پدر و مادرها در ذهن فرزندانشان بزرگ ترین، تواناترین، قدرتمندترین و دارای همه صفات ترین های مثبت هستند.

لذا کارهایی که می کنند در نگاه فرزندان کودک و نوجوانشان درست تلقی می شود و این تلقی در نهاد و باور آنان چنان شکل می گیرد که در رفتار خود آن را به انجام می رسانند.

لذاست که می بینم بسیاری از فرزندان همان روش والدین خود را در پیش می گیرند.

پس نمی توان گفت فرزندان فقط از نظر زبان و گویش و پوشش تحت تأثیر هستند بلکه از نظر رفتار هم ترجمه رفتار والدین هستند، این نکته را که در کنار بحث اثرگذاری نهاد خانواده بر فرزند در نظر بگیریم که قوی ترین ضلع مثلث شکل دهی به شخصیت فرد است، درخواهیم یافت وظیفه ما به عنوان پدر و مادر چقدر حساس است و اگر اهل تأمل و دقت باشیم به این نتیجه خواهیم رسید که اگر نمی خواهیم اشتباهات ما، در زندگی فرزندان مان تکرار شود- که نمی خواهیم- و اگر نمی خواهیم آسیب هایی که موفقیت های ما را ویران کرده است، روزهای روشن فرزندانمان را به تاریکی گره زند- که صد البته نمی خواهیم- باید در رفتار خود چنان تجدید نظر کنیم که فرزندمان هرچه در رفتار ما چشم بگرداند، جز نیکی و صلاح نبیند تا وقتی آن ها را به عمل در می آورد ما هم جز خوبی در زیبایی و نیکی در صفحات زندگی اش نبینیم.

چه اهل نظر معتقدند فرزندان هر خانواده اولین تأثیرپذیران از آنچه در خانه انجام می شود هستند لذا می بینیم، فرزندان والدین معتاد اولین طعمه های اعتیاد هستند و در افتادن به دام دیگر بزهکاری ها نیز در صف مقدم قرار دارند چه آن ها، زمانی اعتیاد و استفاده از مخدرها در ذهنشان نقش می بندد که عوارض آن را نمی دانند، زشتی کار برایشان ملموس نیست و نمی توانند بیماری های جسمی روحی و روانی و شخصیتی پیامد اعتیاد را درک کنند.

آن ها پدر و مادر خود را در حالی می بینند که مشغول مصرف مواد هستند و چون زشتی کار را نمی دانند و پدر و مادر را بهترین الگو در ذهن دارند، به سوی آن کشیده می شوند.

در زندگی گرفتاران این بلای سیاه، هم نمی توان به دنبال روزهای روشن و سفید رفتاری بود، چه اعتیاد بسان «ام الفساد» نسبت به دیگر بزهکاری ها عمل می کند و آن وقت فقط سیاهی است که به چشم می آید. پس هشدار که مراقب رفتار خود باشیم.

مخصوصا ما شرق نشینان کشور که بیشتر در معرض مواد مخدر و اعتیاد هستیم باید هوشیارتر باشیم والا اگر ما خود گرفتار شدیم، توقع این که پلیس و نهاد قضا و بهداشت مراقب فرزندانمان باشند تا به این بلا گرفتار نشوند، چندان منطقی و تدبیر آنان نیز چندان کارساز نخواهد بود.

اگر اجر و پاداش هر فرد را بخواهند به آن چه «نگه می دارد» بسنجند، فکر می کنید چه کسانی را باید بالاترین پاداش و اجر داد؟ نمره اول قیمتی ها چیست تا نگهبانانش را قدر نهاد و بر صدر نشاند؟

