخ آینه ممتاز بود، آینه واقع نما و نمایشگر حقیقت ها می بود اما حیف... کاش در آستانه ماهی که باید به میهمانی خدا برویم، جان جلا دهیم و زندگی چنان ساز کنیم که به نماز مانند شود، آن گونه که اگر همین الان صدای در بلند شود و پشت در امام زمان (عج) باشد، مشتاقانه او را به درون دعوت کنیم نه این که آشفتگی  خانه و نازیبایی اش ما را از تماشای رخ زیبای مهدی در خانه خویش محروم کند. بیاییم خانه دل را چنان بیاراییم که شایسته میزبانی خدا باشد که فرموده اند قلب مومن عرش خداست. پس دل چنان بیاراییم که به عرش مانند شود و برای این اول باید حسد و بخل و کینه و عداوت و قهر و کدورت و زشت اندیشی و بدگفتاری و بدکرداری و ... را از جان بدرکنیم تا با مهربانی، جوانمردی، عدالت، نیک اندیشی و زیباگفتاری و زیباکرداری، خانه جان صفا دهیم. باید از زیبایی ها چنان سرشار شویم که از کوزه وجود ما جز زیبایی نتراود. باید چنان زندگی کنیم که امام زمان از تماشای آن لذت ببرد. باید ... باید همه بایدها و بایستگی ها را در جان جاری کنیم و این برای افراد با توجه به حوزه کاری آنان اگر چه در ظاهر متفاوت است، به حقیقت یکی است یعنی هرکس هرجا که هست باید کارهایش زیبا باشد. مسئول است، مدیر است. کارفرماست، کارگر است، کاسب است و هرچه هست باید زیباکردار باشد . مسئولان اما باید عمق زیباکرداری شان به وسعت مسئولیت شان معنا بدهد.

باید جامعه را چنان مدیریت کنند که شایسته جامعه مومنان شود و این می طلبد که قبل از جامعه خود را مدیریت کنند چه؛                                                                                                                    «جان نایافته از هستی بخش

کی تواند که شود هستی بخش»

و زمانی که مسئولان، ریاست پیشه کنند، نه روش مسئولانه، شاهد رویش زشتی ها در جامعه خواهیم بود حال آن که ما به زیبایی محتاجیم آن گونه که به هوا و آب به نیکی محتاجیم آن گونه که به نان، پس مسئولان باید پیش قدم شوند برای نیک رفتاری و مردمان هم همه باید در این راه با همه وجود گام بردارند و مسجدی شوند، آن وقت ٢ رکعت نماز و یک قنوت خواهد توانست درهای آسمان را باز کند چه بر زیبا، زیبایی باریدن سزاست و نمی شود زشت بود و زشت اندیش و زشت کردار و توقع زیبایی داشت، نمی شود بخیل بود و حسود و از آسمان کرامت خواست، پس اول باید زیبا شد تا آن وقت با همه احترامی که به طبیعت و قوانین آن قائلیم و آن را سنت خداوند می دانیم، آسمان به مهر بر زمین نگاه کند و زیبایی ببارد و از زمین زیبایی بجوشد و خشکسالی از میان برخیزد و خشکسالی های معرفتی و معنوی و علمی نیز هم. پس حرف آخر این که اکنون که مساجد را غبارروبی می کنند ما هم از مسجد جان غبار برگیریم، تا شاهد تجلی زیبایی ها شویم و از آسمان هم زیبایی ببارد.

 

