دیروز، روز ارتش بود تا فرزندان قدرتمند مسلح ایران، مشق اقتدار کنند و چنین شد که در خیابانهای مشخص ما شاهد تجسم آیه ای از قرآن مجید شدیم که رزمندگان مسلمان را به هم افزایی عده و عده ، نیرو و توان رزم فرا می خواند تا اقتدار خویش را خاری کنند برای چشم هایی که تاب و توان این عظمت را ندارند. آن ها که این ملک را و این ملت را عزیز نمی توانند دید.اما دیروز ایران نشان داد که فردا نیز بر مدار عزت ما خواهد گشت و کار جهان بر مراد ما خواهد بود. دیروز ما توان بازدارندگی خویش را به رخ کشیدیم و به بین المللی ترین زبان و بلکه همه زبان های زنده جهان گفتیم. ما را که سرجنگ با دیگران نیست، هرگز و هرگز و هرگز سر تسلیم هم نخواهد بود، بلکه ما مردان روزهای سخت ایم، چنان که پیش از این بودیم و این «بودن» را سرخ گواهی کردیم. دیروز فرماندهان و مسئولان هم پیام نیروهای مسلح ما را ترجمه شدند برای همه تا بدانند و بدانیم که ایران سربلند خواهد ماند. امروز اما نوبت ماست، نوبت آحاد جامعه و مخصوصا مسئولان که دین خود را به ارتش ادا کنند و حق نیز همین است که اگر می خواهیم در حصن حصین و عزتمند نیروهای مسلح، آزادی و استقلال خود را حفظ کنیم باید برای رفیع تر شدن و مستحکم تر شدن این برج و بارو هم تلاش کنیم. برای این هم در اولین گام باید برای ارتقای جایگاه اجتماعی، اقتصادی و هویتی سرباز ایرانی برنامه ریزی شده، هدفمند و اثرگذار کار کنیم.

درتحقق این گام ها نیز ارتشی ما باید به حق خود، به حق مطابق شان خود برسد آن گونه که در چشم جامعه و مخصوصا خانواده خود عزیز بنشیند و خانواده آنان نیز باید مسیر ترقی را راحت تر طی کنند. به بیان روشن تر ارتشی ما ، سپاهی ما سرباز ما، نیروی مسلح ما، نباید در بند دغدغه نان باشد. معیشت نباید او را از اندیشیدن به راه های نو برای حراست از کشور باز دارد. نباید این گونه باشد که وقتی خود را با همگنان و هم ردیفان خود در سایر سازمان ها و نهادها مقایسه می کند خویش را عقب تر ببیند بلکه بر اساس آموزه های دینی و مدیریت مدرن جهانی، نیروی مسلح باید وضع خوب و زندگی در شان خویش داشته باشد و الا از برج و بارویی که خود را حفظ نتواند کند نمی توان توقع خاکریز و سنگر جاودانه داشت. البته از حق نگذریم که نیروهای مسلح ما از نجیب ترین و کم توقع ترین نیروهایند و هرگز حاضر نیستند حتی برای ارتقای سطح زندگی خود، سخنی بگویند که عزت سربازی آنان را خدشه دار کند. آنان ۸ سال با نان خشک از کشور دفاع کردند و سخن نگفتند، امروز هم نمی گویند اما این نگفتن هرگز دلیلی نمی شود که من و ما هم نگوییم و مسئولان هم وظیفه اصلاح امور نیروهای مسلح را به اولویت های بعدی منتقل کنند! نه، پرداختن به امور سربازان وظیفه همگانی است. وظیفه همه آنانی که حق خود می دانند از امنیت وجود سربازان بهترین استفاده را بکنند.

