بینایی اگر باشد انسان «اصول پنجگانه اعتقادی» را یاد می گیرد تا «راه سوم بین کمونیزم و سرمایه داری» را برود و به فهم «قرآن و کتاب های آسمانی دیگر» برسد و در کنار «رهبران راستین»، «مشکلات بزرگ نسل ما» را رفع و «مسائل عصر ما» را حل می کند. بصیرت اگر باشد، با ۱۴ قرن فاصله هم می شود عاشورایی شد و با فهم «درسی که حسین(ع) به انسان ها آموخت» به «مقام شهید» رسید، اما اگر بصیرت نباشد، در هر زمان می شود دچار «مشکلات مذهبی روز» شد، «رسالت انقلابی امام حسین(ع)» را نادیده گرفت و «ولایت فقیه» را هم منکر شد. چنان که شدند برخی ها و «پاسخ ما به مشکلات جوانان» را جدی نگرفتند و حتی خیلی ها «ضرورت تشکیلات» معنویت افزایی و روشنگری را درک نکردند، تا هاشمی نژادها، هنوز هم ترور شوند. اصلا هاشمی نژاد که یک فرد نبود، یک فکر بود و هرگاه این فکر ضربه بخورد به معنای ترور هزارباره اوست. آنچه در7مهر سال60 به خون غلتید جسم «سیدعبدالکریم» بود اما هشدار که فکر واندیشه او ترور نشود.او به فرموده حضرت امام خمینی(ره) «جوانمرد فاضل» بود و این دو کلمه پرمفهوم، هندسه شخصیتی این عالم وارسته را تعریف می کند. این دو کلمه کلید واژه شخصیت بزرگی است که باید تکرار می شد و هنوز هم باید تکرار شود تا روشنایی در کوچه های جان و جهان مردم آن قدر فراوان شود که کسی نتواند، فقدان نور را بهانه ای برای کوری و گمراهی کند. آن قدر که افرادی کور نشوند و جاهلانه به سوی خورشیدها شلیک نکنند.

هاشمی نژاد، در روز شهادت امام جواد علیه السلام، رخت خدایی و شهادت پوشید و در این تقارن نیز رازها بسیار است و اهل معرفت می دانند، این رازها را که شاید نه یک اتفاق که تجلی سری از اسرار الهی باشد. به این کلید واژه ها دقت کنیم؛ جواد، جوان، جوانمرد، فاضل، روشنگری، نقاب و نفاق زدایی، بیدارگری و ... هر کدام این نگاه را پررنگ تر می کند که شاید رازی باشد در این تقارن...

* کلمات داخل گیومه، اسم تعدادی از کتاب های شهیدهاشمی نژاد است.

ویژه‌نامه - ویژه نامه جوانمرد فاضل - مورخ پنج‌شنبه 1390/11/27 شماره انتشار 18056 /صفحه۴

