ایستاده ام پایین پا و به مردمانی نگاه می کنم که پروانه سان می شوند گرد خورشید وجودت و چقدر بال بال زدنشان قشنگ است و چقدر قشنگ می شود وقتی گاه از میان این پروانه ها تعدادی آتش می گیرند و باز از خاکستر خود برمی خیزند، بال می گیرند و باز می گردند و من چقدر سعادتمندم که این صحنه ها را می بینم، چقدر خوشبختم که می توانم عشق‌بازی شما را با آن ها شاهد باشم. لب هایم همچنان زیارتنامه می خواند؛ ... اللهم صل علی علی بن موسی الرضاالمرتضی عبدک  و ولی دینک القائم  بعدلک و الداعی الی دینک  و دین آبائه الصادقین صلوة لا یقوی علی احصائها غیرک...»

و من همه سلام ها را بر شما می خوانم و تماشا می کنم بارانی را که در حرم شما بر دل ها می بارد. غرق تماشایم و از خود بی خود، که ناگهان خود را در دهه شصت می بینم و اطراف خویش را پر از خاکی پوش هایی که لهجه خدایی داشتند.

جانشان پر از عشق بود و نگاهشان نیز هم، بارانی از چشمانشان می بارید که هر چه دل بود، به بهار می برد و در آن اعجازی بود که سنگ را هم به شکوفا شدن می کشاند. آنان آمده بودند تا از شما «اذن جهاد» بگیرند پس از اذن دخولی که خوانده بودند. من در زیارت نامه خوانی شان «رخصت» می خواندم و در دست هایی که در مشبک های ضریح گره می زند، «بیعت آخرین» را می دیدم. یادش بخیر، آن روزها، آن اجازه گرفتن ها آن شوق ها، آن شورها، آن شهودها، آنان هر کدام یک «شهید» بودند که به حضور آمده بودند تا قبل از آن که به جبهه بروند هم «اذن جهاد» بگیرند از امام خویش و هم مشق شهادت کنند در حرم بزرگی که هم «شهید» است هم «ابن الشهید» و هم «اباالشهید» . آری آقاجان آن روزها من در قامت هر کدام از آن بزرگ مردان یک «شهادت شکوفا شده» می دیدم و در زیارتنامه خوانی شان، به صریح ترین زبان، «اجازه میدان» می شنیدم که درعاشورای مکرر، لبیک گویان به «هل من ناصر ینصرنی» مولا می خواستند به رزمگاه بروند.

آن روز، «محمود» را دیدم که عاشقانه رخصت می خواست، استدلالش را هم باز می گفت و شهادت می خواست، یادم هست آن لحظه ها را، محمود رفت، شهید نشد تا یک باره برود بلکه ماند تا هر روز شهید بشود. انگار برای او یک بار شهادت کم بود، انتخاب شده بود برای «شهادت مدام». برای این که هر روز آیت شهادت خداوند باشد تا من و ما غفلت زدگان در نگاه دردمندش نشانه های راه را ببینیم. آقا جان، او هنوز هم هست، هنوز هم شهید می شود. دردهایش را نشانه عشق می داند و آیت خداوند لذا هر وقت به حضور شما می آید و پنجه در ضریح شما می زند حس می کنم از زبان مجنون می خواند که خدایا این عشق را در من افزون کن، خدایا این شهادت را در لحظه به لحظه ام جاری کن بارها گفته ام و گفته اندش که شفا بخواه از آقا اما گویا باز کلامش شرح این بیت است؛

... از عمر من آنچه هست برجای

بردار و به عمر لیلی افزای...

او با لیلی درد خویش عشق می کند و آن را نشانه محبت دوست می داند و باور دارد

اگر با دیگرانش بود میلی

چرا ظرف مرا بشکست لیلی...

و این عشق را غنیمت خویش از کربلای جبهه می دانست و هنوز هم می داند....

ایستاده ام پایین پا و سرافرازی می کنم که می توانم چشم درمشبک های ضریح بایستم و زیارتنامه بخوانم.

زیارتنامه بخوانم و باز به روایت عشق در کلام اهل عشق بپردازم. جانباز عاشق «حجت الاسلام محمودرضا جمع آور» را یادم هست، همین جا که من ایستاده ام ایستاده بود، در آخرین مرخصی قبل از عملیات بیت المقدس۲، چشم هایش بارانی بود و دلش دریایی، زبانش راز دل می گفت و امروز وقتی از او از آن زیارت ها می پرسم، طفره می رود، انگار آن گفتن ها رازی بود بین او و شما آقاجان. اما اصرار که می کنم، گریزی می زند به آخرین زیارت سردار شهید توکلی خواه، فرمانده دلاور گردان الحدید لشکر ۲۱ امام رضا(ع) قبل از والفجر ۸ و می گوید: توکلی، از زمین جدا شده بود، از خود هم جدا شده بود. چنان با آقا گرم راز بود که می توانستی با یقین بگویی این آخرین زیارت اوست. او بالا سر ایستاده بود، بی خود از خویش و برون آمده از جمع، انگار با خود امام سخن می گفت. انگار اجازه میدان می گرفت از امام، انگار «اذن شهادت» می گرفت و گرفت هم، در والفجر ۸ کربلایی شد. «جمع آور» می گوید برای نسل ما، زیارت شکوه خاصی داشت. اجازه گرفتن بود برای «رفتن» و طلب شهادت بود برای «ماندن» چون تنها رفتن ملاک نبود، باید خوب می رفتیم باید جوری می رفتیم که شایسته نام آقا باشد.

لذا همه خوبی ها را از آقا طلب می کردیم. چشم ما در زیارت ضریح ، به دنبال «احدی الحسنیین» بود در جبهه ، خیلی ها دعا می کردند، این آخرین زیارتشان باشد که عارفانه به جا می آوردند و دعا می کردند نوبت امام شود که دیدار را پس می دهند. آنان می خواستند هنگام شهادت امام رضا(ع) به دیدارشان بروند. حجت الاسلام کمیلی هم روحانی جانباز و آزاده ای است که به قول خودش، در حرم بزرگ شده است. خب درس طلبه های مشهد اکثرا در حرم برگزار می شد و در مساجد اطراف لذا همه به نوعی بزرگ شده حرم بودند. کمیلی از روزهای اعزام می گوید از تجمع ها در صحن امام خمینی ( که این روزها، رواق امام خمینی نام دارد) از زیارت ها و رفتن از حرم به سمت چهارراه شهدا و به سمت راه آهن و میدان هجرتش. این روحانی آزاده یک پیشنهاد هم دارد و می گوید، کاش مسیر حرم، چهارراه شهدا ، راه آهن را به نام «مسیر ایثار» نام بگذارند تا یادمان باشد آن روزها و به نسل امروز هم بگوییم از این مسیر نورانی چه شهدایی عبور کرده اند. او می گوید ما در دوران سخت اسارت هم با یاد امام رضا(ع) بر سر ایمانمان استوار ماندیم حتی خواب هایی که از حرم می دیدیم به ما توان ایستادگی می داد او یاد شهید سیدعلی ابراهیمی را هم سبز می دارد که آخرین سفرش را با او همراه شده است و از زیارت های عاشقانه این سردار شهید می گوید. حجت الاسلام غلامحسین کمیلی زیارت پس از اسارت را هم وصف ناشدنی می خواند که پر از نشاط و امید و لبریز قدردانی بود.

