آیا می خواهید زندگی خوشی داشته باشید؟ این سوال را از هر کس بپرسید، بی تردید، پاسخ مثبت خواهد داد. اصلا خواهند گفت: همه تلاش ما برای این است که به «زندگی خوب و خوش» دست پیدا کنیم. برای این هم هر هزینه ای را می پردازیم. حالا آخر سوال را این گونه تغییر دهیم «باشیم» و بپرسیم «آیا می خواهیم زندگی خوش داشته باشیم؟» یعنی همه با هم زندگی مان خوش باشد؟ باز پاسخ اکثریت مثبت خواهد بود، چون بسیاری از مردم حاضرند برای خوشی دیگران از خوشی خود و گاه حتی حق خود چشم بپوشند تا لبخند خوشی بر لبان دیگران بنشیند. اینان «ایثارگر» نامیده می شوند که یکی از مولفه های شهروند ایرانی وفق سند چشم انداز نیز هست بسیاری از مردم هم می خواهند اگر فرصت خنده فراهم شد، به هم نخندند بلکه با هم بخندند پس باز پاسخ شان مثبت خواهد بود. «می خواهیم زندگی خوشی داشته باشیم» دیگران هم-حداقل- خواهند گفت تا جایی که به خوشی خود ما آسیب نرسد حاضریم با دیگران خوش باشیم. پس پاسخ اینان هم مثبت است فقط اندک افرادی که دچار بیماری حاد بخل باشند شاید شادی و خوشی دیگران را برنتابند که اینان در شمار خیل مردم به حساب نمی آیند، پس همه خواهان زندگی خوش هستند اما مسئله این است که برای دست یافتن به این زندگی خوش، باید تلاش کنیم. گاه این تلاش برای این که به نتیجه برسد، باید سبک زندگی ما را تغییر دهد. مثل دست یافتن به «هوای پاک» - که به فرموده امام صادق(ع) در کنار آب فراوان و گوارا و زمین  مهیای کشت و کار، از مولفه های زندگی خوش است- برای دست یافتن به آن، در کنار برخی کارها که باید انجام داد بسیاری از کارها را نباید انجام داد از جمله در شهرها، نباید با خودروی تک سرنشین و دودزا و ناسالم تردد کرد. تا جایی که می شود با ناوگان حمل و نقل عمومی رفت و آمد کرد نباید خودروی شخصی را برای یک نفر استارت زد. نباید موتورها را به شکار سلامت هوا فرستاد. نباید در ساخت کار خانه ها و صنایع آلاینده  از نظرات کارشناسان محیط زیست چشم پوشید. نباید بدون برنامه به سفرهای درون شهری رفت. نباید محیط زیست را آلوده و خیلی از نبایدهای دیگر که می تواند هوا را سالم نگه دارد برای خود ما. به ویژه در شهرهایی مثل مشهد که می گویند عامل ۷۰درصد از آلودگی هوای شهر، خودروها هستند و آن قدر این وسایل نقلیه که در خیلی از موارد می شد اصلا روشن نشوند، آلودگی وارد فضای شهر می کنند که گاه به مرز هشدار و حتی بحران می رسیم. حال آن که اگر فقط سفرهای درون شهری خود را مدیریت کنیم، تا حد قابل توجهی از آلودگی هوا کاسته خواهد شد. اگر رفت و آمدهای ضروری را توسط ناوگان حمل و نقل عمومی انجام دهیم باز از حجم آلودگی کاسته خواهد شد و خواهیم توانست در شهری نفس ، تازه کنیم که هوایش، ریه ها را سرب باران نکند پس اگر می خواهیم زندگی خوشی داشته باشیم باید هوای خوبی داشته باشیم...