پس این حق را برای دیگران هم قائل باشیم که در راستای انجام وظیفه، به حق خود برسند...دیروز، روز ارتش بود و امروز، روز ادای دین به ارتش است، در همه حوزه ها و با همه ظرفیت ها. این را بدانیم همه و مخصوصا بدانند مسئولان و برای ادای دین خود تلاش کنند. این هم هرگز فراموش مان نشود که کشور مقتدر باید ارتش مقتدر داشته باشد و ارتش مقتدر نیز از کوچه های برنامه ریزی و نگاه عزتمندانه بر می خیزد، پس ما هم به یاری ارتش برخیزیم...

همه روزها، روز ارتش جمهوری اسلامی است. این که فقط یک روز در تقویم ها ثبت شود، یک نماد است. یک نماد از یک نشان که همواره بر سینه یک کشور باید بدرخشد.

اصلا کشوری که به باور پیروزمند «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» رسیده است ، نمی تواند جز این باشد، چه وقتی همه روزها عاشوراست همه حسینیان هم در وسط معرکه خواهند بود و روز نیز روز آنان که از روی دست مولا حسین علیه السلام مشق غیرت و معرفت می کنند، من بر این باور مومنم که همه روزها روز ارتش است و باید هم باشد تا مردمان به عزت و اقتدار در ملک امام زمان سرفرازانه به حق خویش که همانا رسیدن به زندگی سالم و مومنانه است برسند. اصلا وقتی دشمن، چنگ و دندان نشان می دهد، وقتی سخن از داغ و درفش پیش می کشد، وقتی همه هدفش نابودی ماست، وقتی یزیدوار سخن می گوید مگر می توان جز به استمرار روز ارتش امید بست؟ بله، در مکتب عاشورایی ما، هر روز، روز ارتش است، اما همان گونه که «عاشورا» خود به روزرسانی می شود و متناسب با زمین و زمان و زمینه ها، راهبرد درست و مستقل و عزیز زندگی کردن به دست می دهد، ارتش هم باید این راهبرد را در پیش گیرد و متناسب با وظیفه ای که برایش تعریف می شود، معرفت را به نهایت برساند، مخصوصا که امروز ، دشمن ، نقشه های گوناگونی برای مقابله با ما پهن می کند و هزار سحر در کار می گیرد تا حق الیقین ما را و حبل المتین ما را در هم درد، باید که فرزندان برومند ایران اسلامی نیز، آن نقشه ها را به آب قدرت و بصیرت و اندیشه بشویند و آن پنجه های چدنی را در هم بشکنند و علاوه بر این نیز، با طرح نقشه های تازه ، اجازه ندهند همیشه بیگانه برای ما زمین بازی را طراحی کند بلکه باید این بار ما، هم دست دشمن را بخوانیم و هم دست خود را بسته نگه داریم و هم نقشه هایی به کار بریم که دشمن با هزار ترفند هم نتواند با آن مقابله کند.

این هم شدنی است، این را ما می توانیم، پیشینه رزم ما در حماسه دفاع مقدس ثابت کرد می توانیم برای دفاع از کشورمان در برابر هر دشمنی قرار بگیریم. در جبهه دفاع نرم نیز این توان را داریم که حتی دست بالاتر را داشته باشیم، ما مستظهر به قرآن و آموزه های دینی هستیم.

ما پشتوانه ای به عظمت یک تمدن چند هزار ساله داریم. ما دو بال پرواز داریم به اسم شهادت و انتظار که ما را از هر پرنده ای بالاتر می پراند.

ما می توانیم هم استقلال ایران را حفظ کنیم و هم فرهنگ حق خود و پرچم افتخار خود را در دنیا به اهتزاز درآوریم.

این را راهبردنویسان شیطان هم اذعان کرده اند که آینده از آن فرهنگی است که به شهادت حسینی و انتظار مهدوی مجهز است و این همه تلاش و تکاپوی کافرکیشان به خاطر این است که ما را از این دو بال دور کنند اما مکر اینان به خودشان بر می گردد. یقین بدانید ، ارتش ما ، کشور ما، فرزندان مسلح و دلیر ایران، سرفراز خواهند ماند و ما همواره ایرانی سربلند خواهیم بود، مطمئن باشید!