دین، ارزش ها و انقلاب، نباید خاکریز باشد که پشت آن سنگر بگیریم ایران خاکریز نیست. جان پناه نیست. جان اگر هست و اگر قرار است ارزشمند شود باید خاکریز دین و انقلاب و ایران باشد. والا اگر قرار باشد از این مفاهیم و از آن کشور جان پناه بسازد، همان بهتر که هیچ رابطه ای در میان نباشد. حبیب بن مظاهر و دیگرانی که در کربلا به آسمان پرکشیدند و شانه به شانه خورشید شدند، همه جسم و جانشان را سپر کردند تا مولا امام حسین(علیه السلام) نماز حق را اقامه کند، آنان از امام خاکریز نساختند، حسین فاطمه را برای نماز خود سپر نکردند بلکه تیرها را به جان خریدند تا نماز حجت حق اقامه شود. حالا در کربلاهای مکرر تاریخ هم کسانی جاودانه می شوند که همین نسبت را به راه امامت و ارزش ها داشته باشند نه این که ارزش گرایی سنگ ترازو شود تا ما به ازایش پست و مقام و آلاف و الوف شود، نه این که دین وسیله بالارفتن از نردبان شود. نه این که ریا سکه رایج شود به نام دین. نه این که... بگذریم. دین باید به باور و رفتار ما تبدیل شود تا ارزش ها را زندگی کنیم. باید خود را برای فداکاری در دفاع از دین و کشور آماده کنیم، باید نسبت خود را با عاشورای حسینی در تعامل با انقلاب اسلامی نشان دهیم.باید بایستگی های زیست مومنانه را در عمل نشان دهیم نه مثل کسانی که پندار و گفتار و اعتقاد و رفتارشان می شود شرح این حدیث که امام حسین(ع) چنین به توصیف شان می پردازد «افراد جامعه بنده و تابع دنیا هستند و مذهب، بازیچه زبانشان شده است و برای امرار معاش خود، دین را محور قرار داده اند و سنگ دین و دیانت و ارزش را به سینه می زنند پس اگر بلایی همانند خطر، مقام و ریاست، جان، مال، فرزند، موقعیت و... آن ها را تهدید کند، خواهی دید که دینداران واقعی، کمیاب خواهند بود» همان گونه که در کربلا نادر بودند، هم چنان که در موقف های بزرگ تاریخ کمیاب بودند، کیمیاهایی که از جان و مال و آبرو بگذرند تا آب رستگاری در کام مردمان شود. اما همین کم ها خیلی ارزشمند هستند و حکم چراغ را دارند. روشنایی همه جهان به برکت نورافشانی تنها یک خورشید است و اگر نه زمین، لااقل زمان و تاریخ شهادت می دهد که گاه با یک گل هم بهار می شود و... بگذریم. دهه فجر به پایان آمد، اما موقف های بزرگ در راه است. خدا کند همه ما، هر که هستیم و در هر جایگاه، سنگر انقلاب اسلامی و ایران سرفراز باشیم، نه این که از این مفاهیم بلند، برج و بارویی بسازیم و خود را پشت آن مخفی کنیم. تا سنگی، تیری و... اگر آمد آن را در هم بکوبد. نه باید خود چنان سینه سپر کنیم و تیرها را به جان بخریم تا ارزش ها پایدار بماند....

فلسفه انقلاب، بازگشت به فلسفه بعثت بود و قرار این که زندگی بر هندسه نبوت بنا کنیم. وقتی همه یک ملت شدیم تا بنای ظلم را برافکنیم می خواستیم بنایی مقدس و عادلانه پی افکنیم که تا همیشه در آن داد جاری باشد. قرار بود، در بنای تازه، به عادت های کهنه فرصت بروز ندهیم نه این که عادت ها و رفتارهای از دررانده شده با آدم های آن مدل، فردا زپنجره بازآیند گیریم که آدم هایش نیایند، آن خصلت ها هم نباید فرصت بازگشت داشته باشند. قرار بود سبک زندگی ما، ترجمه عملی باشد از حضرت رسول(ص) و در زوایای مختلف زندگی سخنان ایشان جاری باشد. اما... بگذریم نگفته پیداست چه کرده ایم. ننوشته، خط های خطایی که کشیده ایم خواناست. اما «بازگشت» وقتی به خوبی ها باشد خوب است. پس بیایید از امروز محمدی زندگی کنیم و این سخن رسول ا...(ص) را به یاد داشته باشیم که؛ عقاب و مجازات سه دسته از گناهان زودرس است و به قیامت کشیده نمی شود؛۱- ایجاد ناراحتی برای پدر ومادر ۲ - ظلم در حق مردم ۳ - ناسپاسی در مقابل کارهای نیک دیگران و مراقب اعمال خود باشیم. مباد که رفتارمان، گره در ابروان پدر ومادر زند، مباد که چشمان مهربانشان به خشم بنشیند و مباد که شیوه زندگی ما پدران و مادران معنوی ما را ناخوش آید، حیف است رفتارما، گفتار ما، نگاه ما مثل پاییز در سفره نان و ریحان مادرها و مادربزرگ ها بپیچد، پس مراقب باشیم که اگر دست های چروکیده و خسته و زخمی پدرها و مادرها به آسمان برود، خالی باز نخواهد گشت اگر به دعا برود، با اجابت باز خواهد گشت و اگر- خدای نکرده- به طلب نفرین باشد آسمان از سنگینی عذاب بر خویش خواهد لرزید و... و باز مراقب باشیم، سخن ما، رفتار ما به هیچ وجه، باعث ظلم در حق مردم نشود که خداوند بر بندگان خویش و حقوق و حفظ حریم شان به شدت غیور است و عقوبت آن را به آن جهان وا نمی گذارد که در همین دنیا نسق از گرده ظالمان می کشد. اگر کتاب زندگی اهل بیداد را باز بخوانیم درخواهیم یافت به پهنای بامشان، برف عقوبت نشسته است.یک نفر شاه می شود و به جای ایجاد شادی برای مردم، سیه روزی می آورد و معترضانه به این سیاهی روزگار را به سیاهچال می اندازد، عقوبت این بیداد را به شکل سرنگونی می پردازد و آن که به ستم سیلی بر گونه شهروند نواخته است به هزار شکل از روزگار سیلی می خورد، که «دار مکافات در ظلم به دیگران، همین دنیاست» و خداوند، ترازو را همین جا، علم می کند و باز از کلام نورانی رسول ا...(ص) یادمان را نورانیت بخشیم و در برابر نعمت های الهی و نیک کرداری مردمان، دل و دیده و زبان شاکر داشته باشیم که شکر نعمت همواره نعمت  افزا می شود بر اساس سنت الهی و کفران نعمت، دست ها را خالی می کند و این خالی را نیز عقوبت ناسپاسی پر می کند.پس قدردان نعمت های انقلاب و تلاش هایی که در راه اعتلای دین و اخلاق و میهن شده است، باشیم. تلاشگران را قدر بدانیم و بر صدر بنشانیم و قدردانی تنها به تجلیل نیست بلکه نقد مومنانه خود بهترین تقدیر است. چه هر کس را سر پای نهادن به کوچه های جامعه است؟ آینه بهترین هدیه است و هر کس را قصد کار و تلاش است آینه صادق و شانه نقد باید تا موهای آشفته اش را به راه آورد، این برای همه قیمتی تر است...