زمان عوض می شود، سبک زندگی تغییر می کند، نیازها تفاوت می یابند سپس متناسب با نیازهای مردم در هر زمان باید برنامه ریزی کرد. خیراندیشان که دست هایشان به کار باقیات الصالحات هست نیز همواره باید به روزتر از همه تلاش خویش را که برای خدا انجام می شود برای یاری بهتر مردم جهت دهند اگر اقتضای زندگی دیروز، ساخت کاروانسرا بود واقفان در این امر پرتلاش بودند، امروز این اقتضا به شکل نیاز برای مسکن ارزان قیمت تغییر شکل داده است و چقدر خوب خواهد بود، واقفان نیک اندیش در کنار خیران مسکن ساز، با ساخت مسکن های کوچک برای اجاره زوج های جوان و خانواده های نیازمند همت کنند و با واگذاری آن در بازه زمانی مشخص چند ساله به افراد، بی اجاره یا اجاره کم آنان را مومنانه تا مرحله برخورداری همراهی کنند یا لااقل در دوران عسر و حرج، مرهم گذار زخم نداری و تنهایی شان باشند سرمایه گذاری در این امر، هم به تسهیل ازدواج جوانان مومن اما نابرخوردار کمک می کند و هم از این طریق احتمال گناه را نیز کاهش می دهد، از آن جا که واقفان، همواره از تلاشگران برای اصلاح جامعه هستند، این نکته می تواند یک مسئله مهم به شمار آید. مطمئنا در جامعه ای که گناه رو به کاهش بگذارد صلاح، مسیر افزایش در پیش خواهد گرفت و فرصت بندگی خدا بیش از همیشه فراهم خواهد شد. به باور این قلم، امروز ساخت مسکن برای نیازمندان و حتی ساختن تالارهای عروسی که بشود در آن «عروسی بدون گناه» برگزار کرد از بهترین شیوه های باقیات الصالحات است چنان که ساخت اماکن ورزشی و تفریحی پاک نیز می تواند در این شمار قرار گیرد. یادمان باشد اگر ما با برنامه ریزی درست، زمان و فرصت در اختیار کودکان و نوجوانان و جوانان را به خوبی مدیریت نکنیم، دیگران به بدی مدیریت خواهند کرد و با کاستن از لشکر خوبان، بر لشکر بدان خواهند افزود. اگر ما فضای پاک برای تنفس جوانان فراهم نکنیم دیگران آنان را به میهمانی فضای آلوده خواهند برد این مسئله ای است که باید نخبگان جامعه با خیراندیشان در میان بگذارند تا با ایجاد موقوفه های اجتماعی، گام های بلندی در راستای بهسازی زندگی مردم برداشته شود. به نظر در روزگاری که دشمنان دیانت، اعتقاد و عزت مردم، سلامت نسل نو را بمباران می کنند، ساختن «ایمان پناه» از هر واجبی واجب تر است. پس باید از واقفان دعوت کرد، در کنار مسجد و مدرسه، که همیشه به ساخت آن اهتمام دارند، به نیازهای روزآمد جامعه از جمله مسکن، محیط ورزشی و تفریحی سالم، تالار عروسی و... نیز عنایت کنند. و بدین سان آموزه های مسجد را به زندگی مردم ببرند. این در زمانه ای که ماهواره ها دارند دو دستی افراد را به سوی باطل می کشانند، یک فریضه مومنانه و اجتماعی است.....

خراسان رضوی - مورخ سه‌شنبه 1390/10/27 شماره انتشار 18033 /صفحه۷/فرهنگی

«شیعه پرنده ای است که افق پروازش خیلی بالاتر از تیرهای ماست. پرنده ای که دو بال دارد: یک بال سبز و یک بال سرخ.» او بال سبز این پرنده را مهدویت و عدالت خواهی و بال سرخ را شهادت طلبی که ریشه در کربلا دارد و شیعه را فنا ناپذیر کرده است معرفی می کند. فوکویاما معتقد است شیعه بعد سومی هم دارد که اهمیتش بسیار است. او می گوید: «این پرنده زرهی به نام ولایت پذیری به تن دارد و قدرتش با شهادت دو چندان می شود.»می گویند این سخن فوکویاما دانشمند برجسته و صاحب نظریه پایان تاریخ آمریکایی است که در کنفرانس «بازشناسی هویت شیعه» در اورشلیم بیان کرده است برخی نیز انتساب این گفته را به فوکویاما انکار می کنند و می گویند او خود انتساب این جمله را تکذیب کرده است. اما چه او گفته باشد، و چه نگفته باشد، در اصل ماجرا هیچ فرقی نمی کند، چون واقعیت ماجرا همین است. شیعه در طول تاریخ این را ثابت کرده است و در قرن اخیر نیز این نظریه، از هر کسی که باشد به تجربه ثابت شده است شیعه با عاشورا و انتظار زنده و با ولایت پیروز است. دفاع مقدس هشت ساله و پیشتر از آن پیروزی انقلاب و سپس حوادث پرفراز و نشیب که بر ما گذشته است گواه این ماجراست و در کنار آن خیزش غیرتمندانه حزب ا... لبنان و حماسه ۳۳ روزه نیز شاهد دیگر این نظریه است که ما با عاشورا و انتظار زنده ایم.به دیگر عبارت آموزه های عاشورا، هر کدام عصای موسی است که سحر ساحران فرعونی را چنان نابود می کند که خود ساحران به سجده می افتند وکم نبوده اند برنامه نویسانی که در جنگ نرم، در طول تاریخ علیه تفکر شیعه، طرح ها در انداخته و کارها کرده اند اما سرانجام اگر به حقانیت آن ایمان نیاورده اند، لااقل شکست خود را پذیرفته اند. حالا چه آقای فوکویاما، این سخن حق را گفته باشد یا نه، مهم نیست، مهم این است که این حقیقت در کشورهای شیعه از ایران تا عراق تا لبنان دارد انوار خویش را بر کوچه های تاریک پندارهای باطل می افشاند، مهم این است که پرچم سرخ و سبز، از بازوی توانمند هر سرداری که بیفتد، سرداری دیگر آن را برمی دارد و به راه ادامه می دهد. مهم این است که در ایران، میلیون ها عاشق و عاقل، عقلانیت خود را به درسهای امام حسین(ع) تعالی می بخشند و خود را برای حسینی زندگی کردن و اگر قسمت شد حسینی شهید شدن، آماده می کنند. درس هایی که انسان را در برابر تهاجم سخت و نرم دشمن، روئین تن و روئین جان می کند. مهم این است که «احمدی روشن»ها، به جان، چراغ عزت ایران را روشن نگه می دارند و دانشمندان برجسته این مرز و بوم حسینی، از علیمحمدی تا شهریاری، تا رضایی نژاد تا احمدی روشن و تا... نسبت خود را با عاشورای حسینی تعریف کرده اند . مهم این است که ترورها هرگز خللی در اراده دانشمندان ما ایجاد نمی کند و مگر در کربلا وقتی «حر» رفت و «حبیب» رفت و... در اراده زهیر خللی ایجاد شد؟ نه، هر شهید، مثل چراغ می ماند که نور بر نور می افزاید و اراده ها را قوی تر از پیش می کند. حالا چه فوکویاما گفته باشد این حقیقت را و چه انکار کرده باشد، فرقی نمی کند، «پرنده شیعه» را افق پرواز هزار بار بالاتر از برد تیرهای دشمن است این را دنیا بداند، که در ایران، شیعه و سنی، زرتشتی و ارمنی و یهودی و... هر کس در این خاک ریشه گرفته است، مثل شجره طیبه است که سرشاخه در آسمان دارد و این درخت در برابر هیچ تندبادی سر خم نمی کند.