چپ و راستش می کردند، نوجوان را، برادران بزرگ ترش بودند و این را حق خود می دانستند تا نوجوان را زیر مشت و لگد بگیرند. توجیه هم برای خود داشتند. آن ها، برادر کوچک تر را به بزهکاری متهم می کردند که دست در جیب دیگری کرده است. آن ها فقط می زدند و نوجوان خود را در هم فرو می برد و ضجه می زد، برای او اتهامی که برادرانش به او می زدند هزار بار دردناک تر از ضربات مشت و لگدی بود که بر سر و رویش می بارید.

* بنده خدایی که جیبش را سبک تر یافته بود و نوجوان را متهم کرده بود، حالا پشیمان شده بود از حرفی که به برادران نوجوان گفته بود. او انتظار رفتار منطقی داشت و فکر می کرد برادران تحصیل کرده به چاره جویی خواهند پرداخت و نوجوان را اگر واقعا دست به بزهکاری آلوده بود درمان خواهند کرد اما حالا می دید آن ها به جای چاره، به دنبال بی چارگی اند و به جای درمان، خود درد بی درمانی را به وجود می آورند. او مانع برادران شد و با تاثر گفت، من از حرفم برگشتم.

ادعایی ندارم بلکه عذرخواهم. مرد مقداری را از پولش هم به نوجوان بخشید سپس دست برادران کتک زن را گرفت و کنار خود نشاند و پرسیدشان که در ماه چقدر حقوق می گیرند، هر کدام رقمی گفتند و باز مرد پرسید، برادرتان چه درآمدی دارد؟ گفتند: هیچ! باز مرد پرسید هیچ شده است شما پولی، چیزی، به او بدهید؟ گفتند: نه. گفت: شده است او از شما کمکی بخواهد و پولی طلب کند؛ گفتند: بله، کم هم نبوده است که او پیش ما آمده است به طلب کمک. باز مرد پرسید: پاسخ شما چه بوده است، آیا کمک کرده اید به او؟ گفتند: نه! مرد که از این همه بی خیالی و بی مسئولیتی آنان عصبانی شده بود گفت: شما که یاری اش نکردید و نه راه را از چاه برایش بازشناساندید و نه به گاه نداری پولی در جیبش گذاشتید، حالا به چه حقی او را زیر مشت و لگد گرفته اید؟ آیا سهم برادری چنین سخت و دردناک است که شما می بخشید؟ یا برادری، چیز دیگری است که شما از آن هیچ نمی دانید، اگر برادری هست باید هنگام نیاز به چشم آید. اگر برادری هست باید در زمان مشکلات، برادر را دستگیر باشد. اگر برادری هست، اصلا نباید برادر نوجوان، جیب خود را خالی ببیند و دل خود را هم تا نگاهش به جیب دیگران باشد.

اگر برادری هست، هیچ برادری نباید احساس غربت و تنهایی و نداری کند. مرد می گفت و می گفت و می گفت و دست نوجوان را گرفت و قول داد از این به بعد در حق او برادری کند، تا برادران کتک زن بدانند برادر بزرگ بودن به معنای بزرگی کردن است، نه فقط زور بازوی خود را به رخ کشیدن. برادری، گرفتن دست برادر است برای جلوگیری از افتادن برادر به چاه و چاله، نه این که در چاله او را زیر مشت و لگد گرفتن و به سمت چاه انداختن. مرد، نوجوان را به برادری برگزید و برد تا دو برادر کتک زن در فکر فرو بروند که برای جبران اشتباه خود چه باید بکنند. راستی آیا ما در حق هم برادری می کنیم؟ آیا به کمک هم برمی خیزیم یا مشت و لگدهامان بر جان هم می نشیند؟ کاش معنای برادری را، معنای تربیت را، معنای اخلاق را بفهمیم. کاش...