اگر از من بپرسند خواهم گفت قیمتی ترین گوهر، میهن است. میهنی که منادی اسلام ناب است و عزت و افتخارش بسته به مردانی است که به جان پاسش می دارند. پس باید قدرشان دانست و بر صدرشان نشاند و این حق ارتش و ارتشیان است که در چشم و دل عزیز باشند و صاحب حرمت. حق ایران است که نگهبانانش قوی، بدون دغدغه های متفرقه و قدرتمند باشند و همه دغدغه هاشان یکی شود و آن هم نگهبانی از وطن باشد در روزگاری که گاه نفس آلوده بیگانه هوای حوالی را آلوده می کند. ارتش و قوای مسلح، قیمتی ترین گوهر را حفظ می کنند پس قیمتی ترین قدر و حرمت را هم باید ببینند و در زندگی خود لمس کنند. معتقدم سوای قدر و منزلت معنوی اینان که جز خداوند نمی تواند حساب کند و پاداش آن در سرای دیگر خواهد بود، در همین سرای و در همین روزهای زندگی باید به اندازه ای که برای وطن از جان هزینه می کنند، وطن هم آنان را ببیند. خیلی ساده و به دور از تشریفات عرض می کنم، باید ارتشی به وضع زندگی خود افتخار کند و خانواده اش هم مفتخر عزتمند به نام مردی باشند که هر روز صبح با لباس مقدس ارتشی پای از خانه بیرون می گذارد تا امنیت خانه بزرگ تر را «وطن» تدبیر و تمشیت کند. وضع باید به گونه ای باشد که وقتی معلمان از دانش آموزان می خواهند درباره شغل پدران خویش بنویسند، فرزندان ارتشی ها اولین کسانی باشند که دست خود را برای خواندن نوشته هاشان بلند کنند و زمانی که معلم انشاء، از دانش  آموزان می خواهد درباره شغل آینده خود بنویسند، باهوش ترین دانش آموزان برای فردای خود لباس مقدس نظامی دوخته باشند و آن که برای فردای خود دکتر و مهندس می خواهد به آنان فخر نفروشد!

باید وضع به گونه ای باشد که وقتی فرزندان پسر ارتشیان به سن انتخاب شغل می رسند، هم خود و هم خانواده حضور در نظام و پوشیدن رزم جامه نظامی را گزینه اول اشتغال با عشق و ایمان بدانند و جایی که جوان نظامی به خواستگاری می رود با افتخار از شغل خویش سخن بگوید. کوتاه سخن این که، دغدغه معاش سرباز باید چنان رفع شود که او فقط به معاد و عزت و سربلندی وطن بیندیشد، هرچند این بزرگ سربازان هرگز «خویش» را ندیده اند و ایثارگری چنان در باورشان قد کشیده است که همواره، بدون ادعا، بدون چون و چرا، برای فداکاری در راه عزت وطن و انقلاب آماده اند، اما همان طور که بار امنیت کشور بر شانه آن هاست، حق زندگی آبرومندانه آنان نیز بر شانه های ماست و این وظیفه همواره بر عهده ماست که با همه وجود و از همه ظرفیت ها برای ارتقای سطح زندگی کسانی که برای اعتلای کلمه حق می کوشند استفاده کنیم. قلم من نوشت برای یادآوری، تدبیر مسئولان باید به کار افتد تا زندگی سرباز هیچ گرهی نداشته باشد ...