خراسان - مورخ دوشنبه 1390/10/26 شماره انتشار 18032 /صفحه۴/سیاسی

«اعتیاد، جرم نیست اما آسیب اجتماعی است که سومین تهدید امنیت جهانی به شمار می رود» این را قاضی بخشی محبی در شورای بهداشت شهرستان مشهد می گوید تا هشدار داده باشد که اگرچه «اعتیاد» به تنهایی جرم نیست تا معتاد مجرم باشد اما وقتی این آسیب اجتماعی شخصی به سلامت جامعه آسیب می زند باید نسبت به آن حساس بود و همگان را نیز در این باره حساس کرد. ما در علم اصول نیز چیزی به نام مقدمه واجب داریم که به موقع واجب است مثل وضو که به تنهایی مستحب است اما چون نماز جز با وضو مقدور نیست و نماز هم واجب است، پس وضو برای نماز از باب مقدمه واجب، واجب می شود چون انجام واجب نماز بر انجام آن مترتب است. این قاعده، یک مفهوم هم به دست می دهد و آن این که مقدمه حرام، نیز شاید حرام باشد مثل این که کندن زمین به خودی خود اشکال ندارد اما اگر برای این باشد که مردم در آن بیفتند معلوم نیست همین کندن زمین نیز حرمت پیدانکند، گذشته از این، قاعده لاضرر، هرگونه ضرر جسمی و حیثیتی را منع می کند، پس از آن جا که اعتیاد هم به جسم و هم به حیثیت و شخصیت فرد آسیب و ضرر می رساند می توان آن را حرام دانست چنانکه برخی فقها استعمال مواد مخدر را حرام می دانند، جلوگیری از ارتکاب حرام نیز با توجه به فلسفه امر به معروف و نهی از منکر نیز بر همگان واجب است. مردم باید با توجه به مراتب امر به معروف و نهی از منکر نسبت به آن واکنش نشان دهند و نظام نیز با توجه به شان حکومتی باید در برابر آن بایستد و جلوی مواد مخدر در اشکال مختلف آن را بگیرد و برای درمان معتادان نیز برنامه ریزی شده اقدام کند. مردم نیز در این مسئله تمام قد پشت نظام می ایستند. چنان که تاکنون ایستاده اند و هزینه اش را نیز با خون فرزندان خود پرداخته اند. بگذریم، قاضی بخشی محبی در بخش دیگری از سخنان خود در این جلسه که روز پنج شنبه 90.10.22 در صفحه ۶ جامعه به چاپ رسید، بر یک نکته دیگر هم تاکید می کند؛ «بیشترین جرایم سرقت و طلاق نیز به اعتیاد مربوط می شود» و این یعنی اگر می خواهیم جرایمی مانند سرقت و آسیب هایی مثل طلاق اتفاق نیفتد باید برای بحث اعتیاد، چاره اندیشی کنیم، چون تجربه نشان می دهد، هرجا اعتیاد آمد، غیرت و قدرت و حمیت و هویت و... همه از در دیگر می رود و معتاد که نسبت به سلامت خود تعهد ندارد، نسبت به آبرو و حتی ناموس خود هم بی تعهد خواهد شد. وقتی دست به سرقت و مال حرام می زند از حرام های دیگر هم روی برنخواهد گرداند. پیامدهای اعتیاد در حوزه خانواده و ناموس آن قدر تلخ است که، بازگو کردنش هم کلمات را و قلم را شرمنده می کند و همان به که بازگو نشده بماند تا بوی آن مشام را نیازارد. صد البته این قصه تلخ و ماجراهای سیاه اعتیاد به گوش و هوش همه آشناست. بگذریم حرف آخر این که همه ما از متولیان و مسئولان امر تا ما مردم عادی باید نسبت به اعتیاد، حساس باشیم و نسبت به مواد مخدر و قاچاقچیان و معتادان نیز هم...