صیادشیرازی، یک فرمانده بزرگ و کم نظیر بود در چشم ها، به قدرت و شوکت می نشست و در دل ها به محبت. با امثال او بود که پوزه دشمن را به خاک مالیدیم و هزار نقشه دشمنان شرقی و غربی را نقش بر آب کردیم و پرچم عزت و اقتدار خود را به اهتزاز در آوردیم تا تمامیت ارضی ما حفظ شود. اگر صیادها نبودند، ما را شکار می کردند، به دام می کشاندند و می  کشتند و کشته ما هم غرامتی در پی نداشت. اگر صیادشیرازی ها نبودند، حافظ شیرازی هم نه سمرقند و بخارا که شیراز و اصفهان را باید زیر چکمه عراقیان متجاوز می دید و تاراج واژه هایش را هم تماشا می کرد. اگر صیادشیرازی ها نبودند، مطمئن باشید وضعیت ما امروز این نبود و امنیت این ملک و ملت هم این گونه نبود بلکه از کوچه ها حرامیان دشمن کیش و امنیت سوز می گذشتند و بر ما چنان می رفت که در قرن های قبل در ایلغار مغول رفت. اما صیادشیرازی ها با همه وجودشان آمدند تا دشمن ناکام شود و شد. تا ایرانی شیرین کام بماند و ماند. پس حق است که هزار باره از صیادشیرازی سخن بگوییم. از مردی که بزرگ بود و اگر چه دیروز می زیست، به قول سهراب سپهری از «اهالی فردا بود » و فرداها نیز رهین منت او و یارانش. آری صیادشیرازی، سپهبد دلاوری بود که ایستاد تا ما در سایه قامتش بنشینیم، او بزرگ بود و در چشم من به هزار دلیل هر روز عزتش افزون می شود اول به خاطر حماسه هایی که خلق کرد و دوم به خاطر خلق نکویی که داشت. من از رزم او بسیار خوانده ام و شنیده ام اما خلق نکویش را، تواضع و فروتنی اش را، راز و نیاز عاشقانه اش را، مردم  داری اش را، خود ندیدنش را و... به چشم دیده ام. من او را در صفوف نماز جماعت مسجد ملاحیدر دیده ام که در سفرهایی به مشهد به این مسجد سر می زد و نماز می خواند. در مسجد و در میان مردم که عجیب دوستش داشتند، نماد تواضع و فروتنی بود. شاید این یکی از ویژگی های منحصر به فرد فرماندهان در ارتش و سپاه اسلام باشد که مردان غیرتمند و قدرتمندش که در لباس نظامی و به گاه رزم، دشمن شکن و حماسه آفرینند و یک کشور از نگاهشان قدرت می گیرد، اما وقتی به میان مردم باز می گردند، از آنان می شوند و آن اقتدار جایش را به تواضع، فروتنی و عشق می دهد. فرمان های اثرگذار نظامی و فریادهای دشمن شکن شان، به واژه های بی بدیل راز و نیاز تبدیل می شود. چنان که در قنوت دستان صیادشیرازی چنین می شد و من هنوز در حسرت حالت ملکوتی اویم که « رب ادخلنی مدخل صدق ...» می خواند. آری برای من شخصیت اجتماعی صیادشیرازی مثل شخصیت نظامی اش عزیز و اثرگذار بود و باور دارم اگر این زوایای زندگی امیر دلاور ارتش اسلام بازنمایی شود، ما در قامت سپهبد شهید علی صیادشیرازی، یک الگوی موفق در حوزه زندگی اجتماعی خواهیم داشت. چنان که اخلاقیات فردی و خانوادگی اش هم می تواند در این روزگار، هزاران زندگی را حتی از ورطه نابودی، به ساحل سرفرازی بکشاند. اخلاق خودشکنش می تواند آدمی را تا اوج بت شکنی بکشاند، چه انسان تا خود را نشکند هرگز نخواهد توانست بت شکن شود. بت شکنان اول خودشکن بودند و من این را نیز در رفتار صیادشیرازی دیده ام. خدا کند ما هم از او درس گیریم و خودشکن شویم تا ابراهیم ایمان مان بت شکنی را آغاز کند...