قرارمان استقلال و آزادی در بستری به نام جمهوری اسلامی بود و هست قرار همان است تا مستقل از قدرت های استعمارگر، خود برای خویش تصمیم بگیریم، نه این که مجری تصمیم دیگران باشیم. قدرت مستقل و سازنده باشیم نه ژاندارم قدرت های زورگو در منطقه که قلدری آنان را به زبان بومی تفسیر کنیم. قرار بود و هست که آزاد باشیم تا بتوانیم آنگونه که شایسته یک انسان مومن است نه این و آن، که خداوند را بندگی کنیم و استعدادهای خدادادی خود را پرورش دهیم و ظرفیت های بالقوه خود را- بی هیچ مانعی- به فعلیت برسانیم. قرار بود و هست که در جمهوری اسلامی، همواره به سوی وضعیت مطلوب حرکت کنیم و هیچ گاه به «وضع موجود »هرچند خوب باشد، قانع نشویم که هر وضع موجود حتی خوب، باز وضعیت مطلوب خوب تر هم دارد.

پس باید با به فعلیت رساندن ظرفیت ها و استفاده بهتر از تعامل سازنده، استقلال خویش را غنا و با حرمت گذاشتن به کرامت انسانی، آزادی انسان ها را توسعه بخشیم تا جایی که همگان بتوانند به حق خود برسند و هیچ گاه، پاروی حق دیگران نگذارند. فکر می کنم فلسفه اصلی حکومت نیز همین است؛ احقاق حق همگان و پاسداری از حق همگان تا کسی نتواند به مدد زر و زور و تزویر، حق فرد یا گروهی را زیر پا بگذارد و یا باطلی را تزئین کند و جای حق بنشاند و حقی را تخریب کند و از میان بردارد. ارزش حکومت هم به این خاطر است و الا از امام علی(ع) آموخته ایم که اگر احیای حق و میراندن باطل در کار نباشد، حکومت به عطسه بزی و کهنه  کفشی نمی ارزد. اما فرصت احیای حق ها و احقاق حق ها و میراندن باطل هاست که می ارزد ، هزار در هزار انسان بزرگ به شهادت برسند تا حکومتی شکل بگیرد و زمین را از لوث پلیدی ها پاک کند. حکومت رسول ا... است که می ارزد تا در بدر و احد و خندق و خیبر و... حمزه ها و جعفرها به شهادت برسند و حکومت مولا علی(ع) است که شایسته است تا عمارها و مالک ها و... برایش جان ببازند و نهضت حسینی است که می ارزد حتی خود امام(ع) جانش را نثار کند والا برخی حکومت ها را که نه برای احیا و تشکیل و استمرار آن که برای نابودیش باید از جان گذشت، چنان که ملت بزرگ ایران به رهبری امام بزرگوار برای برانداختن حکومت سیاه پهلوی از جان مایه گذاشتند و با نثار خون هزاران شهید آن را برانداختند.