تحقیر سم است حتی اگر به قصد برانگیختن فرد بیان شود. هیچ کس با تحقیر بزرگ نشده است و تاکنون نیز هیچ کس نتوانسته با تحقیر از دیگران آدم های بزرگ بسازد، این نشدنی است، چون بناها را با مصالح می سازند و شخصیت آدم ها را نیز صلاحیت ها شکل می دهد و تحقیر، هر چه باشد، از جنس صلاح و صلاحیت و مصالح نیست. آن که تحقیر می کند دیگران را، تا بزرگی خود را به رخ بکشد هم غافل است که هیچ بزرگی، زبان تحقیر نداشته است و ندارد و نه خواهد داشت. انسان های بزرگ اهل تکریم و بر کشیدن انسان ها هستند، اهل بسترسازی برای رشد و تعالی شان. آنان با «نوشدارو»ی تکریم، سهراب بر زمین افتاده و زخم خورده اعتماد به نفس افراد را درمان می کنند و از آدم های شکست خورده چهره های پیروز می سازند و بزرگی خود اینان نیز بهتر به چشم می آید آن که برای بزرگی دیگران می کوشد، خود بزرگ است و ضرورت بزرگی را هم می فهمد، «ذات یافته هستی بخشی است که هستی بخشی» می کند و این نیز سنت انبیا و اولیاست. این پیامبر است که شخصیت تازیانه خورده عمار را بازسازی می کند، بلال حبشی را تا رفعت گلدسته های اذان برمی کشد، در میان همه مدعیان خویشاوندی، سلمان فارسی را به «منا اهل البیت» کرامت می بخشد و هیچ گاه به انسان ها جز به دیده کرامت نمی نگرد و درس او نیز این است که حرمت دار آدم ها باید بود. در این که اسلام، حرمت مومن را عزیزتر از کعبه می داند، جایگاه اجتماعی و اقتصادی و سیاسی مردم مطرح نیست انسانیت مومنان مطرح است که همواره باید پاس داشته شود، اما ما، ماهایی که داعیه دار ایمانیم و مومن بودن دیگران را به دیده تردید می نگریم رفتارمان با مردم چگونه است؟ چقدر اهل حرمت گذاشتن هستیم؟ چقدر زبان به تکریم می چرخانیم و چقدر رفتار ما، در این حوزه، گفتار ما را تایید می کند؟ آیا همان طور که می خواهیم دیگران ما را بزرگ بدارند ما هم برای بزرگ داشتن دیگران تلاش می کنیم؟ تلاش پیشکش، آیا با کلمات تحقیرآمیز، عمارت شخصیت افراد را بمباران نمی کنیم؟ ببخشید این پرسش ها و علامت سوال ها برای این نیست که پاسخ دهید، اما برای یافتن پاسخ در محضر وجدان خود به آن فکر کنید آیا این که برخی هامان در جایگاه مدیر و وکیل و وزیر هستیم این حق را ایجاد می کند که به دیگران به دیده تحقیر بنگریم؟ من که باور ندارم، این «باطل»، این گناه مسلم، حق کسی بشود، حق از جنس حقیقت است پس نمی شود تحقیر را حق رئیس دانست، اصلا هیچ کس حق ندارد افراد را تحقیر کند، آن که زبان به تحقیر دارد، خود موجود حقیری است که به غلط فکر می کند با در هم شکستن دیگران خودش بزرگ می شود. اگر قرار بود کسی با تحقیر دیگران بزرگ شود شیطان بزرگ می شد که خود را برتر از آدم دانست اما او از بهشت خدا رانده شد و این سرنوشت همه کسانی است که به این خوی شیطانی خو گرفته اند و به بندگان خدا به دیده تحقیر می نگرند...

برای این که «جوانمرد» باشی، نه به سینه ستبر نیاز است و نه به بر و بازوی قدرتمند. می شود مثل مردم معمولی کوچه و خیابان بود اما جوانمردی را تمام کرد، می شود زن بود، اما جوانمرد. می شود کودک بود، اما دل دریایی داشت. می شود پیر بود، اما در مردانگی جوانی کرد. آری، جوانمردی قبل از آن که به جسم آدم ها کار داشته باشد به روح مردم بسته است. قبل از آن که به توان «زدن» نظر داشته باشد، به توان «نزدن» توجه می کند. پوریای ولی نیز نه به خاطر پیروزی هایش پهلوان شد که از قضا وقتی شکست را به خاطر دعا و دل یک مادر پذیرفت شایسته نام پهلوانی شد. تختی هم همین طور، وقتی به غرور قهرمانی دل نبست و خود را به مردم گره زد، جاودانه شد. دیگرانی که ماندند نیز از همین راه رفتند و امروز هم در جامعه جوانمرد کم نداریم و پهلوان نیز هم، حتی اگر یک روز هم ورزش نکرده باشند. به باور من خانواده ای که وقتی بر اثر تصادف جوان خویش را از دست می دهند ولی می  شنوند خانواده راننده مسبب حادثه، برای گرفتن رضایت آمده اند، با روی باز به استقبال آنان می روند، پهلوانند. وقتی یک خانواده دیگر که باز فرزند از دست داده اند، مطلع می شوند خانواده راننده، شب زمستان را قرار است در یک مکان عمومی و سرد سپری کنند، با وجود این که سیه پوش داغ عزیز خویش اند اما به سراغ آنان می  روند و به خانه خویش دعوت می کنند، تا مبادا سرمای زمستان هم حتی آنان را بیازارد.