خراسان - مورخ دوشنبه 1390/01/29 شماره انتشار 17813 /صفحه٢

نگاه به تاریخ گواهی می دهد که تشیع اگرچه بر مدار علی(ع) شکل گرفت اما اگر نبود فاطمه(س) و حماسه این بزرگوار دختر رسول خدا(ص)، این مدار و محور را به هزار سنگلاخ دچار می کردند و گردش دیواری چنان بلند می کشیدند که من و ما اکنون پس از چهارده قرن هم نمی توانستیم آن را ببینیم. اگر امروز حقیقتی به نام تشیع وجود دارد به یمن کوثر است که به وعده الهی می خواهد ادامه پیامبر باشد. ادامه ای که اگر فاطمه(س) نبود شاید پس از پیامبر قطعش می کردند. نگاهی به رویدادهای پس از پیامبر(ص) و ماجراهای شکل گرفته این واقعیت را به دست می دهد که شاید می توانستند با ترور علی، او را از سر راه بردارند و تشیع را بلاموضوع کنند اما با فاطمه(س) نمی شد شوخی کرد. او دختر پیامبر بود و جامعه هنوز سفارش های پیامبر درباره او را از یاد نبرده بود و هنوز به خود پیامبر ایمان داشت. حتی بعدها نیز رگه های اعتقاد عرب به فاطمه(س) و احترام به او را در زبان بسیاری می بینیم، مشهور است که در کربلا هنگامی که امام حسین (ع) به حر- که راه را بر کاروان آل ا... بسته بود- می فرمایند مادرت به عزایت بنشیند و... حر، مظهر غیرت عربی هم نمی تواند چیزی بگوید، مادر حسین، بانویی است که جز به کرامت نمی شود از او نام برد، جز به بزرگی نمی شود او را یاد کرد و حر می گوید، هیچ کس با من چنین سخن نگفته است اما من چه کنم که مادر تو فاطمه(س) است. یعنی حر، سردار ابن زیاد که حسین(ع) را، امام تشیع را، به محاصره گرفته است و علی الاصول باید به روی او تیغ کشد، هم در برابر نام مادرش تعظیم می کند و این در حافظه تاریخ نقش می بندد که در کربلا هم این فاطمه(س) است که تشیع را از دالان تنگ و تاریک تاریخ عبور می دهد. حتی از یزید نقل شده است که در قیاس خود با حسین(ع) آن جا که مادر خود را با مادر او مقایسه می کند، حق را به حسین(ع) می دهد... او پسر دختر رسول خداست و مادرش از مادر من برتر... حتی در محفل یزید باز این نام فاطمه(س) است که شور به پا می کند، آن جا که سفیر روم به تماشای ماجرا می پردازد و بیداد رفته بر حسین(ع) و اهل بیت(ع) را می بیند و بانگ بر می دارد و یزیدیان را مخاطب قرار می دهد که چه بدقومی هستید شما که پسر پیامبر(ص) خود را می کشید که تنها یک دختر میانشان فاصله است حال آن که با چندین فاصله نسب من به داود می رسد و من هنوز مورد احترام مسیحیانم... این جا هم باز نام فاطمه(س) به میان می آید... من معتقدم ما نیازمند بازشناسی فاطمه هستیم، نه بازشناسی یک شخص بلکه محتاج بازشناسی فاطمه به عنوان یک «نهاد» و نماد هستیم، که به صورت سازمان یافته تشیع را سامان دهد و فهم قاعده مند از مذهب را به ما تعلیم کند تا در برابر هیچ جریانی کم نیاوریم. ما بیش از هر زمانی محتاج باز تولید روح فاطمی در جامعه و بسط اندیشه و تجربه زهرایی در زندگی هستیم. این که از کوچه های باورمان بوی خوشی - گاه - به مشام نمی رسد از این روست که مهندسی شهرمان بر اساس مدل فاطمه نیست. طراحی ها وقتی به این جا می رسد، نگاه زمینی به خود می گیرد و شکل جنسی و جسمی به ماجرا می بخشد.حال آن که ما نیازمند فهم فاطمه به عنوان یک انسان برتر هستیم. نه چهره ای که فقط رسالت نجات زنان جامعه انسانی را داشته باشد و در قبال نیم دیگر جامعه هیچ مسئولیت و کارایی نداشته باشد. باور ناصحیح- که می بایست به شدت هم مورد نقد آگاهان قرار گیرد- ما را از فهم فاطمه(س) دور کرده است. حال آن که ما به این فهم و روشمند کردن آن برای سامان دهی زندگی محتاجیم. این احتیاج هم قرار نیست از جای دیگری تأمین شود، بلکه «ارتقاء فرهنگی جامعه بشری» نیاز به شناخت فاطمه دارد. این شناخت هم باید پس از واکاوی همه زوایای زندگی آن حضرت اعم از پوشش، گویش، جوشش، خروش، سکوت، قیام و قعود و... کنش و واکنش فاطمه(س) در برابر همه چیز و همه کس به دست آید.برای شناخت این عظمت مجسم هم باید به سراغ ائمه معصومین(ع) رفت و راه رسیدن به زندگی فاطمی را در کلام روشن آنان جست. یافتن این راه و بسط تجربه فاطمی است که می تواند ما را و جامعه ما را از وضع موجود به قله وضع مطلوب برساند.