صیاد شیرازی برای من یک نام نیست بلکه یک نشان است، نشان از «رستم» که بازتولید شده است. قهرمانی پهلوان منش که با همه وجودش برای سربلندی ایران مجاهدت کرد تا ایران اسلامی و ایرانی مسلمان سرفراز بماند. صیاد نشان از مالک اشتر داشت که به روزرسانی شده بود در قامت فرماندهی خلاق و اخلاقمند که ایمانش را در تدبیرش تبلور داده بود تا لشکر حق را از دالان های هزارنفری طراحی شده توسط متخصصان جنگی شرقی و غربی با سرفرازی عبور دهد. برای من صیاد شیرازی یعنی بیت المقدس، یعنی فتح المبین، یعنی والفجر و کربلا و قادر و مرصاد. برای من صیاد شیرازی نشان غیرت و قدرت است و نماد آن نیز هم. هر چند او را کم شناختیم و کمتر شناساندیم تا امروز نسل نورسته ما، از او دانسته هایی در حد هیچ داشته باشد اما «جمونگ» را در اندازه ای فراتر از اسوه بلکه در قامت اسطوره بپذیرد و باز منتظر سریال نوه جمونگ هم باشد تا باز کره ای های چشم بادامی، در چشم فرزندان ما الگوسازی کنند و قهرمانان نداشته خود را در اندازه «جهان قهرمان» در ذهن ها بنشانند. مسئولان ما هم خوشحال و خندان و دل خوش کنند که آمار بینندگان تلویزیون را بالا برده اند! اما آیا این بالا بردن آمار، پایین آمدن حساسیت نسبت به قهرمانان ملی خودمان را در پی ندارد؟ آیا هنر این مرز و بوم آن قدر سترون است که نمی تواند یک اثر فاخر درباره قهرمانان و پهلوانان حقیقی اش تولید کند؟  آیا وقت آن نرسیده است تا با ساخت هنرمندانه مجموعه های تلویزیونی و فیلم های سینمایی درباره شخصیت هایی هم چون صیاد شیرازی، ما هم به فکر صدور ارزش های انقلابی، اسلامی و ایرانی خود باشیم؟  چطور کره ای ها، هم فرهنگ خود را صادر می کنند و هم محصولات خود را اما ما نمی توانیم! آیا این نتوانستن، حقیقی است یا برخاسته از نخواستن؟  اگر آن ضرب المثل قدیمی را باور داشته باشیم که «هنر نزد ایرانیان است و بس» با هزار تاسف باید بپذیریم که اراده و برنامه ای برای چهره سازی هنرمندانه از قهرمانان ملی وجود ندارد، حتی اگر اندکی از هنر هم نزد ما بود و اندکی تدبیر می کردیم ماجرا این نبود که امروز، فرزندان ما به جای تلاش برای شناختن صیاد شیرازی ها، آوینی ها، باقری ها، همت ها، دوران ها، چمران ها و... به هنرنمایی جمونگ و نوه و نتیجه اش دل خوش کنند آن وقت ما انتظار داشته باشیم، خودشان در اندازه صیاد شیرازی ها نسبت به وطن عرق داشته باشند و برای سربلندی اش تلاش کنند. نه این انتظار با این برنامه ریزی، با این الگوپذیری، چیزی است در اندازه غیرممکن! حرف آخر این که صیاد شیرازی، دین خود را به اسلام و انقلاب و ایران و ایرانیان ادا کرد، ما اما امروز نسبت به او بدهکاریم. به خصوص هنر ایران، جامعه رسانه ای ایران، آموزش و پرورش ایران، دانشگاه های ایران، تبلیغات ایران و... به نسل صیاد شیرازی ها یک بدهی بزرگ دارند که هر روز هم بزرگ تر می شود اما دریغ که فقط در سالروز شهادتش می آییم و سخنی می گوییم و باز به کما می رویم. روشن است پس از این کما وقتی بیدار شویم درخواهیم یافت چقدر ضرر کرده ایم...