شهدا عاشق شما بودند آقا و شما این عشق را خوب اجابت فرمودید و راستی چه اجابتی بالاتر از شهادت که آرزوی آن زائران قدسی بود. منیره خوش قلب طوسی، خواهر دو شهید عارف به نام های سید کریم و سیدجواد است که از عشق آنان به شما روایت می کند. از زیارت هاشان و از نایب الزیاره گرفتن هاشان به گاه حضور در جبهه... او برایم می نویسد: « سید کریم و سید جواد به امام رضا علیه السلام عشق خاص داشتند، جالب این که این «عشق خاص» را به دیگران هم توصیه می کردند. آنان اگر بودند، کفتر جلد حرم آقا بودند، حتی مرا که خواهر کوچکشان بودم را هم با خود می بردند، آنان در حال و هوای حریم و حرم حال دیگری می یافتند انگار حس پرواز وجودشان را از زمین جدا می کرد، من میان چشمان جواد و کریم با ضریح یک راز را می دیدم، انگار آنان همه چیز را به واسطه آقا از خداوند طلب می کردند. حرم، خانه ایمان و امیدشان بود لذا قرارهای دوستانه را هم در حرم می گذاشتند...» آری قرارهای دوستانه را باید در حرم شما گذاشت آقاجان مگر نه این که دوستی های ما باید در مسیر دوستی های شما باشد. خب این دوستی ها به واقع دوستی با شماست. با شما که بزرگید. با شما که همه اهل پرواز را به حرم خویش می خوانید. اصلا وقتی کبوتران قرارهای دوستانه خود را در

حرم شما برگزار می کنند چرا ما چنین نکنیم؟ وقتی آهوها نازترین نگاهشان را تسبیح می کنند برای دامن امن شما، چرا ما «امن نشین» حرم شما نباشیم؟ آقاجان، سیدکریم و سیدجواد، مثل همه عاشقان وقتی با اجازه شما به جبهه می رفتند از راه دور زائر شما می شدند. «زائران پروازی»، که دل هاشان را می فرستادند و «زیارت های کاغذی» که نامه هاشان را می فرستادند. اجازه بدهید به نیابت از همه شهدا قسمت هایی از نامه های این دو عاشق را بخوانیم: «سیدجواد در نامه ای می نویسد: مادرجان به حرم مولا علی بن موسی الرضا (ع) که مشرف شدید، حتما یادی از حقیر بکنید. به همه بگویید هر کس به حرم رفت حتما دو رکعت نماز برای یکی از شاگردان مکتب امام رضا علیه السلام به نام (احمد خطیبی) بخواند»، او در نامه هایش بارها تاکید می کرد: «از قول من، اول از همه امام هشتم را سلام برسانید»... «به حرم که رفتید از امام رضا (ع) بخواهید شفاعتم را پیش خدا بکنند.» سیدکریم هم در همین حال و هواست و نامه هایش به نام امام رضا روشن است. چنان که نگاهش، دلش و عشقش، او می نویسد: «به حرم که مشرف شدید، التماس دعای مخصوص دارم. دلم برای دعای کمیل مشهد در صحن امام یک ذره شده ...» به حرم که مشرف می شوید، حتما به یاد من هم باشید. هر وقت از حرم یادم می آید، بی اختیار گریه ام می گیرد، تا نزدیک بودم قدرش را ندانستم...» آقاجان، سیدجواد و سیدکریم، دو نمونه بودند از شهدا والا همه شهدا و رزمندگان را با شما عشقی عجیب بود که عقل ناقص ما را به فهم آن توان نبود و به گفته شاعر...

شهدا عاشق شما بودند آقا و شما این عشق را خوب اجابت فرمودید و راستی چه اجابتی بالاتر از شهادت که آرزوی آن زائران قدسی بود. منیره خوش قلب طوسی، خواهر دو شهید عارف به نام های سید کریم و سیدجواد است که از عشق آنان به شما روایت می کند. از زیارت هاشان و از نایب الزیاره گرفتن هاشان به گاه حضور در جبهه... او برایم می نویسد: « سید کریم و سید جواد به امام رضا علیه السلام عشق خاص داشتند، جالب این که این «عشق خاص» را به دیگران هم توصیه می کردند. آنان اگر بودند، کفتر جلد حرم آقا بودند، حتی مرا که خواهر کوچکشان بودم را هم با خود می بردند، آنان در حال و هوای حریم و حرم حال دیگری می یافتند انگار حس پرواز وجودشان را از زمین جدا می کرد، من میان چشمان جواد و کریم با ضریح یک راز را می دیدم، انگار آنان همه چیز را به واسطه آقا از خداوند طلب می کردند. حرم، خانه ایمان و امیدشان بود لذا قرارهای دوستانه را هم در حرم می گذاشتند...» آری قرارهای دوستانه را باید در حرم شما گذاشت آقاجان مگر نه این که دوستی های ما باید در مسیر دوستی های شما باشد. خب این دوستی ها به واقع دوستی با شماست. با شما که بزرگید. با شما که همه اهل پرواز را به حرم خویش می خوانید. اصلا وقتی کبوتران قرارهای دوستانه خود را در

حرم شما برگزار می کنند چرا ما چنین نکنیم؟ وقتی آهوها نازترین نگاهشان را تسبیح می کنند برای دامن امن شما، چرا ما «امن نشین» حرم شما نباشیم؟ آقاجان، سیدکریم و سیدجواد، مثل همه عاشقان وقتی با اجازه شما به جبهه می رفتند از راه دور زائر شما می شدند. «زائران پروازی»، که دل هاشان را می فرستادند و «زیارت های کاغذی» که نامه هاشان را می فرستادند. اجازه بدهید به نیابت از همه شهدا قسمت هایی از نامه های این دو عاشق را بخوانیم: «سیدجواد در نامه ای می نویسد: مادرجان به حرم مولا علی بن موسی الرضا (ع) که مشرف شدید، حتما یادی از حقیر بکنید. به همه بگویید هر کس به حرم رفت حتما دو رکعت نماز برای یکی از شاگردان مکتب امام رضا علیه السلام به نام (احمد خطیبی) بخواند»، او در نامه هایش بارها تاکید می کرد: «از قول من، اول از همه امام هشتم را سلام برسانید»... «به حرم که رفتید از امام رضا (ع) بخواهید شفاعتم را پیش خدا بکنند.» سیدکریم هم در همین حال و هواست و نامه هایش به نام امام رضا روشن است. چنان که نگاهش، دلش و عشقش، او می نویسد: «به حرم که مشرف شدید، التماس دعای مخصوص دارم. دلم برای دعای کمیل مشهد در صحن امام یک ذره شده ...» به حرم که مشرف می شوید، حتما به یاد من هم باشید. هر وقت از حرم یادم می آید، بی اختیار گریه ام می گیرد، تا نزدیک بودم قدرش را ندانستم...» آقاجان، سیدجواد و سیدکریم، دو نمونه بودند از شهدا والا همه شهدا و رزمندگان را با شما عشقی عجیب بود که عقل ناقص ما را به فهم آن توان نبود و به گفته شاعر...