خراسان - مورخ یکشنبه 1390/01/28 شماره انتشار 17812 /صفحه٢

 جهاد اقتصادی به عنوان یکی از ضروری ترین نیازهای توسعه و پیشرفت نیازمند بازشناسی پیش زمینه هایی چند است هم در حوزه «اقتصاد» و هم در بحث «جهاد» که با هم مفهوم متعالی «جهاد اقتصادی» را شکل داده اند تا در کلام و نگاه رهبر فرزانه انقلاب بر تارک «تقویم ۹۰» بدرخشد و مردمان را و مخصوصا دولتیان را به معنای -قوا و بخش های حکومت- در تمام اوراق تقویم و روزها و شب های سال به تکاپو وا دارد تا در نتیجه گامی چند به هدف گذاری عالمانه در سند چشم انداز توسعه در افق ۱۴۰۴ دست یابیم. هر چند در این زمینه مباحث اقتصادی بزرگی قابل طرح است و طرح های بزرگی در حوزه اقتصاد نیز در برنامه کارشناسان، اما سخن از این مقوله را به اهلش وا می گذاریم تا قلم زنند، کار کنند و «طرح های نو» در اندازند تا «روزهای نو» فراراه ایران قرار گیرد. آن چه -اما- دراین مختصر از باب «یادآوری» بر قلم می رود در قسمت اول این مفهوم باید در نظر داشت؛ در بحث جهاد که در گذر از تعریف آن باید به ایمان و روحیه جهادی انگشت تاکید نهاد. چه تا روحیه و ایمان جهادی در ذهن و باور مردم و دولت شکل نگیرد «جهاد اقتصادی» از قالب کلمات فراتر نخواهد رفت. حال آن که برای رسیدن به نتیجه باید کلمات را کلید کار کرد. به باور این قلم، مفهوم جهاد اقتصادی، اولین ما به ازایش بطلان آن پنداری است که تولید ثروت را مذموم می شمارد و «تولید کننده ثروت» را مساوی با «ثروت اندوز» می شمارد و بر این باور غلطش هم جامه دینی می پوشاند. حال آن که تولید ثروت و تمشیت معاش، کاری دینی است و به گواه آموزه های دینی کسی که در حال تلاش برای معاش و کسب روزی حلال بمیرد مانند شهید است و این نگاه دینی است که تلاش معاداندیشانه برای معاش را، جهاد می نامد، چه وقتی «کادالفقر ان یکون کفرا» را بپذیریم، تلاش برای برون رفت از فقری که همسنگ کفر است کاری ایمانی و خدایی خواهد بود و نیز وقتی، کفر و فقر، شانه به شانه هم برادروار بر ایمان مردمان هجوم می برند، ایستادن در برابر فقر مثل سلاح برداشتن بر علیه کفر است که جهاد نیز نام دارد. از سوی دیگر، وقتی جبهه ها در شکل متفاوت می شود و نوع جنگ ها گوناگون، مقابله با دشمن در همه اشکال، جهاد خواهد بود. لذا امروز که جبهه اقتصادی از خطوط مقدم نبرد است، تلاش و تکاپو، کار و تولید کار، تولید ثروت و... نیز عین جهاد است. یک جهاد مقدس که تقدس ایمان مردم را نیز حفظ می کند.

در این میان نکته ای که باید همواره درنظر داشت، این است که کار جهادی، مردان و زنان مجاهد می خواهد که به کار جهادی باور داشته باشند و حاضر باشند برای این باور هزینه هم بپردازند، چنان که در جهاد نظامی، باورمندان به جهاد می پرداختند. آن روز، از دل جهاد فرهنگ و رفتار متعالی ایثار زاده می شد و امروز نیز نیازمند باز تولید ایثار برای تحقق جهاد هستیم و دولت و تولیدکنندگان ثروت باید ایثار را به عمل درآورند و همگان را ببینند و حتی روحیه مقدم شمردن دیگران بر خود نیز دوباره زنده شود و ما همه نه فقط به فکر تولید ثروت برای خود بلکه به فکر تولید ثروت برای همه باشیم به فکر ایجاد اشتغال مولد برای همه و اگر همگان موفق شوند، موفقیت ما نیز تضمین شده خواهد بود، حال آن که اگر خودخواه باشیم، کاخ خویش را بر کوخ دیگران بنا خواهیم کرد و به جای تولید ثروت، ثروت اندوز خواهیم شد. آن وقت تلاش و تکاپومان نه که جهاد نیست بلکه ضد جهاد خواهد بود....