حسب ها و نسب ها هنگامی که با چالش این ضرب المثل مواجه شوند که «گیریم پدر تو بود فاضل. از فضل پدر تو را چه حاصل؟» به زلزله گرفتار می شوند درست هم است. فرزند نااهل را چه بهره ای از نسب با پدر فاضل؟ مگر پسر نوح از فرزندی پیامبر بهره ای برد که بی بهرگان از فضل، به مدد فضل پدر راه به رستگاری برند؟

به باور من، «نسب» را هم خود ما با رفتار خویش باید بسازیم آن گونه که سلمان ساخت و به مقام شامخ «منا اهل البیت» رفعت یافت، نه چون نسب خونی ابولهب که به «تبت یدا» قطع شد. پس هر کس فرزند رفتار و کردار خویش است و او را بدان نسب می شناسند و حرمت می  گذارند، صدچندان که بخواهند به نسب خونی او حرمت بگذارند. پیامبر گرامی اسلام که برای به اتمام رساندن مکارم اخلاق مبعوث شده بودند نیز در کلامی نورانی می فرمایند « هیچ حسب و نسبی چون خوی خوش نیست » و اخلاق نیکو است که نسب نیکو می آورد.

در جامعه اسلامی و ایرانی نیز این خود افرادند که با اخلاق برتر، هویت پرشکوه خود را می سازند و در جهان مدرن هم، دیگر روابط خویشاوندی و قبیله ای به چشم نمی آید بلکه شخصیت خود فرد است که معرف او در زمان حاضر است به دیگر عبارت، هر فرد خود سند دست اول است.

شجره نامه ای است که از خود او شروع می شود و به خودش ختم می شود و همان گونه که تمدن ها خیلی پرشتاب شکل می گیرند و دیگر برای یک تمدن نیاز نیست قرن ها بگذرد، برای شکل یافتن «تمدن فردی» هم نیاز به نسب نامه های طولانی نیست، هر چند نسب بردن از بزرگان وقتی با بزرگی خود ما همراه باشد، فضیلتی صدچندان خواهد یافت و « ولدالعالم» «نصف العالم» در نظر خواهد آمد چون فرد در کنار پدر عالم در پرتو انوار علم قرار می گیرد و به نسبت ظرفیت وجودی خود بهره مند می شود.

اما باز هم نقش اول را خود فرد دارد. پس شایسته است، اخلاق خویش چنان نیکو کنیم که نسب مان نیکو شود و هویت ما نیز هم، «شاو» نیز کلام نغزی دارد که اخلاق را در دایره روابط خانوادگی زیرساخت نسب افراد می داند و می  گوید « حسب و نسب زن و مرد از رفتاری که موقع پرخاش و جدال با هم می کنند معلوم می شود» حرف درستی است این چه اگر بشود در سایر مواقع با رفتار گریم شده برخورد کرد و بازیگری پیشه کرد، هنگام جدال هر کس هویت واقعی خود را بروز می دهد و آن وقت است که مومن از غیر مومن بازشناخته می شود.

زیرا مومن در جدال با این و آن و حتی در مجادله با کافران مکلف به «جادلهم بالتی هی احسن» است و هرگز نمی تواند در جنگ و جدال هم حسب نیکوترش را فرو گذارد و با فرومایگان، فرومایگی پیشه کند و با بدان مقابله به مثل کند.