میان عاشق و معشوق رمزی است

چه داند آن که اشتر می چراند...

اجازه جهاد اکبر

امروز، سه شنبه ۱۹ بهمن1289 و چهارم ربیع الاول1432 است، به مبارک باد آمده ام آقاجان، آخر پس از ۶۳ روز، پرچم عزا از گنبد مطهر باز آمده است تا دل هامان به پرواز پرچم سبز بر فراز آن گنبد که جهان را به زیر پا دارد و رابطه فرش و عرش را برقرار می کند شاد شود، امروز، خادمان «سید» با گردن آویز های سبز با شکوهی خاص پرچم سبز را قدم به قدم به سمت گنبد آوردند که در هر گامشان ذکر حق تازه تر می شد و «موحد» مداح، لب به «زیباخوانی» گشوده بود که دل ها را به پرواز می آورد. خب من هم آمده ام تا در کنار هزار در هزار عاشقی که آمده اند از شما «اذن جهاد» بگیرند برای امروز نام خود را ثبت کنم. دیروز برای گرفتن «اجازه میدان» و اذن جهاد اصغر می آمدیم و امروز برای گرفتن «اجازه میدان» و اذن جهاد اکبر و باور داریم راز سرفرازی در این میدان را باید در معرفت شما جست. می آییم و باز زیارتنامه می خوانیم: السلام علیک یاولی الله السلام علیک یا حجة الله السلام علیک یا نورالله فی ظلمات الارض السلام علیک یا عمودالدین السلام علیک یا وارث آدم صفوة الله ... السلام علیک یا وارث محمد رسول الله السلام علیک یا وارث علی ولی الله... السلام علیک یا وارث فاطمة الزهراء ... السلام علیک ایها الصدیق الشهید السلام علیک ایها الوصی البار التقی اشهد انک قد اقمت الصلوة وآتیت الزکوة وامرت بالمعروف ونهیت عن المنکر وعبدت الله حتی اتاک الیقین...

اینک آقاجان ای حجت خدا به نور خدایی خویش روشن کن کوچه های زندگی مان را که به روشنای جان و جهان محتاجیم، روشنایی ما را از «بصر» تا «بصیرت» تعالی بخش تا راه را گم نکنیم و در ظلمات زمین گرفتار چاه ها و چاله های مردافکن و ایمان سوز نشویم. ای وارث همه خوبان و خوبی ها ما را به خوبی راهنم،ا تا در فتنه های هزار رنگ، ایمانمان رنگ نبازد و تا آخر در کنار «عمود دین» بایستیم.

ای صدیق ای شهید! همه ما را به صداقت تعلیم کن تا دروغ و کذب از ما و جامعه ما دور شود و جانمان را از شهود سرشار کن تا هر روز شهید شویم.... آقاجان، امروز، باز به حضور آمده ام و به حضور آمده ایم تا پیش از آن که نقاره ها پس از ۶۳ روز بنوازند، راز دل کنیم. پس رفع عطش کرده از آب سقاخانه اسماعیل طلایی صحن انقلاب، رو به پنجره فولاد که نگاه ها را تا قبله ضریح شما امتداد می دهد می ایستم تا شنوای نجواهای مردم باشم، آن جا که مردی، همه خویش را به گریه نشسته است انگار قرار است از چشم هایش آن قدر ببارد که همه جان و جهانش را بشوید. او نگاه در زلف پنجره بسته است و هراز گاهی با چفیه خود اشک هایش را می گیرد و لب هایش همچنان با شما نجوا می کند. سرفه های سوزناک نشان می دهد، او پیش از این در عاشورای جبهه، شیمیایی شده است و اکنون کلماتش را از لابه لای سرفه های خشک، تر بیرون می فرستد تا شما را به یاری بخواند، اما برای خود هیچ نمی خواهد همچنان که پیش از این هم نخواست، او صلح و سلامت را برای همه می خواهد، برای سرفرازی «جمهوری عشق» دعا می کند که بر صراط اسلامی جاودانه بماند، او فرزندت مهدی را دعا می کند و ... نگاهم محو اوست و محو مردمانی که می آیند، یک نفر التماس باران دارد برای زمین های خشکیده خویش و یکی هم طلب باران دارد برای همه دنیا، هر کس ظرف خود را آورده است و در این میان، میانه  مردی که به زحمت پاهایش را جلو می کشد، معلولیت خود را از یاد برده، برای سلامتی امام زمان، طلب صلوات می کند و من چقدر بر سر شوق می آیم وقتی این را می بینم. آن جا پدری، پسر خویش را دخیل شما بسته است آقاجان و نگاه معصومانه اما سرگردان پسرک هم انگار به دنبال شما می گردد دلم می گیرد. میان نگاه پدر و پنجره را میان نگاه پسر و همه جا را می خوانم، من هم نگاهم را دخیل شما می کنم آقاجان که نگاه های اینان را اجابت کن. شما که کرم شما فراگیر است. اینان به شفاخواهی آمده اند، شما هم شفایشان را عنایت فرما و هم شفاعتشان کن.... آن سوتر اما زن ها دخیل پنجره  فولادند، زنی پیچیده در تقدس چادر فقط صدایش، صدای گریه هایش به گوش می رسد که بازگشت گمشده اش را از شما می خواهد و ... دیگری و دیگری... هر کس به عرض حال خویش آمده است، هر کس به هر زبان حدیث خود می خواند و من مطمئنم شما همه را می شنوید. «تسمع کلامی» را باور دارم و حتی «ترد سلامی» را حتی اگر گنهکاری چون من به سلام آمده باشد. حتی می دانم با این که همه با هم- اما در حال خود- سخن می گویند شما همه را می شنوید هیچ کدام را فراموش نمی کنید و مطمئنم به بهترین شکل پاسخ می دهید. جایم را پشت پنجره فولاد به پیرمردی می دهم که می خواهد به مدد نرده ها ایستاده عرض ادب کند و می روم تا در گوشه ای دیگر از حرم چشم بگردانم و زیارت تماشا بخوانم، از صحن انقلاب تا رواق دارالحجه فاصله ای نیست اما در این فاصله خیلی ها فاصله زمین تا آسمان را طی می کنند. گروهی از «خادمان حرم را» مثل نگینی در انگشتری عشق خویش گرفته اند که آنان جاروکشان «رضارضا» می خوانند و از عطای شما می گویند و چشم ها چقدر به باران می نشیند این جا. راستی آقاجان فکر می کنم حرم شما هرگز خشکسالی را به یاد نداشته باشد آخر هر کس می آید، یک آسمان باران در دیده دارد پس به صداقت این چشم ها، از خدا بخواه باران رحمت خویش را بر همه زمین ببارد تا درخت  ها و آدم ها، تا سبزه ها و جانوران سیراب شوند. تا ترک های زمین و شیارهای گونه کشاورزان التیام یابد ... در همنوایی با خادمان مردم هر کسی به زبان خویش با شما نجوا می کند، خدا را به حق  شما می خواند و من ناخودآگاه شرح حال این جمع می کنم از زبان «شیخ بهایی» در تضمین غزل «خیالی» می‌یابم که:

هر کس به زبانی صفت حمد تو گوید

بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه ...