پرچم های سیاه

به عزا در اهتزاز است

و زمین به سوگ نشسته

مشهد به سوگ نشسته

حرم به سوگ نشسته

و ما به سوگ نشسته

اما شما

بی بی!

ایستاده اید

قامت کشیده

به آزادگی

به شهادت

و خورشید و ماه

و هر چه نور است

در دامان شما

آزادگی را

به شهادت می آید

از آن روز

هر چشم

یا کور است

یا غواص نور شما

هر که را

فرصت دیدن است

در تماشای آن قامت رشید به حق ایستاده

راه را می یافت و می یابد

راه را می رفت و می رود

شیعه می شد و می شود

شیعه فاطمی

شیعه علوی

اصلا شیعه را به شما می شود شناخت

می شود شناساند

چه اگر نبودید شما

شیعه را

و تشیع را

یک جا شهید می کردند

اما این شمایید

بی بی

که راز «رویین» شدن

مذهب حق اید

شیعه

ماندگاری خویش را

در پرتو انوار شما می داند

و هنوز هم اسلام

اسلام ناب

به نام شما طراوت می یابد

و مسلمان به جاودانگی می رسد

ای دخت رسول

یا عذرای بتول....

آن ها که از مشهد برمی گشتند به نسبت سال های قبل راضی تر بودند، زیبایی های بصری شهر، ترافیک مدیریت شده تر، امنیت قابل احترام تر و... از جمله مولفه هایی بود که «رضایت مندی» زائران را افزایش داده بود. مثلا یک زائر وضعیت ترافیکی شهر مخصوصا خیابان های اطراف حرم را به نسبت سال  قبل بهتر توصیف می کرد و جایگزین شدن طرح ترافیک هدفمند و در مواقع خاص به جای طرحی که سال های قبل برگزار می شد و به صورت از قبل مشخص شده از ساعت 8 تا ساعت20 خیابان های اطراف حرم بسته می شد را قابل توجه می دانست. دیگری وجود المان های زیبا در شهر را در کنار تمیزی شهر، قابل تقدیر می دانست و معتقد بود پایتخت معنوی ایران باید همواره شهر الگو باشد برای شهرها و شهروندانش هم سرمشقی باشند برای دیگر شهروندان ، از زبان دیگری هم می شنیدم کار کسانی که تعطیلات مردم اوج کار آنان است مثل پلیس، آتش نشانی، بیمارستان و... نیز اثرگذارتر از پیش بود.

او می خواست پیامش به گوش شب بیداران و تعطیلی کاران رسانده شود که مردم قدردان شما هستند ای تمام کسانی که در ایام تعطیلات، پرکارترین روزها و شب های خود را برای پذیرایی از میهمانان امام رضا علیه السلام سپری کردید و باز شنیدم از بسیاری که امکانات مشهد اعم از خدماتی بهداشتی و حتی امنیتی و پلیسی و... که همان امکانات قبل از ایام مسافرتی است سرانه بودجه هم برای مشهد متفاوت نیست که حتی کمتر هم هست نسبت به آن چه باید باشد، اما این برکت امام رضا و عشق کارگزاران به امام رضا(ع) است که به همه چیز رونق می دهد. شهر را تمیز و زیبا می کند، جلوه های چشم نواز و روح افزا می آفریند. پزشکان و پرستاران را برای ارتقای سلامت مردم بسیج می کند، پلیس راهنمایی و رانندگی را به خیابان می کشاند و نیروی انتظامی را هوشیارتر و قدرتمندتر از همیشه به کار حفظ و ارتقای امنیت وامی دارد تا شهر و شهروندان در امن و امان باشند و آمار جرایم و خلاف ها و بزهکاری ها رو به کاهش بگذارد... آری امسال از مشهد و کارگزارانش خبرهای خوش تر می شنیدم و بر خویش می بالیدم که سهم من از زندگی تنفس در هوای حرم و کوچه های شهری است که تدبیرگران امورش در همه حوزه ها خصوصا حوزه های شهری و امنیتی و بهداشتی و... برای خدمت به مردم سنگ تمام می گذارند و از امکانات موجود، بیشترین بازدهی را می گیرند...