حکومتی که ساواکش روزگار مردم را سیاه می کرد و فرصت نقد به هیچ کس نمی داد و حکومتی که سرمایه کشور در تیول خانواده هزار فامیل بود. فاصله طبقاتی بیداد می کرد. در روستا، خان زالوی خون مردمان می شد و در شهر ماموران حکومتی رمق مردم را می گرفتند. این حکومت باید نابود می شدکه شد و حکومتی باید به دست وخواست مردم تشکیل می شد که در تراز عدالت باشد که شد. حکومتی که مردم در آن به حق خویش برسند و آزادانه، استقلال خویش را حفظ کنند و ایرانی مسلمان بمانند... آری قرار این بود و هست هنوز و در این مسیر نیز راه، کم نیامده ایم.

نمی گوییم وضع، خوب خوب است و به مطلوب رسیده ایم که اگر کسی چنین بگوید معلوم می شود نه وضع موجود را می شناسد و نه وضع مطلوب را. اما این را می گوییم از آن فضای جهنمی ، فاصله گرفته ایم، فراوان هم فاصله گرفته ایم و به جایی رسیده ایم که می توانیم کارنامه جمهوری اسلامی را در همه حوزه ها ازجمله حوزه علمی، فناوری، دانش، کاستن از فاصله طبقاتی، سیاست فهمی آحاد جامعه، رفاه اجتماعی ، بیمه، برخورداری مردم از خدمات قابل توجه، توسعه میدان اقتصاد برای همگان، کمال اخلاق و... به دست هر منصفی بدهیم و نمره قبولی او را بگیریم.

تاکید می کنم هنوز با وضع مطلوب فاصله داریم و سند چشم انداز نیز ما را چند گامی‌به جلو می برد و وضعیت طراحی شده در افق ۱۴۰۴ و انسان مدل این سند نیز، هدف غایی ما نیست که هر افق و هر سند چشم انداز باید مقدمه ای باشد برای چشم انداز بعدی تا هر روز به مطلوب نزدیک تر شویم. لازمه این نزدیکی نیز آن است که نه همه چیز را «100» بدانیم و نقد را بر نتابیم و برای خاموش کردن صدای منتقدان منصف بکوشیم و نه وضع چنان خراب است که برخی می پندارند نه 100است نمره نظام و نه صفر، اصلا نگاه «صفر» یا «صد» همیشه مخرب است. باید بدانیم که در این فاصله ۹۹ عدد است که بسته به تلاشمان می توانیم آن را در کارنامه خود ثبت کنیم. چنان که در کارنامه همه دولت های بعد از انقلاب ثبت شده است و می توان به یقین گفت همه دولت ها، تلاششان در مسیر اعتلای کلمه حق و رساندن مردم به حقشان بوده است.

همه می خواستند ایران را آبادتر از دولت پیش تحویل دولت پس از خود بدهند،همه می خواستند دین خود را به انقلاب و ایران و مردم ادا کنند پس دست از تخریب ها باید شست ، بدبینی ها را باید کنار گذاشت و «چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید» و در داوری ها انصاف را رعایت باید کرد و کارهای انجام شده را دید تا بیشتر قدردان انقلاب بود و به شکرانه، کارو تلاش را مضاعف کرد که سنت خداوندی این است که «شکر نعمت نعمتت افزون کند» و باز، سنت خداوند است که «کفر، نعمت از کفت بیرون کند» پس قدردان و شاکر کارهای انجام شده، برای ارتقای سطح زندگی مردم در حوزه های مادی و معنوی تلاش «صد چندان» باید کرد که ایرانی، شایسته بهترین هاست و باز سنت خداوند این است؛ «لیس للانسان الا ما سعی» پس سعی کنیم به ساختن و بکوشیم برای شکوفا شدن.