در سیره پیامبر بزرگوار و پیشوایان معصوم علیهم السلام که مطالعه می کنیم نیز می بینیم هرگز و هرگز و هرگز، در برابر دشمن هم جز به احسن رفتار و نیکوترین شکل، راهی در پیش نگرفته اند ما هم اگر می خواهیم پیرو آن بزرگان باشیم و اگر می خواهیم حسب انسانی و نسب اخلاقی داشته باشیم باید خوش خلقی و خوش گفتاری و خوش رفتاری پیشه کنیم و برای این نیز اول باید خوش پندار شویم چه گفتار و رفتار هر کسی از پندارش نشأت می گیرد ...

قبل از نوروز، از این سخن گفتیم که خداوند برخورداران جامعه را به «داشته هاشان» می آزماید و حق نیازمندان را در اموال آنان قرار داده است. آن روزها برای این که در آستانه عید کام کسی تلخ نشود و ما را به تلخ نویسی و سیاه بینی متهم نکند، فقط دعوت کردیم تا همه چشم بگشایند و نیازمندان را ببینند و از رهگذر کوچه کمک به نیازمندان راهی به سوی بهشت بگشایند. نوشتیم از زیبایی دستگیری ، از بزرگی دست گیران ، از شکوه یاری مردم که در فرهنگ اسلامی و ایرانی ما ، جایگاهی شایسته دارد. نوشتیم این ها را و وعده دادیم بعد از عید، از نیازمندانی بگوییم که منتظریاری ماندند. حالا می خواهیم بگوییم لطفا یک لحظه تامل کنید. کامتان تا ابد شیرین باد و همه روزهاتان نوروز، اما به فکر آن هایی که هنوز روزهاشان کهنه است هم باشید. جامه تان همیشه نو باد اما یادتان باشد هستند افرادی در همین حوالی که شاید لباس نو را فقط در آرزوها دیده باشند. جانتان سلامت اما هستند افرادی که هزینه درمان خود را ندارند. عروسی هاتان پرشکوه اما هستند کسانی که در اجاره کردن خانه برای آغاز زندگی مانده اند. جهیزیه هاتان با میمنت به خانه بخت برسد اما هستند کسانی که به خاطر فراهم نشدن جهیزیه در حسرت عروسی می سوزند. خانه تان آباد اما هستند کسانی که خانه خراب اند و ما از میان اینان چند مصداق را باز می گوییم.

اول: پیرمرد چشم هایش را عمل کرده است. البته بخشی از هزینه اش را خویشاوندانش - به جوانمردی- داده اند اما هنوز بخشی از آن مانده است. زنش هم مریض است. حالا تنها راه کسب درآمدشان شده این که زن خانواده راهی بیابان شود، «سپند» جمع کند بفروشد تا ما آن را دود کنیم تا مبادا ما را «چشم زخم»زنند اما آیا جوانمردان اجازه خواهند داد این خانواده فقیر، چنین تلخ روزگار بگذراند؟

دوم: جوان برای آغاز زندگی اش حدود ۲ میلیون تومان کم دارد تا خانه ای رهن کند چون توان پرداخت اجاره ندارد. به دستمزد او که باشد حالا حالاها باید فقط ماشین عروس و کاروان استقبال کننده اش را تماشا کند و خود در حسرت بماندو عروس او نیز هم.اما...

سوم: سید،بیش از ۵۰ سال سن ندارد. اما بیماری زمین گیرش کرده است تا ازدواج دخترانش هم که هر دو در عقدند به مشکل بخورد. از کار خانم سیده اش در منزل این و آن هم هرچه به دست آید کفاف خرج ومخارج زندگی معمولی را نمی دهد، چه رسد به تهیه جهیزیه و خرج عروسی...

چهارم: این را مادر خانواده در نامه ای به خراسان نوشته بود که به داد ما برسید چون فقر، امان ما را بریده است. این مادر سیده که سرپرست خانواده اش می باشد پس از شرح مشکلاتش که از تهیه مایحتاج اولیه فرزندانش در خانه اجاره ای بازمانده است، به تاکید می گوید: به دادم برسید، خدا کند مردم به داد او برسند، خدا کند، خود خدا به داد همه ما برسد.