 تا خدا قد می کشی زینب

- بی بی  دو عالم-

سالار زنان سرفراز

و مردان سرفراز

وقتی کربلا را سالار می شوی

در آغازی بی پایان

در حالی که دشمن

پایان کربلا را می سراید

تا خدا قد می کشی زینب

- مفسر عاشورا-

تا هر کس می خواهد به خدا برسد

قامت رشید تو را باید

شاخص راه داشته باشد

و چراغ راه نیز هم

و از نگاه تو ببیند،

جهان را

و زیبایی را

و خدا را

تا بفهمد

و « ما رأیت الا جمیلا» را

تا خدا قد می کشی زینب

- پرستار امامت -

و پس از تو،

هر که جامه پرستاری می پوشد

سفید یا سبز

یا هر رنگ دیگر

بی رنگی تو را

ولایت محوری تو را

و مهربانی تو را

سرمشق قرار می دهد

تو پرستاری

نه تنها کاروان اسیران را

بلکه همه انسانیت را

همه تاریخ را

همه عشق را

ای تفسیر علی

تجسم فاطمه

ای دخت پیامبر

یا زینب

آنچه در اول فصل می کاری، ذخیره ای می شود برای تمشیت همه سال چنان که کشاورز یک روز می کارد و آنچه می روید را پس از فصل «داشت» برداشت می کند و یک سال را با آن سر می کند. گندم کاشته باشد، عطر گندم از تنور خانه اش شامه ها را خواهد نواخت. نانی که پخته می شود، زندگی افزا خواهد بود. جو اگر کاشته باشد قصه چیز دیگری خواهد بود اما اگر علف های هرز مزرعه اش را پر کرده باشند، اگر خشک نشوند و نصیب باد، سر از طویله در خواهند آورد و خوراک دام ها خواهند شد. حالا قصه ما و روزهای اول سال هم روایت کشاورز و مزرعه است و آن چه به رفتار و گفتار بکاریم، به کردار درو خواهیم کرد. اگر بذری که به نگاه، به کلام، به کنایه، به اشاره می کاریم از جنس مهربانی باشد، مهرگستر خواهد شد و ما به فصل بهره برداری،محصول نابی برای برداشت خواهیم کرد زندگی شیرین خواهد شد و شیرینی، زندگی را زیباتر خواهد کرد. آن گونه که شب ها را شیرین کام به صبح رسانیم و صبح ها را به شب و تقویم زندگی مان پر از خاطرات خوش خواهد بود که خطرات را از لحظه هامان از جانمان از جهانمان دور خواهد کرد. دل خوش که به زندگی و جامعه و آحاد آن نگاه کنیم، مهربانانه که با دیگران چشم در چشم شویم، جز مهربانی و زیبایی و مایه دلخوشی نخواهیم دید، چه گفته اند زیبایی قبل از آن که در زمین باشد در نگاه آدم هاست. آدم های زیبا بین، زیبایی می بینند و از تماشای آن لذت می برند و از لذت جان خویش سرشار می کنند. اما خدا نکند، کسی به بیماری «بدبینی» دچار شود آن وقت، بد خواهد دید. از تماشای بدی هم جز بد حالی عاید آدمی نمی شود. پس از بدحالی و ناخوشی سرشار خواهد شد و این سرشاری نامبارک هم همه زندگی فرد را از لحظات مبارک تهی خواهد کرد. کسی که بدبین باشد. بدگو و بددل هم خواهد شد، چنین که شود، نه کسی را خوب خواهد دید و نه اجازه خواهد داد دیگران او را خوب ببینند نتیجه اش هم قهر او خواهد بود با همه و قهر همه با او پس هشدار که نگاه به خوب دیدن عادت دهیم تا به خوب فهمیدن و خوب گفتن هم برسیم و سه گانه فرهنگ ایرانی، پندار خوب، گفتار خوب و رفتار خوب را به عمل درآوریم تا دروازه خوبی ها به رویمان باز شود. همین اول سالی خوب بکاریم تا همه سال و حتی سال های آینده را هم از ذخیره این خوبی استفاده کنیم. این یک واقعیت است که هرکس به دیگران خوبی می کند در حقیقت اول در حق خویش نیکی کرده است و اولین برخوردار این خوبی، خود اوست و آن که بدی می کند نیز اولین ضررکننده ماجراست. پس بیاییم عهد ببندیم همین اول سالی، خوب دیدن، خوب گفتن و خوب رفتار کردن را حتی در برابر کسانی که با ما خوبی نمی کنند، سرلوحه زندگی خویش قرار دهیم باشد که در سال ۹۰ نمره ۱۰۰بگیریم و اول سال آن قدر خوبی بکاریم که تمام سال فصل برداشت خوبی ها شود.