و فراق را در نگاه بارانی شان می خوانم که،

تا کی به تمنای وصال تو یگانه

اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه ...

با نگاهم آنان را بدرقه می کنم و به رواق دارالحجه می روم که هنر عشق آن را بر سبیل ایمان ساخته است. آن جا، یک گوشه، دختران جوانی را می بینم با چادرهای سفید که هر کدام با خانواده خود آمده اند تا با جوانی پیمان عشق بندند. ساده و صمیمی و شکلات هایی که پخش می شود بعد از صلواتی که در پایان خطبه عقد خوانده می شود و زندگی آغاز می شود وقتی دو جوان چشمانشان در هم گره می  خورد و لب هاشان می شکفد... راستی زندگی هایی که از سر چشمه ای چنین زلال آغاز می شود باید حلاوتی دگر داشته باشد و دخترها و پسرهای امروز و زنان و مردان فردا باید بهتر حرمت داری کنند زندگی خود را که از حرم آغاز کرده اند... آن سوتر در میان مردم گم می شوم تا خود را بیابم در رکعتانی که باید از زمین جدایم کند. اول دو رکعت به نیابت از امام زمان و برای سلامتی اش و آن گاه زیارتنامه شما آقا، شرح زبان من است و باز دو رکعت به نیابت از شهدا و زیارت امین ا... رکعتان بعدی به نیابت از آنانی که هرگاه می بیندمان التماس دعا می گویند به حرمت شما آقا و باز زیارت وارث، رکعتانی هم مانده است برای سرفرازی وطن و همه اهل حق و زیارت آل یاسین و آخرین دو رکعت را ناز قامت کسانی می خوانم که جهاد اصغر را به «جهاد اکبر» گره می زنند... نماز زیارت به پایان می‌آید و من دوباره فاصله دارالحجه را تا صحن انقلاب به صلوات می پیمایم تا قبل از آن که نقاره ها بخوانند گوش جان شوم برای شنیدن و دقایقی بعد شروع می کنند نقاره  را با عشق در ساعت 16:45 و ۱۵ دقیقه می خوانند و من محو این ذکر خوانی موسیقیایی با خود می گویم، زیارت مهم است، به حرم آمدن زیباست، با معرفت چشم شدن در صحن و سرای آقا، شورآفرین است اما مهم تر از این آن است که جوری زندگی کنیم که آقا هم سری به ما بزند. سرفرازی ما لحظه ای است که حضور فاخر امام را در زندگی خویش حس کنیم. زمان به لحظه سعد اذان نزدیک می شود و من مردمی را می بینم که قدم به عقب برمی دارند، بی آن که روبگردانند از حرم و در صف نماز جا می گیرند و روز به شب گره می خورد، بی آن که من غروب خورشید را حس کنم. مثل شمعی که در روز روشن خاموش می شود و کسی متوجه نمی شود. در حرم همیشه روز شما آقاجان، خورشید شمعی بیش نیست که از شما اجازه طلوع و غروب می گیرد... صف ها، بنیان مرصوص شد ه اند در صحن انقلاب تا نماز را اقامه کنند و ... ا... اکبر و ... و بسم ا... الرحمن الرحیم...

ویژه‌نامه - ویژه نامه نوروزی ۹۰ - مورخ یکشنبه 1389/12/22 شماره انتشار 17794 /صفحه۳

از بازارچه مرزی دوغارون تا جهنم دره، در مناطق مسطح، تا چشم کار می کند، سیم خاردار کشیده شده است مبادا، دستی نامحرم به «گل امنیت» رسته در خاک وطن چپ نگاه کند! پس از صف سیم خاردار زمین شخم خورده و سایتی ایجاد شده است تا «ردپا»ی کسی که اگر خدای نکرده از سیم خاردار بگذرد حک شود و قابل پیگیری باشد. این ردزنی هم وظیفه نیروهای سنگر کمین است تا پس از پایان کمین شبانه، با چک کردن مسیر مشخص، به رصد ردهای احتمالی بپردازند، این جا نقطه صفر مرزی، خطی که ایران و افغانستان را از لحاظ جغرافیایی جدا می کند.خط مرزی، یعنی یک خط به درازای یک کشور! چنان که سرهنگ محمد گل میرصادق، فرمانده هنگ مرزی تایباد و مرزبان درجه اول می گوید. زمان گذشته سرحدات می گفتند، اما امروزه مرزها به قطر یک خط باریک شده اند. خط هم از به هم پیوستن نقاط شکل می گیرد و این است که حالا نقطه صفر مرزی معنا پیدا می کند...

روی خط مرزی که به پیش می رویم، کلمه به کلمه گزارش عینی خراسان از مبارزه پرسنل هنگ مرزی با اشرار با عنوان «عملیات جهنم دره» به قلم سید خلیل سجادپور همکار حادثه نویس ما که در ویژه نامه نوروزی سال ۸۸ به چاپ رسیده بود در ذهنم جان می گیرد که از شب های درگیری و شکار اشرار و سنگر کمین نوشته بود، اما حالا موضوع چند فرق اساسی کرده است از جمله تشکیل فرماندهی مرزبانی و تخصصی شدن کار مرز و نیز ارتقای تجهیزات بازدارنده مستقر در مرز و در نتیجه ارتقای امنیت منطقه که عملا ریسک خطرپذیری را برای اشرار و قاچاقچیان آن قدر بالا برده است که به این نتیجه برسند آمد نشان به این سوی مرز، مصداق ضرب المثل تاریخی است که؛ «عرض خود می بری و زحمت ما می داری» حالا جرات نمی کنند ما را به زحمت بیندازند چون عرضی برای رفتن ندارند! امروز، به جرات می توان گفت امنیت در مرز اگر از شهر بالاتر نباشد، کمتر هم نیست، این را می شود از مقایسه اخبار اتفاق افتاده در دو منطقه فهمید. حالا دغدغه مرزبانان ما، این است که کاش می شد از ظرفیت گردشگری مرز استفاده کرد. فرصتی که اگر از آن استفاده شود به «صنعت گردشگری» ارتقا خواهد یافت و در افزایش امنیت هم اثرگذار خواهد بود. کاش سجادپور که در عملیات جهنم دره، گاه لحظه های پر اضطراب را پشت سر گذاشته بود، امروز بود تا در کنار هم لحظات پرنشاط و شاداب را تجربه می کردیم که پیامد امنیت عالی منطقه است.

حالا ما روی خط مرزی روی جاده آسفالته ای تردد می کنیم که به موازات مرز امتداد دارد و پس از اولین ایست و بازرسی باید با مجوز و اطلاع مرزبانی باشد اما در شانه چپ جاده، مزارع کشاورزی گواه زندگی امن پشت مرز است و قصه آب و زمین و کشاورزانی که نبضشان به نبض زمین گره خورده است نه با تفنگ که با بیل و کلنگ با داس با کاشت و داشت و برداشت به ارتقای امنیت می اندیشند.