وقتی خانواده راننده، اظهار شرمندگی می کنند، مادر مقتول از تقدیر الهی سخن می گوید که قسمت این بوده است وگرنه تا خدا نخواهد برگی از درخت نمی افتد. حالا انصاف بدهید از این مادر پهلوان تر می شود یافت؟ اجازه بدهید یک ماجرای دیگر را برایتان نقل کنم. تصادفی اتفاق می افتد، مادری کشته می  شود، راننده را پلیس به بازداشتگاه می برد، پسران آن مادر، قبل از آن که مراسم تشییع مادر خود را برگزار کنند از سرنوشت راننده می  پرسند. وقتی می شنوند در بازداشت به سر می برد دسته جمعی می آیند و او را آزاد می  کنند و بدون هیچ چشمداشتی یا حرف و حدیثی، راننده را روانه می  کنند و سپس دنبال مراسم تشییع می روند و...

خب، از این برادران پهلوان تر می  شود یافت که حتی یک شب بازداشت را هم به عامل مرگ مادر خود نمی پسندند؟ بگذریم، ایران هنوز و همیشه مهد پهلوانانی است که شاید هیچ کس نامشان را نشنیده باشد و نشنود هم. اما پهلوانی می کنند مثل آن جوانمردی که وقتی دید بدهکارش دست خالی و نگاه پرشرمندگی دارد نه که طلبش را مطالبه نکرد که برای برپاخاستن مرد بدهکار، مبلغی هم به او کمک کرد و باز یک پهلوان دیگر؛ مادر ناتنی که با کفش بافی جهیزیه دختر خوانده اش را تهیه کرد تا حرمتی باشد برای نام  مادر، حال آن که مادر تنی دخترک معلوم نیست اگر او را ببیند بشناسد. اما این نامادری، اوج مادری و پهلوانی را نشان داد... پس یادمان باشد برای تکریم پهلوانی حتما منتظر سالگرد درگذشت جهان پهلوان تختی نباشیم بلکه روحیه جوانمردی را همیشه و همه جا حرمت بگذاریم...

خراسان رضوی - مورخ یکشنبه 1390/10/18 شماره انتشار 18026 /صفحه۶/جامعه

نامت بلند امیر 

 - میرزا تقی خان- 

 که گردن فرازان گود را 

 مرگ 

 هیچ گاه خاموش نمی کند 

 آزادگان را 

 زندگی جاوید است 

 که در جهان فقط 

 نام نیک ماند 

 و تو- امیر- 

 نیک نامی را آبرو دادی 

 تو امیر کبیر بودی 

 و یک کشور را پناه 

 نگاهت 

 - مهربان و نافذ- 

 دیده بان برج و باروی 

 وطن بود 

 و اندیشه ات 

 پاسدار حرمت میهن 

 انگشت تدبیر تو 

 گره های کور می گشود 

 هوش سرشارت 

 بینایی می افزود 

 تو تدبیر را 

 مدیر بودی 

 و مدیریت را مسئول 

 نقشه ات 

 کشیدن نقش عشق بود 

 در پهنه ایران 

 با دارالفنونی 

 که فنون سرفرازی را 

 به فرزندان وطن می آموخت

«اشداء علی الکفار رحماء بینهم» 

 نقشه راه مدیریت تو بود 

 در زمانه ای که 

 بسیاری 

 بر بیگانگان 

 مهر می باریدند و 

 بر ایرانیان قهر 

 تو یگانه بودی امیر 

 امیر کبیر ایران 

 مثل خورشید 

 نورت چشم های خفاشان را می زد 

 پس به کار توطئه شدند 

 همه آنانی که 

 تاب دیدن خورشید نداشتند 

 و منافع خود را

در تاریکی می جستند 

 از درباریان تا 

 انگلیسی ها 

 و همه کسانی که 

 باطل را حق خود می دانستند 

 و تو را سد راه خویش می دیدند 

 دست به کار شدند 

 تا کار به فین بکشد 

 حمام فین کاشان 

 و نیشتری که رگ های تو را درید 

 و امید مردم را برید 

 امیدشان بود

تو به آخر برسی 

 اما تو دوباره آغاز شدی 

 مرگ، سهم آنانی شد که 

 تو را مرده می خواستند 

 امروز اما 

 هرجا سخن از عزت است 

 و حکایت غیرت و تدبیر 

 روایت می شود 

 نام امیرکبیر 

 پرآوازه است...