راهیان نور

به کار مشق نور

تا شلمچه می روند

تا فکه و طلائیه

تا هر کجا

که ناب تر از طلا

در مشق ابتلا

در بلاء للولاء

سرمشق شده اند

راهیان نور

کاوشگران روشنی امروز

در معدن انوار دیروز

به تماشا، نماز می خوانند

چشم ها شسته

دل ها شسته

«و جور دیگر باید دید»

و جور دیگر می بینند

اینان که از راه دور

به جست وجوی نور آمده اند

راهیان نور

در وادی طور

به تجلی می رسند

نور می بینند

نور برمی گیرند

و... بسیارند که نور می شوند

نور باید شد

با راهیان نور

در سرزمینی که

شهیدان

روشنایی را

تا همیشه امتداد دادند

راهیان نور

از راه های دور

در جست وجوی عشق

تا طلائیه می آیند

تا فکه تا خرمشهر

تا مشهد شلمچه

تا هر کجا که روزی

شهیدی

شهادت را

-عاشقانه-

آغاز کرده است...

خورشید

به مهر بر می آید

و زمین

-برمدار مهربانی-

به سلام خورشید می رود

بهار می شود

و سبز، حدیث رویش است

که زمین را به شکوفه می رساند

* روز، نو می شود و نوروز

- این روز سعید و پیروز-

چشم ها را در هم آفتاب مهتاب می کند

و لب ها

گره چشم ها را

به لبخند باز می کنند

دست ها، به عشق

می رویند تا کنار هم

و آغوش ها

غزل می شوند

در سرایش دیدار

جامه نو

جان نو

و جهان نوتر

این شرح نوروز است

که از باستان

با داستان مهربانی همراه است

غم دور

کینه دور

قهر دور

حسد دور

هرچه زشتی است دور

- دورتر از دور

سلام نوروز!

* پدر را بگو بالا بنشیند

در سفره هفت‌سین

و مادر نیز هم

ما پایین نشینان

به سلام می آییم

تا دعاگوی سلامتی شان باشیم

راه های دور نزدیک می شود

فصل ها به وصل می رسد

و فرع ها به اصل

و ما- همه شاخه های رسته بر درخت زندگی-

به سلام می آییم

باغبانی را که پدر نام اوست

و مادر نشان او

دو باغبان در یک باغ

* من نماز عید را

در نوترین روز

وقتی می خوانم

که پدر

قبله نشین نمازم باشد

و مادر سجده هایم را

تا قیام رکعت دوم

به تماشا بنشیند

در کتاب زندگی

نوروز، نور است

عشق نور است

 سلام نور است

و پدر ومادر

- و خواهر و برادر-

و هر که آشنای زندگی است

آشنای نور نیز هست

* من سلام خواهم گفت

همه را بر مدار مهربانی...

خراسان رضوی - مورخ شنبه 1389/12/28 شماره انتشار 17799 /صفحه۶/جامعه