کشاورزان مشغول کارند، و من حس می کنم به هر بذری که می کارند، به هر بیلی که می زنند، به هر قطره آبی که پای مزرعه می کشانند در ارتقای امنیت نقش آفرینی می کنند، آن ها صبح تا شب در مزارع کار می کنند و فاصله چاه موتور با خط مرزی به ۱۰۰متر هم نمی رسد. به مزارع نگاه می کنم و یاد گزارشی می افتم که به قلم جواد حاتمی چندی پیش در خراسان رضوی به چاپ رسید و کشاورزان با لب های پرخنده و نگاهی امیدوار به فرداهای بهتر می اندیشیدند. فردایی که روشن تر خواهد بود و بذرها به بار خواهد نشست. روزی که در کنار این مزارع، صنایع مکمل هم پا بگیرد. روزی که در این زمین ها، صنعت نیز صاحب خانه شود و اشتغال و اقتصاد هم شانه به شانه مرزبانان بایستند...

روی خط مرزی که به پیش می رویم بین هر سه تا چهار کیلومتری یک پاسگاه قرار دارد، که هنگام عبور از کنار آن شاهد سلام نظامی متقابل پرسنل پاسگاه و همراهان مان هستیم. فاصله پاسگاه ها را پایگاه ها، سنگرهای کمین، گشت ها و دیده بان ها پر می کنند، لذاست که این روزها کمتر خبری از کشفیات آنچنانی، درگیری های بزرگ و گروگان گیری و ... می شنویم. اگر قبلا مردم برخی نواحی جرات نمی کردند شب از خانه به بیرون بیایند و برخی مناطق بارانداز اشرار شده بود، امروز امنیت زمین های کشاورزی را تا نقطه صفر مرزی کشانده است و «بازارچه» نیز برپا کرده است.در خودروی دوکابینه مرزبانی استان که موسوی رانندگی آن را برعهده دارد، ستوان یکم غفاری، جوان ملایری که به تبعیت از «شهر زن» تربتی و خراسانی شده است و از هنگ تایباد همراه ماست نشسته و در صندلی عقب، سرهنگ ابوالقاسم خاتمی مدیر اجتماعی مرزبانی استان، من و در کنارم امیر بهرام پیوندی زاده، عکاس و خبرنگار خراسان که دیدن هر جلوه ای، او را بر سر شوق می آورد تا لنز دوربینش را به سمت آن نشانه بگیرد. ...

در راه ستوان یکم غفاری از مرز می گوید و خاطرات درگیری با اشرار که هرکدام خود حکایتی دارد. او از «استوار خورشاهی» می گوید، رزمنده آرام و خونسردی که در مواجهه با اشرار مسلح حتی نیمه شبان هم قلبش تند نمی زد! یک شب که استوار به کمین رفته بود، می بیند که شرور مسلح، آهسته به سمت او می آید، دست به ماشه و قدم به قدم نزدیک می شود، استوار اما بی هراس صبر می کند، و باز هم صبر تا این که شرور به بالای سنگر می رسد، یک دفعه استوار بلند می شود و با صدایی ناگهانی او را می ترساند و باز خونسرد و آرام در سنگر دراز می کشد و شرور همان جا بر زمین می افتد، هوا که روشن می شود، استوار شرور را مرده می بیند که از ترس قالب تهی کرده و اسلحه اش و موادمخدرش به کناری افتاده است... در مسیر دقایقی برای تماشا و عکسبرداری از طبیعت بکر می ایستم و زیبایی های خدا نشان منطقه را می بینم و آنجا از زیبایی منطقه، از صحنه های چشم نواز و فضای روح افزا سخن به میان می آید و همراهان من متفق القول هستند که با این سرمایه بصری و حسی، می توان صنعت «توریسم مرز» را راه انداخت و گردشگری مرزی را در قالب قانون و با لحاظ کردن شرایط امنیتی، ساماندهی کرد. حیفم می آید این همه زیبایی که سرمایه ای ناب و دست نخورده است از چشم مردم دور باشد.معتقدم گردشگری مرزی،امنیت منطقه را هم ارتقا می دهد و همین امروز هم برج و باروی امنیت منطقه آنقدر قد کشیده است که کوه های مرزی یوسف خان را هم مثل کوه های مرکز کشور با اطمینان خاطر پیمود و حتی به فکر گونه های مختلف جانوری بود.

یاد نشانه برج روی یقه سرهنگ میرصادق می افتم و گفتگویی که با او داشتیم و از راز و رمز این نشان و ضرورت بلندقامت بودن امنیت در مرز سخن به میان رفت که این به خوبی حاصل می شود اگر مسئولان کلان کشوری و تصمیم سازان و تصمیم گیرانی که بودجه و اعتبارات کشوری در اختیارشان است «مرز» را و «مرزبانی» را آن گونه که باید ببینند. خیلی دوست دارم با همین کلمات از نمایندگان محترم استان در مجلس و مسئولان استانی و کشوری دعوت کنم، به این منطقه مرزی بیایند و زیبایی های پرشکوه منطقه و استعدادهای آن را ببینند و راه های ارتقای این امنیت را مشاهده کنند و ببینند چگونه «عرق ملی» در این مناطق بر «منفعت طلبی» فائق می آید و رابطه معنوی و عاطفی افسران و درجه داران و سربازان چگونه با خاک وطن برقرار می شود. چیزی که به عینه در چشمان ستوان یکم ابراهیم کاریزان فرمانده پاسگاه و استوار دوم محمدپور و سربازان پاسگاه «شرشری شمالی» دیدم که مردانه می ایستند و در مبارزه با اشرار و قاچاقچیان چنان غیرت به خرج می دهند و چنان روحیه منافع ملی در آن ها حماسه خلق می کند، که قاچاقچیان و اشرار از منافع خود دست می کشند و پا به فرار می گذارند. وقتی این روحیه را با روحیه مردم در زندگی شهری مقایسه می کنم که حتی «حق تقدم» در رانندگی را رعایت نمی کنند و مدام منفعت طلبی پیشه می کنند ایمان می آورم به حس مقدس مرزبانی که «ملی نگری» و غیرت ملی را به یک قدرت ما فوق تبدیل می کند، یاد دعای امام سجاد (ع) می افتم که برای مرزداران و سلامتی شان دست به آسمان می برند...

عکاسی امیربهرام و صحبت های ما دارد به پایان می رسد که ستوان یکم محمد قربانی، فرمانده پاسگاه «شرشری جنوبی» و تیم همراهش می رسند و ما را تا پاسگاه خودشان همراهی می کنند.