پنجم: ...

حرف آخر: نیازمندان منتظرند جوانمردان، کوچولوها، قلک هاتان پر پول ، باور کنید می شود با هدیه کردن بخشی از عیدی ها به نیازمندان خدا را خشنود کرد، می شود با شاد کردن کودکان، عطر شادی را در شهر افشاند.

سال نو مبارک، عید مبارک را سال قبل پیشاپیش گفتیم و دعا کردیم همه روزها عید باشد و پی رسیدن به احسن الحال دست ها را به آسمان فرستادیم و بهترین حال و احوال را از خداوند جمیل و محب جمال به دعا خواستیم. اما دعا اگر با برخاستن همراه نباشد، هرگز چاره کار نیست چون اعتقادی به آن وجود ندارد چه وقتی اعتقادی به دعا باشد لوازم آن هم باید فراهم شود و به اصطلاح، تنها کسانی در نماز باران و دعا صادق اند و باورمند که با خود چتر به همراه داشته باشند والا وقتی چتر همراهمان نیست معنا چنان خواهد بود که ما را باوری کمال یافته نیست. اما اگر به حقیقت در پی تحقق دعای سال تحویل ایم باید برنامه سال نو را برای رسیدن به بهترین احوال بنویسیم. همت مضاعف و تلاش مضاعف و برنامه ریزی مضاعف هم باید در راستای تحقق «احسن الحال» باشد. «احسن الحال» هم زمانی شکل خواهد گرفت که ما پندار احسن، گفتار احسن و کردار احسن را به عمل درآوریم، والا اگر عمل پشتوانه دعا نباشد، در همان مرحله آرزو خواهیم ماند چه زیبایی را، خوبی را، بهترین ها را همه می خواهند روزگار شادابی و آرامش آرزوی همه است اما زمانی می توان آرزوها را به واقعیت گره زد که از کوچه های واقعی کار و تلاش گذشت. پس هر که هستیم و در هر کجای این سرزمین دیرپا، برنامه امسال خود را جوری تنظیم کنیم که در پایان سال چند گام به «احسن الحال» نزدیک باشیم.

باز به تاکید می گویم رسیدن به این هدف فقط با آرزو میسر نیست چه اگر قرار بود آرزوها، بی تلاش و کار به سرانجام برسد، در دنیا هیچ مشکلی وجود نداشت، روزگار همه بهترین بود. فقر، فرصت نمی یافت از کوچه ای بگذرد و خاطری را بیازارد. بیماری نمی توانست چنان بر سلامت مردم پنجه کشد که بیمارستان ها هر روز انباشته تر از پیش باشد و مطب پزشکان هر روز شلوغ تر شود. همه دانش آموزان با نمره ۲۰ قبول می شدند و همه بهترین قد و قامت، زیباترین قیافه و... را داشتند همه در کاخ زندگی می کردند، بهترین خودرو را در اختیار داشتند و همه جهان را چند بار گشته بودند و... بله این ها  آرزوی اغلب مردم است اما چقدر به این ها دست یافته ایم؟  من می گویم به همان اندازه که توانسته ایم تلاش کنیم یعنی درست به قدر همت خویش. چه خداوند نیز بر این سنت خویش غیرت می ورزد که سرنوشت هیچ قومی را بدون تلاش و تکاپوی خودشان تغییر نخواهد داد و سرنوشت آحاد جامعه هم درست همانی خواهد بود که خودشان نوشته و به عمل درآورده اند. پس کار کنیم و تلاش، تا سبزه هایی که گره زده ایم. -دیروز- به مهر با محبت همه کشورمان را لباس موفقیت درپوشاند، تلاش ها را مضاعف کنیم تا موفقیت ها مضاعف شود و همه آحاد جامعه نیز طعم توفیق را بچشند...