خراسان رضوی - مورخ یکشنبه 1390/10/18 شماره انتشار 18026 /صفحه۷/فرهنگی

شهر را به مثابه یک موجود زنده باید در نظر گرفت و تا جایی که صاحب این قلم به یاد دارد، هیچ موجود زنده ای، بی تناسب نیست یعنی همه اعضا و اجزایش با هم تناسب دارد و کلا نوعی هماهنگی در همه وجودش مشاهده می شود که رفتار و کنش و واکنشش را قاعده مند می کند، شهر هم باید همین طور باشد و همه آن چه در یک شهر انجام می شود باید از یک نظم مشخص و قاعده مندی تبعیت کند و همه سازواره هایش با هم ساز باشد و همه آن چه در نظر می آید نیز با هم دمساز، اصلا قشنگ نیست، شهر، حالت کاریکاتوری داشته باشد و یک عضوش بزرگ و دیگری کوچک باشد، یک قسمتش چاق و قسمت دیگرش لاغر باشد. کاریکاتور اگر چنین کشیده می شود و در نگاه عزیز می افتد به خاطر نقد آینه سان رفتار ماست وگرنه هیچ ناموزونی، زیبا نیست زیبایی در تناسب و موزونی است، کاریکاتور می خواهد زشتی تناسب نداشتن را نشان دهد، می خواهد ضرورت موزونی را یادآور شود، می خواهد چشم های باز را به بیداری بکشاند، می خواهد بیداران را به تفکر وادارد و به فکر روندگان را به تامل، کاریکاتور شاید نوعی تصویر باشد که اگر لقمان تعقل مان آن را ببیند، ما را خیلی زود به سمت تناسب ببرد، بگذریم، شهر هم باید موزون باشد نه این که وقتی پا به خیابان می گذاری، «ناهمسازی ها» چنان شوق کش باشند که نه تنها نتوانی ببینی که مجبور هم شوی گوش هایت را بگیری تا حرف درو دیوار را هم نشنوی! حرف هایی که اگر نگوییم بد و بیراه است دست کم گلایه و شکوه خواهد بود که چرا چنین بلایی بر سر ما آورده اید؟ چرا مبلمان شهری چنین است و ساخت وسازها چنین بی قواره، چرا در قدکشیدن ساختمان های با پروانه و بی پروانه، از معماری اسلامی، ایرانی کمتر می شود سراغ گرفت. چرا در تقسیم فضای سبز، قسمت ها چنین است، چرا زخم هایی که بر خیابان ها می خورد زود درمان نمی شود و خیلی چراهای دیگر، این البته به معنای نادیده گرفتن تلاش های مجدانه مسئولان شهری نیست که از قضا طرح های کلانی که به نتیجه می رسد، شایسته تقدیر است و قدر باید دانست کسانی را که شبانه روزی به کار ساخت وعمران و آبادانی شهر هستند از مدیران گرفته تا کارگران عزیزی که خیلی وقت ها در شمار تقدیرشوندگان هم یادی از آن ها نمی شود. دست های پینه بسته ای که تا تاریخ هست، عطر بوسه پیامبر(ص) از آن جاری خواهد ماند. انتقادی که هست از کاریکاتوری شدن اوضاع است، از ناهمسازی آن چه در شهر به چشم می آید، به ویژه در ساخت وسازها، در نمای ساختمان ها که گاه حاوی نشانه های غیرفرهنگی و حتی ضد فرهنگی هم هست که افراد ندانسته و صد البته ناخواسته، از آن استفاده می کنند، یادمان باشد، نمای شهری اولین چیزی است که با افراد تازه وارد حرف می زند و ارتباط برقرار می کند، بی آن که نیاز به مترجم داشته باشد، غریبه ای اگر بیاید، قبل از آن که از کسی چیزی بپرسد، که حالا پاسخ خوب باشد یا نه، اولین پرسش ها را چشم هایش از نمای شهر خواهد پرسید و پاسخ را هم خواهد گرفت و او قبل از آن که حتی آدم ها را ببیند نسبت به شهر و مردمانش قضاوت خواهد کرد و اصلاح این داوری معلوم نیست به این راحتی ممکن باشد. پس شهر را چنان بسازیم که بازگوکننده پیام های ما به بین المللی ترین زبان باشد...