قربانی در پاسگاه از شب های درگیری می گوید و از غیرت مردانش که بارها اشرار را فراری داده  اند. او خود نیز بارها با اشرار در دل شب سینه به سینه شده است و فاصله آنان با یقه اجانب گاه یک تفنگ بوده است. در شب های تاریک هم دوربین های حرارتی و دید در شب بارها قاچاقچیان را در دامنه دید و تیر اینان قرار داده است تا با شلیک تیر و آتش پرحجم امان امنیت سوزان بیگانه را بگیرند. آری این جا و پاسگاه و هر مرزبانی «شب خطر» زیاد دارد که می توان براساس آن صدها «شب خاطره» برگزار کرد. «شب های خطری» که پشتوانه شب و روز امن شهر و زندگی شهری است که من و تو و گاه حتی برخی مسئولان به غفلت برگزار می کنیم. یعنی همین حالا که دارید این گزارش را می خوانید شاید برادران شما در مرز «تیر به تیر» اشرار داشته باشند. شاید همین الان آتش لوله تفنگ ها به کار گرم کردن بازار غیرت باشد.

در کنار قربانی و سرهنگ خاتمی، که به اطراف می نگرم پاسگاه های مرزی افغانستان را هم می بینم و گذر آب در هریرود را هم شاهدم که به سد دوستی می ریزد.

پیوندی زاده اما با سربازان سرگرم گفتگوست. سربازانی که از هرجا آمده باشند، از اصفهان و شیراز تا ارومیه و تبریز، تا مشهد و بیرجند و زاهدان ... همه «سرباز ایران» هستند و جالب این که وقتی لباس سربازی می پوشند، همه یک رنگ و یک دل و یک زبان می شوند و در آیین سربازی هم «سرباختن» هزار بار مقدم است تا باختن حتی یک وجب خاک حتی برای یک لحظه... زمان درگذر است و خداحافظی لازم. پس دست های سروان قربانی را و سربازانش را می فشریم و به مسیرمان ادامه می دهیم تا پاسگاه «شرشری شمالی» که برای اقامه نماز ظهر و عصر وضو تازه می کنیم. «چای سرباز پز» خوردنش یک لطف خاص دارد و هم کلامی با مردان امنیت نیز هم وبیشتر از این نماز در این منطقه هم آدمی را یاد عطر نماز جبهه می اندازد و به راستی هم همنفسی با مردانی که بیشتر در معرض شهادت هستند هم پرشکوه است...

تقریبا به موازات پاسگاه های ایرانی، پاسگاه افغانی هم وجود دارد. پاسگاه هایی که ایران برایشان ساخته است تا آن ها هم در «ساخت امنیت مرزی»، نقش آفرین باشند. برق پاسگاه های افغان هم از سوی ایران تامین می شود و این یعنی اوج حسن همجواری. نهایت همکاری و «آخر مرام» به قول سربازها، ما حق همسایگی را، «حق نماز و نمک» را، بر همسایه تمام کرده ایم و حق داریم انتظار داشته باشیم آن ها هم جوانمردی را به کمال برسانند و در برابر اشرار و قاچاقچیان در کنار ما باشند. اخلاق و انسانیت هم چنین اقتضایی دارد که امنیت سازان و امنیت بانان دو کشور که هم دین مشترک دارند، هم زبان مشترک و هم تاریخ مشترک در برابر کسانی که امنیت را به آتش می کشند، کنار هم باشند.

به هر حال، این درست که یک خط مرزی بین ما و آن ها کشانده است. این یک خط فرضی و جغرافیایی است و الا آن قدر اشتراکات ما را خویشاوند کرده است که هرگز احساس غریبگی و غربت نکنیم و حتی بر همان کسانی که گاه قوانین مرزی را نادیده می گیرند هم به رغم قوانین سخت گیرانه بین المللی که به مرزبانان «حکم تیر» می دهد، به مهر رفتار می کنیم و بارها اتفاق افتاده است که افغانی خسته از روزگار، دست زن و بچه اش را می گیرد، همه خطرها را به جان می خرد و می خواهد به این سو بیاید و مرزبانان ما به احترام زن و بچه اش با او رفتاری بسیار مهربانانه دارند. کودکش را در آغوش می کشند. برای او و زنش آب و غذا فراهم می کنند، تا وقتی به خاکش عودت می شود خاطره ای خوش داشته باشد و بداند این سوی مرز آدم ها مهربان هستند.

این نکته را هم باید توجه داشت، در مرز تولید امنیت باید ۵۰-۵۰ باشد، نیمی آن ها امنیت سازی کنند و نیمی ما اما خیلی جاها، گاه صد در صد بار روی شانه ما می افتد، باکمان هم نیست این را افسران پرنشاط مرزبانی می گویند و هوشمندانه تاکید می کنند ما هم برای کشور خودمان دل می سوزانیم و احساس مسئولیت می کنیم، هم برای افغانی های همسایه. چه، تاثیرپذیری و تاثیرگذاری دوسویه است. آتش اگر در خانه همسایه هم بیفتد، اگر خانه ما را به آتش نکشد، دودش سیاه خواهد کرد خانه ما را. اگرچه ما تنها به خانه خود هم فکر نمی کنیم بلکه حفظ خانه همسایه را هم بر سبیل جوانمردی وظیفه خود می دانیم. پس نصب دستگاه های پیشرفته اپتیکی، ایجاد موانع و ... برای ایجاد امنیت دوطرفه است چون اگر اشرار و قاچاقچیان نتوانند به این سو بیایند، پا به منطقه نخواهند گذاشت تا وجودشان باعث ناامنی و ناراحتی مرزنشینان افغان بشود.

می گویند از هر ۱۰ کیلو تریاک، یک کیلو هروئین به دست می آید و از هر ۱۰ کیلو هروئین یک کیلو کریستال. یعنی قاچاقچی که یک کیلو کریستال وارد می کند، یعنی معادل ۱۰۰ کیلو تریاک را به سوداگری مرگ آورده است.

سرهنگ خاتمی می گوید: الان در مرز به صورت محدود و معدود فقط به صورت کوله کشی اقدام به قاچاق می کنند که آن هم معمولا گرفتار می شوند.

او می گوید: موانع را خودتان دیدید. عبور غیرممکن است اما در این کوه و کمرها، که گاه خطر می کنند و ریسک همه چیز را می پذیرند باز شکار می شوند.

او می افزاید: چندی پیش چند تن از کوله کش ها به دام افتادند و آن ها تفنگچی اجیر کرده بودند اما همان اول درگیری، تفنگچی ها گریختند و کوله کش ها به دام افتادند، آنان می گفتند فکر نمی کردیم مرزبان های ایرانی متوجه ما شوند، چون ۳ تا ۴ کیلومتر مسیر را چهاردست و پا طی کردیم و گمانمان این بود که مرزبان ها ما را با گوسفند اشتباه خواهند گرفت اما مثل این که مرزبان های ایرانی خیلی هوشیارتر از آن هستند که ما تصور می کردیم.

او ادامه می دهد: کوله کش ها و تفنگچی ها اجاره ای هستند. مثلا قرارداد می بندند بار را فلان منطقه تحویل دهند و فلان مبلغ هم دستمزد بگیرند و رقم هم بسته به بار، پرخطر بودن منطقه و نقطه تحویلی متفاوت است ولی خیلی وقت ها آن ها به جای «دستمزد»، به «دستبند» می رسند که محکم بر دست هاشان می نشیند. خیلی وقت ها هم تفنگچی ها چون می دانند حریف بچه های ما نیستند، همان اول درگیری، فرار را بر قرار ترجیح می دهند و کوله کش ها را تنها می گذارند ...