ما که رسیدیم جنازه ها را جمع کرده بودند و سربازان روی خون ها، شن می پاشیدند. می گفتند، راکبان موتورسیکلت  که با کامیون تصادف کرده بودند یک زن و مرد بودند. نمی  دانم کدام یک مقصر بودند. راننده کامیون یا موتورسیکلت؟ فرقی هم نمی کند، بحث  ما، مقصریابی نیست بلکه سخن این است که دو انسان ،دو جست و جو گر زندگی، دو نفر که به عشق زندگی می رفتند، در آغوش مرگ افتادند و لااقل دو طایفه را سیاه پوش کردند. مهم جان هایی بود که از دست رفت. مهم استرسی بود که در جان مردم نشست از دیدن آن صحنه دلخراش که در جلوی پمپ بنزینی که حدودا در کیلومتر ١٠ جاده بیرجند- مشهد قرار دارد اتفاق افتاد. مردم در پمپ بنزین درباره موضوع صحبت می کردند و حرفشان این بود که طی مدت کوتاهی در این منطقه چند تصادف اتفاق افتاده است و قربانیان روز جمعه ٢۵مرداد، چهارمین و پنجمین قربانیان تصادف بودند. آن ها می گفتند باید چاره ای اندیشید تا دگرباره چنین حوادثی روی ندهد. تا خانواده هایی به سوگ ننشینند. درست هم می گفتند چون حوادثی از این دست واقعا فاجعه بار است و من خود شاهد سوگواری اهالی چند روستا در مرگ دو تن از هم ولایتی هایشان در سال های پیش بوده ام که از قضا در همین نقطه جان باختند و حالا هم می فهمم خویشاوندان این دو قربانی چه می کشند. البته جاده جلوی پمپ بنزین تعریض شده است اما روی دادن این حادثه پس از تعریض نشانگر این است که کار انجام شده کافی نیست و باید موارد ایمنی آن افزایش یابد.«ایمنی» که به گفته شهروند ناراحت از این واقعه، هزینه ای بیش از دیه قربانیان این نقطه شاید نداشته باشد. هرچند حرف این شهروند تلخ بود و گزنده اما هزینه طرحی که این نقطه را از حادثه خیزی نجات دهد، هرچه باشد، باز هم به اندازه یک زندگی پرپر شده نیست و مطمئنم کسی برای نجات جان انسان، نگاهی اقتصادی ندارد. مطمئنم مسئولان محترم راه و ترابری و دیگر مسئولان استانی و حتی کشوری برای رسیدگی به موضوع اهتمام خواهند ورزید و آرزو می کنم در سفر بعدی که به بیرجند، مرکز خراسان جنوبی داشته باشم، این نقطه حادثه خیز را اصلاح شده ببینم و رضایت را از نگاه و کلام مردم بخوانم و بنویسم که دیگر روبه روی پمپ بنزین، شکارگاه زندگی و خانه مرگ نیست. آرزو می کنم بارعایت قانون از سوی رانندگان و اجرای طرحی که تصادف را به حداقل برساند، دیگر شاهد مرگ کسی نباشم....

 

صفحه نخست
بهمن ٩٠
دی ٩٠
آذر ٩٠
آبان ٩٠
مهر ٩٠
شهریور ٩٠
امرداد ٩٠
تیر ٩٠
خرداد ٩٠
اردیبهشت ٩٠
فروردین ٩٠
اسفند ۸٩
بهمن ۸٩
دی ۸٩
آذر ۸٩
آبان ۸٩
مهر ۸٩
شهریور ۸٩
امرداد ۸٩
تیر ۸٩
خرداد ۸٩
اردیبهشت ۸٩
فروردین ۸٩
اسفند ۸۸
بهمن ۸۸
دی ۸۸
آذر ۸۸
آبان ۸۸
مهر ۸۸
شهریور ۸۸
امرداد ۸۸
تیر ۸۸
خرداد ۸۸
اردیبهشت ۸۸
فروردین ۸۸
اسفند ۸٧
بهمن ۸٧
دی ۸٧
آذر ۸٧
آبان ۸٧
مهر ۸٧
شهریور ۸٧
امرداد ۸٧
تیر ۸٧
خرداد ۸٧
اردیبهشت ۸٧
فروردین ۸٧
اسفند ۸٦
بهمن ۸٦
دی ۸٦
آذر ۸٦
آبان ۸٦
مهر ۸٦
شهریور ۸٦
امرداد ۸٦
تیر ۸٦
خرداد ۸٦
اردیبهشت ۸٦
فروردین ۸٦
اسفند ۸٥
بهمن ۸٥
دی ۸٥
آذر ۸٥
آبان ۸٥
مهر ۸٥
شهریور ۸٥
امرداد ۸٥
تیر ۸٥
خرداد ۸٥
اردیبهشت ۸٥
فروردین ۸٥
اسفند ۸٤
بهمن ۸٤
دی ۸٤
آذر ۸٤
آبان ۸٤
مهر ۸٤
شهریور ۸٤
امرداد ۸٤
تیر ۸٤
خرداد ۸٤
اردیبهشت ۸٤
اسفند ۸۳
بهمن ۸۳
دی ۸۳
آذر ۸۳
آبان ۸۳
مهر ۸۳
شهریور ۸۳
امرداد ۸۳
تیر ۸۳
خرداد ۸۳
اردیبهشت ۸۳
فروردین ۸۳
اسفند ۸٢
بهمن ۸٢
دی ۸٢
آذر ۸٢
آبان ۸٢
مهر ۸٢
شهریور ۸٢
امرداد ۸٢
تیر ۸٢
خرداد ۸٢
اردیبهشت ۸٢
فروردین ۸٢
اسفند ۸۱
بهمن ۸۱
دی ۸۱
آذر ۸۱
آبان ۸۱