خراسان رضوی - مورخ چهارشنبه 1390/10/14 شماره انتشار 18023 /صفحه۵/جامعه

پس از درج گزارش «گریه های یک مادر در خرابه های مهرمادر» که به گزارش «مادر محله مهرمادر» معروف شد بسیاری از شهروندان مومنانه و کریمانه آستین همت بالا زدند و دست یاری دراز کردند که این بلند همتی و روحیه جوانمردانه آدمی را بر سر شوق می آورد. در کنار این تماس ها اما زنگ های تلفن جور دیگری هم به صدا درمی آمد با این مضمون که ماجرای «مادر محله مهر مادر» تنها یک مورد نیست بلکه در گوشه و کنار شهر از این قبیل موارد زیاد است و آدرس هم می دادند که بیایید و خود ببینید. درست هم می گفتند، متاسفانه روزگار معیشت برخی آدم ها خوب نیست و فقر بدجوری بر گلویشان پنجه می کشد و من می ترسم پنجه بر ایمانشان کشد و فردا بر حیثیت شان پس باید کاری بکنیم. نگوییم رسیدگی به امور نیازمندان وظیفه حکومت است و نهادهای متولی باید آنان را تحت پوشش قرار دهند، البته این سخن درستی است نظام به صورت قاعده مند باید همه مردم را تا مرحله برخورداری برکشد و نیازمندان ناتوان را تحت پوشش حمایتی خود به شکل آبرومندانه قرار دهد و اصلا خوب نیست در جامعه ای مثل جامعه ما، فقیری یافت شود که سایه کفر را بر سر خویش حس  کند، پذیرفتنی هم نیست که کشور ثروتمندی به نام ایران داشته باشیم اما «کادالفقر ان یکون کفرا» هر روز در گوشه ای از شهر و روستا چشم ها را بیازارد. دولت باید کاری بکند و این مطالبه به حقی است، اما یک واقعیت هم هست و در کنارش یک حقیقت نیز هم. واقعیت این است که قوانین به شکل صد در صد اجرا نمی شود لذا مواردی از قلم می افتند وگرنه نیازمندانی که تحت پوشش نهادهای حمایتی اند کم نیستند اما برخی افراد به هر دلیلی نتوانسته اند تحت حمایت قرار گیرند که آنان را در گوشه  و کنار می بینم اما حقیقت نیز این است که ما به عنوان شهروند مسلمان ایرانی نیز وظایفی داریم و آن این که تا ۴۰ خانه را همسایه خویش بدانیم و تا در این خانه ها، کسی سر گرسنه بر بالین بگذارد ما را نشاید آرام گرفتن پس اگر ما به همین یک آموزه دین عمل کنیم، دیگر نیازمندی در خرابه های اطراف شهر نخواهد بود بلکه «جوانمردان» و «کریم زنان» همشهری او را یاری خواهند کرد. امروز باید شانه های ما، زخمی باری باشد که برای یاری نیازمندان بر دوش می کشیم و این نشانه قوی تری برای ایمان حقیقی است تا برخی سخنان و ادعاها. اگر در پیشانی مولا علی(ع) و امام حسین(ع) اثر سجود بود، بر شانه هاشان هم زخمی از سنگینی کیسه ای وجود داشت که نان و خرما برای نیازمندان می بردند چنان که در کربلا، وقتی بر پشت و شانه امام حسین(ع) اثری از زخم یافتند از امام سجاد(ع) پاسخش را شنیدند: این نشانه سنگینی کیسه ای بود که پر از مایحتاج نیازمندان می کردند و برای رساندن آن به خانه  آن ها بر دوش می کشیدند.در مشی حکومتی امام علی(ع) نیز خوانده ایم که غیر از عملکرد قاعده مند برای فقرزدایی، همه شب، همیان بر دوش مایحتاج نیازمندان را به شخصه برای آن ها می بردند و این درسی است برای ما که می خواهیم واقعا شیعه مولا باشیم....

خراسان رضوی - مورخ شنبه 1390/10/10 شماره انتشار 18019

خیلی دوست دارم بدون این که حرفی از جریمه و برخورد و یا به قول امروزی ها، اعمال قانون در میان باشد، همه ما قانون را رعایت کنیم و با این رعایت، هم به خود و هم به دیگران و هم به قانون احترام بگذاریم. من اصلا ترازو گذاشتن و سبک و سنگین کردن داده ها و به دست آورده ها را دوست ندارم، نه در عبارات و نه در رفتارهای اجتماعی. وقتی امام علی(ع)، آن اسوه بزرگ انسانیت در عبادت خویش هم از عبادت تاجرانه پرهیز می کند و هم تقوای دوری از عبادت از سر ترس و... دارد و خداوند را چون شایسته عبادت یافته است، عبادت می کند، ما نیز باید چنین سویه نگاهی داشته باشیم عجیب است، ما که در عزیز داشتن فرزندان خود هیچ گاه ترازو وسط نمی گذاریم، چطور به خود اجازه می دهیم در عبادت ها و در رفتارهای اجتماعی و حتی در احترام به خود فوری کفه های ترازو را میزان می کنیم، تازه این در مورد آدم خوب های ماست والا ترازوی خیلی ها فقط یک کفه دارد و آن هم خودشان هستند و منافع شان. قانون هم تا وقتی قابل رعایت است که منافع آنان را تأمین کند والا اگر قرار باشد برایشان محدودیتی ایجاد کند، هر چند باز هم منافع غیرمستقیم این محدودیت به آنان برسد باز قانون را بر نمی تابند درست مثل رانندگی ما و نوع رعایت قانون که در رفتار ما نهادینه شده است که انگار قرار نیست به هیچ صراطی مستقیم شویم.