«تفنگچی» اصطلاحی است که برای افراد خاصی که همراه کوله کش های موادمخدر به داخل مرز می آیند، استفاده می شود. این افراد تیراندازان حرفه ای هستند و در برخی موارد اسلحه را اجاره می کنند و به همراه کوله کش ها وارد مرز می شوند.

روال کار این افراد این است که معمولا در تاریکی شب و در نیمه دوم ماه که نور ماه کمتر است با کلاش و به همراه تعدادی کوله کش وارد خاک کشور ما می شوند و معمولا ۲۰۰ یا ۳۰۰ متر جلوتر از سایر افراد همراه می کنند و پس از اطمینان به سایر افراد اشاره می کنند که جلوتر بیایند و این روال تا رسیدن کوله کش ها به محل قرار ادامه دارد.

تفنگچی ها باید نهایت تلاش خود را بکنند تا کوله کش ها را سالم به مقصد برسانند و بازگردانند وگرنه از پول خبری نیست!

ستوان یکم غفاری در طول راه توضیح می دهد که بسیاری از اهالی روستاهای مرزی افغانستان خودشان کوله کشی نمی کنند و معمولا کوله کش ها را از سایر مناطق افغانستان اجیر می کنند، چون ریسک حمل موادمخدر و تفنگچی بودن بالا رفته و بسیاری از کوله کش ها و تفنگچی ها در این راه جان خود را از دست داده اند.

پس از مدتی در مقابل پایگاه کاکری و در کنار هریرود و درست در مقابل پاسگاه کاکری افغانستان توقف می کنیم و خداقوتی به سربازان می گوییم.

فرصتی پیش می آید تا از دامنه یکی از کوه ها و البته با اجازه مرزبانان بالا بروم و کمی اطراف را نگاه کنم.

ناگهان متوجه می شوم یکی از سربازان با عجله و به حالت دوی سریع به سویم حرکت می کند و به من که می رسد دوربینش را به ما می دهد و می گوید: از این استفاده کن تا بهتر ببینی. نگاهی به صورت آفتاب سوخته اش می کنم و می گویم: با این سرعت و این ارتفاع چقدر سریع رسیدی. لبخند باصفایی می زند و می گوید: کارمون همینه! این جا هر روز به غیر از ورزش و آمادگی جسمانی، کوه نوردی و عملیات های مختلف هم داریم و باید از نظر جسمی همیشه آماده باشیم.

قلعه گک (مثل کک تلفظ شود) فرصت دوباره ای می شود تا در ادامه مسیر پرپیچ و خم، استراحت و نماز ظهر و عصر را اقامه کنیم.از آن جایی که در طول مسیر با بی سیم با ماموران مرزبانی در تماس هستیم و آن ها نیز ما را پشتیبانی می کنند، سربازها در انتظار ما هستند و به حالت نظامی ایستاده اند. پس از نماز و صرف یک استکان چای فرصتی دست می دهد تا به سراغ سربازها بروم.

باز کردن سر صحبت و ایجاد صمیمیت با این بچه ها خیلی آسان است چون «باصفا» هستند و خاکی.ابتدا با خلیل ا... کنگر هم صحبت می شوم. کمی چاق است و قد کوتاهی دارد. دوستانش به او می گویند قلک!

می پرسم: چطوری قلک؟!! به همراه بچه ها می خندد و با صفای خاصی می گوید: خوبم. این جا همه خوبند مگر زمانی که دلشان برای خانواده هایشان تنگ شود.از خاطراتش حرف می زند و می گوید: خدمت در کل کار آسانی نیست ولی خدمت در مرز همراه با حس غیرت و مراقبت است.از او می پرسم: کمین هم می روی؟ لبخندی می زند و می گوید: کمین هر شب می رویم. صبح ها هم که کمین تمام می شود، باید راه هایی را که تراکتور قبلا شخم زده چک کنیم تا خدای نکرده کسی رد نشده باشد و اگر ردی از عبور شروری پیدا شود باید آن را پی گیری و فرد یا افراد شرور را پیدا کنیم.رضا کرامتی که ۷ ماه است به نقطه صفر مرزی آمده است، نگاه متفاوتی دارد و می گوید: مرز حس خاصی دارد. هیجان این جا خیلی زیاد است و رفاقت هایی که وجود دارد دل آدم را گرم می کند.

او به دوستی های خوبی که این جا ایجاد می شود اشاره می کند و ادامه می دهد: این جا از همه جای کشور سرباز آمده. از تنکابن و تهران و مشهد گرفته تا روستاهای دوردست اقصی نقاط کشور.

رضا کرامتی از خاطرات شب های درگیری صحبت می کند و می گوید: تفنگچی های افغانی تیرانداز های توانمندی هستند.

اما بچه های ما خیلی شجاع، دقیق و توانمندتر و پر انرژی ترند... چیزی که اینجا به خوبی احساس می شود این است که بچه ها خیلی روحیه دوستانه و شادی دارند. ابوالفضل کاظمی هم که از یکی از روستاهای نوروزآباد نیشابور به نقطه صفر مرزی آمده و برخلاف سایر بچه ها متاهل است و دلتنگ همسرش، از آخرین باری که پیش همسرش بوده ۱ ماه می گذرد و خودش می گوید باید ۲ماه دیگر حداقل صبر کند.او می گوید: در این پاسگاه درگیری  خیلی زیاد نیست ولی پاسگاه رکنی هر ۲ یا ۳ شب معمولا درگیری و برخورد است. ابوالفضل کاظمی ادامه می دهد: خدمت در مرز مثل مراقبت از ناموس است و بچه های این منطقه واقعا با وجود کمبود امکانات بسیار مقاوم عمل می کنند.

او از سختی های شب های کمین یاد می کند و می گوید: شب های کمین به واقع سخت می گذرد. هم امکاناتمان کم است و هم هوا در شب های زمستانی بسیار سرد باورتان نمی شود الان زیرشلوار نظامی ام ۳ تا شلوار گرم پوشیده ام و شب ها در کمین در بسیاری از موارد باید روی برف و یخ بنشینیم و گاهی پلک هایمان نیز یخ می زند. اما... این سختی ها، این تلخی ها در کنار شیرین دفاع از وطن در کنار امنیتی که برای مردم تامین می شود چیزی نیست.

بچه ها با عشق به میهن زندگی می کنند، روزهاشان را با یاد خدا به شب می رسانند و شب را به صبح و همواره به سرفرازی وطن فکر می کنند. همه برنامه ریزی روزانه شان برای ارتقای امنیت است. حتی در مرخصی هم به آن فکر می کنند. مرزبان ها به نوعی مثل خبرنگارها هستند و تعطیلی برایشان بی معناست. خبرنگارها به دنبال خبر و سوژه و نوشته اند و به دنبال طرحی برای ارتقای فرهنگ جامعه، مرزبان ها هم به راه های ارتقای امنیت می اندیشند. چنان که سرهنگ میرصادق، برای لحظه به لحظه زندگی اش برنامه دارد، برنامه ای به نام «مرزبانی، که همه زندگی اش را پر کرده است. وقتی با بسته شکلات در مسیر دانش آموزان تعطیل شده از مدرسه قرار می گیرد هم حتی به این فکر می کند، در کنار خوی گرم و سینه پرسخاوت زابلی اش که همه آدم ها را دوست می دارند و دوست می دارد. به چهره اش که نگاه می کنی «مشق آفتاب» را حس می کنی، انگار خورشید صفحه ای سفیدتر از چهره نواده رستم نیافته است برای بوسه زدن، میرصادق سبزه رو و میانه بالا که عمرش را در مرز گذرانده است، وجب به وجب مرز را هم می شناسد و هم دوست دارد و هم مرزبانان را و هم مرزداران محل را. آن ها هم او را دوست دارند. لذا خیلی ها، حتی از میان روستانشینان افغان هم با او در تماسند. خیلی از بچه ها هم که لباس گرم از او گرفته اند و دفتر و خودکار و کام به شکلات او شیرین کرده اند نیز او را مثل پدر،مثل برادر دوست دارند و به او به عنوان مرزبان جمهوری اسلامی علاقه دارند.

وارد هنگ که می شویم، دست ها به نشانه سلام نظامی بین نیروهای به خط شده در هنگ و همراهان ما بالا می رود. من اما از میان دست های به سلام بالا رفته، یک ساختمان قدیمی را می بینم که در کنار ساختمان امروزی هنگ، به چشم می خورد. وقتی می پرسم از قصه هایی که این ساختمان دارد می شنوم این ساختمان «هنگ زرد تایباد» است که امروز متعلق به میراث فرهنگی است و ما براساس توافق هم از آن استفاده می کنیم و هم در نگهداری آن نهایت دقت را داریم تا میراث تاریخی منطقه به بهترین شکل حفظ شود. از کنار ساختمان که می گذریم و وارد راهروی ستاد فرماندهی می شویم، تصاویر مردان تاریخ ساز را می بینم که بر دیوار نصب شده است مردانی که در قامت شهید چراغ دار امروز و فردای فرهنگ این ملک هستند. چشم در چشم شان که می شوم حس می کنم در مقابل خورشید نگاهشان تاب نگاه ندارم. سرم را پایین می اندازم و به مردانی فکر می کنم که راز سربلندی یک ملت هستند. دعا می کنم کاش من، کاش ما، کاش همه ما بتوانیم دینی که به شهدا داریم ادا کنیم. با این نگاه به دیدار سرهنگ میرصادق می رویم. وقتی از وی می پرسم کجایی هستید؟ به شوخی می گوید لهجه و قیافه ام به تهران که نمی خورد، اما اصل ایرانم! و در ادامه صحبت معلوم می شود از دیار شیران سیستان و بلوچستان است از زابل، از نوادگان رستم...

پس صحبت رنگ و بوی جدی تر می گیرد و فرمانده هنگ مرزی تایباد با اشاره به این که امنیت در شهر در گرو امنیت در مرز است می گوید: متاسفانه جایگاه مرز و مرزبانی نه تنها برای مردم بلکه برای مسئولان هم شناسایی نشده است.

سرهنگ گل محمد میرصادق می افزاید: در مرز باید ۵۰ درصد بار به دوش ما باشد و ۵۰ درصد هم بر عهده کسانی که در آن سوی مرز زندگی می کنند، ولی متاسفانه به علت شرایط موجود صددرصد بار مسئولیت نگهداری و مراقبت و کنترل از مرز میان کشور ما و افغانستان برعهده ماست و باید دلسوزی برای مردم کشور افغانستان هم داشته باشیم.

وی ادامه می دهد: تاثیرپذیری مرز باید از ۲ طرف مورد توجه قرار بگیرد زیرا ناامنی از یک سوی مرز طبیعتا بر آن سوی مرز اثر گذاری خواهد داشت.

سرهنگ میرصادق با بیان این که خدمت در مرز به خصوص در شب ها بسیار دشوار می شود، می گوید: باید نوع نگاه ها به مرز و مرزبانی تغییرکند و این مهم بدون کمک رسانه ها عملیاتی نمی شود.

اساسا هیچ کشوری بدون داشتن مرزهای قوی و مستحکم نمی تواند به توسعه همه جانبه دست پیدا کند.

وی با بیان این که تشکیل فرماندهی مرزبانی از جمله اقدام های خوبی بود که امکانات و شرایط مرزبانی را تقویت کرد، تصریح می کند: در طول تاریخ و سنوات گذشته مرزها جایگاه واقعی خود را نداشتند و با برخی بی توجهی ها همراه بودند و ما هم انتظاری نداریم که این مشکلات به سرعت درست بشود اما اگر نگاه ها به مرز عوض شود، مشکلات مرز هم با سرعت بیشتری برطرف خواهد شد.

سرهنگ میرصادق می گوید: حجم اعتبارات و فناوری و ابزار دفاعی پیشرفته ای که هم اکنون در مرزها وجود دارد با ۱۰ سال قبل قابل مقایسه نیست و هزینه های انجام شده در مرزها جواب هم داده و خوشبختانه به لطف وجود خداوند و هوشیاری مرزبانان و موانع فیزیکی و انسداد مرزها و استفاده از دوربین های دید در شب و برج های مراقبت ، کار به جایی رسیده که ریسک حضور اشرار در داخل مرزهای ما به شدت افزایش پیدا کرده است.

وی با بیان این که مراقبت از مرزها نیازمند انجام ۳ کار به طور هم زمان است ادامه می دهد: در آن سوی مرزها باید هم اقدامات دیپلماتیک و سیاسی انجام شود و هم به مردم مرزنشین توجه شود. در روی خط مرزی نیز باید اقدامات ویژه ای انجام شود و در داخل مرزهایمان نیز باید کاری کنیم که امنیت مرز با منافع مرزنشینان گره بخورد. در این صورت خود مردم مرزبانان ما می شوند.

فرمانده هنگ مرزی تایباد با بیان این که به عنوان مثال می توان با رعایت مقررات منابع طبیعی استان از زمین های کشاورزی مناطق مرزی حداکثر بهره را برد می گوید: مالکیت آب با وجود رودخانه هریرود مشترک است و اگر ما از این آب استفاده نکنیم همسایه ما در آن سوی مرز استفاده می کند سرهنگ میرصادق ادامه می دهد: بسیاری از مرز نشینان وضع مالی خوبی ندارند و اگر برای آن ها فرهنگ سازی و تسهیلات اشتغال زایی ایجاد کنیم، می توانیم برای ارتقای امنیت و پایداری آن گام اساسی برداریم ...

یک روز خوب به پایان رسید، دعا کردم و دعا می کنم شب و روز مرز و مرزبانی و مرزبانان و مرزنشینان و همه مردم هر روز بهتر از دیروز باشند...

ویژه‌نامه - ویژه نامه نوروزی ۹۰ - مورخ یکشنبه 1389/12/22 شماره انتشار 17794 /صفحه۱۰۰