برخی از ما نه حرمت قانون را نگه می داریم و نه به حق الناس که در رعایت نکردن قانون بر ذمه ما بار می شود توجه داریم. نه یادمان می ماند که مثلا رعایت نکردن حق تقدم چیزی است مثل سرقت زمان و حق دیگران که در قیامت هم باید پاسخ گو باشیم اما... حالا هرچه بود گذشته، اما از امروز قرار است قانون جدید جرایم رانندگی اجرا شود. مبلغ جریمه هم آن قدر هست که به اصطلاح برای نقره داغ کردن متخلفان کافی باشد و از امروز هر کس قانون را نادیده بگیرد، داغی درفش آن را روی گونه حس خواهد کرد به دیگر عبارت، از امروز قبض های جریمه ۵۰ هزار تومانی و صد هزار تومانی و ۲۰۰ هزار تومانی صادر می شود و فرد متخلف اگر رفتار ترافیکی خود را اصلاح نکند، کمتر از یک هفته، هم معادل قیمت خودرویش را خواهد باخت و هم گواهی نامه اش را، پس اگر چیزی به نام حق دیگران و حرمت قانون و احترام به خود و... برای برخی ها معنا ندارد، به صفرهای پرشمار قبض ها فکر کنند. چون جریمه انگار تنها زبانی است که برخی ها متوجه می شوند. پس همه از امروز مراقب رانندگی و نحوه رفتار ترافیکی خود باشیم، شاید این مراقبت اگرچه از ترس جریمه، رفتار رانندگی ما را اصلاح کند و «فرهنگ ترافیکی» را ارتقا دهد. پس باز هم یادآوری می کنم از امروز جریمه های جدید اعمال می شود...

خراسان رضوی - مورخ پنج‌شنبه 1390/10/01 شماره انتشار 18012 /صفحه۶/جامعه

خوش گذشت دیشب؟ با شما هستم، شمایانی که مراسم شب چله خود را در فلان هتل و بهمان تالار برگزار کردید تا چشم همه را در بیاورید.

خوش گذشت دیشب؟ خوب کیف کردید؟ چشم «همچشمی» را کور کردید با شب چله ای که گرفتید؟ خوش به حالتان می شود وقتی می شنوید از زبان این و آن که فلانی سنگ تمام گذاشت و بهمانی چشم ها را خیره کرد؟ یک سوال، برای حرف مردم چقدر خرج کردید؟ انشاءا... حلال است و طیب و طاهر، همه پول هاتان را انشاءا... از راه صددرصد حلال به دست آورده اید، میلیاردرها را دارندگی است و این هم برازنده شماست اما واقعا چقدر هزینه کردید؟ نگویید به کسی ربط ندارد که اگر به همه ربط داشته باشد، به ما مربوط نمی شود من فقط می خواهم با اجازه یا بی اجازه شما، این را از وجدانتان بپرسم، منتظر پاسخ هم نمی مانم، جوابش را به خودتان بدهید که چقدر خرج کردید و چرا؟ مبارک همه تان باشد، اما به این فکر کردید که در همین شهر، خیلی ها در حسرت یک تکه هندوانه هم ماندند و بسیاری از پدرها، شرمنده تر از شب های پیش، دیرتر از همیشه به خانه بازگشتند تا نه با بچه ها که با همسر خود هم روبه رو نشوند، آخر دست های خالی و جیب های خالی تر، بدجوری آدم را شرمنده می کند.

نمی دانم این را می فهمید یا نه، واژه ای به نام شرمندگی برایتان مفهوم دارد یا نه، اما خیلی از مردم شرمنده شدند، این را مطمئن باشید.

حالا برای دقایقی به کسانی فکر کنید که زخم دست هاشان را آه دلشان نمک سوز می کند. به کارگرهای روزمزد فکر کنید که اگر کاری گیرشان نیاید، مزدی هم ندارند و با دست خالی هم نمی شود از هیچ مغازه ای خرید کرد.

به آن مادر بیغوله نشین محله مادر فکر کنید که هنوز خبرش تازه است. به مردی فکر کنید که حتی توان تهیه نان و ماست را هم ندارد و... آن وقت به جلسه دیشبتان در فلان هتل و بهمان تالار و باغ سرا فکر کنید آیا از خود راضی هستید؟

ببخشید، اوقاتتان تلخ نشود، همیشه کامتان شیرین باد اما کام دیگران را هم شیرین کنید. یک سوال دیگر از همه، آیا دیشب وقتی مهربان تر از همیشه دور هم جمع شده بودید، یادتان بود خیلی ها تشنه یک جرعه محبت در این سوی و آن سوی شهر، چشم به در دارند؟ بگذریم، شب چله هم گذشت، یلدا هم دامن برچید تا به سلام صبح برود و باز ما ماندیم و راهی دراز که در پیش است فقط خدا کند از یلدا آموخته باشیم مهربانی را، جوانمردی را و سنت دستگیری از نیازمندان را و دست هامان چنان گرم شود که سوز سرمای نداشتن ها را از خیلی خانه ها دور کند.

شب یلدا گذشت اما نگذاریم روح مهربانی از میان برود....

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1390/10/01 شماره انتشار 18012 /صفحه۹/اجتماعی