ویژه‌نامه - ویژه نامه سیبی از انقلاب - مورخ سه‌شنبه 1390/11/18 شماره انتشار 18049 /صفحه۶۴

این چندمین حادثه است که اتفاق می افتد؟ چندمین خون است که از «راهیان نور» بر زمین می ریزد؟ چندمین داغ است که بر باغ خانواده ای آتش می زند؟ مهم نیست، حتی اگر همین یک مورد هم باشد باز اقتضا می کند مسئولان به تدبیر بنشینند و به تصمیم برخیزند و برای اعزام کاروان راهیان نور، از ظرفیت ناوگان ریلی کشور استفاده کنند. به نظر صاحب این قلم، کاروان راهیان نور آنقدر ارزشمند است و مسافران این کاروان ها آن قدر معصومند و هدف این سفر آن قدر مقدس است و «فایده ای» که بر این سفر روشنی آفرین مترتب است آن قدر بزرگ است که هر چه در این راه «هزینه» شود باز هم کم است و از سوی دیگر این خون ها آن قدر محترم است و این جان ها آن قدر عزیز که هر چه برای حفاظت از آن هزینه شود باز هم کم خواهد بود. یادمان باشد در عرصه دفاع مقدس در کوران عملیات باز تأکید فرماندهان همواره بر حفظ جان رزمندگان بود، آن قدر که گاه شهید ابراهیمی برای این که رزمنده ای کلاه آهنی اش افتاده، بر سر او فریاد می کشید و شهید کاوه برای محکم بودن و خطر گریز بودن رزمندگانش تأکید و قبل از حرکت آنان را چک می کرد و این یعنی درست که شهادت آرزوست، اما حفظ جان همواره به عنوان یک واجب باید مدنظر باشد و معنای این رفتار یعنی این که همواره باید مراقب جان ها بود که سرمایه ملی این ملک اند و باید چراغ فردا باشند. پس باید از آن ها مراقبت کرد و برنامه نوشت و امکانات فراهم کرد تا راهیان نور با قطار به این سفر بروند. مخصوصا از مناطقی چون استان های خراسان که راه طولانی و خسته کننده است، مخصوصا برای رانندگان که باید هوشیاری شان همواره در حد استاندارد باشد. این توقع بجایی است که از مسئولان محترم آموزش و پرورش و فرماندهان معزز سپاه و مدیران گرامی راه آهن بخواهیم با هم جلسه بگذارند، امکانات را بسنجند، ظرفیت ها را بررسی کنند و متناسب با امکانات و ظرفیت ها، برای اعزام راهیان نور برنامه ریزی کنند تا با افزایش ضریب سلامت، ضریب بهره مندی زائران از فضای نورانی و روحانی فراهم آید. و باز یادمان بماند، هدف از این سفر، یک کار روحانی و معنوی است که نسل امروز را با فرهنگ دفاع مقدس آشنا کند پس باید کار به شکلی سامان یابد که وقتی اسمی از کاروان راهیان نور می شنویم، به یاد آن فضای ملکوتی بیفتیم نه این که در اذهان سفر کاروان نور، مترادف حادثه باشد. این درست که رقم سه جان باخته در مقایسه با اعزام ۹۵ هزار زائر به ظاهر چیزی به شمار نمی آید اما ما باورمندان مکتبی هستیم که می گوید هر کس انسانی را نجات دهد انگار همه انسان ها را نجات داده است، پس اگر برنامه ریزی ها، جلوی جان باختن حتی یک نفر را بگیرد ارزش زندگی بخشیدن به همه مردم را خواهد داشت...

مرا به حرم می کشاند

تا وقتی می آیید

-عبا بر سر کشیده-

چنگ در دامن تان زنم

و از غربت فغان برآرم

غربتی که شما را

چونان خورشید

یکه و تنها در برابر

شب های پرافسون مامون

- آن قدرت طلب بی ایمان-

قرار می دهد

شما نور مطلق اید

و روشنی می افشانید

آن ها اما شب را، امتداد شب را

راز حکومت خود می دانند

پس ابرهای فتنه

باید چنان حجیم شود

که آفتاب از زمین دریغ شود

آخر وقتی نور هست

آدم ها می توانند

از دام ها، از چاله ها و چاه ها

جان و ایمان به سلامت برند

سلامت ایمان مردم

یعنی ابطال خلافت عباسی

یعنی در این عالم

حق همان است

که علی بن موسی الرضا(ع) می گوید

حق همان جاست

که او نماز می خواند

و هر چه غیر اوست، باطل است

حتی اگر در جامعه خلافت اسلامی باشد...

شما خط تمیز حق از باطل اید

همان گونه که حسین- علیه السلام-

در عاشورا به خون این خط را

بر پهنه تاریخ کشید

همان گونه که پدران شما

هر کدام این خط را روشن کردند

و...

باطل اما حق را تاب نمی آورد

پس بازکینه ها متراکم می شود

و دنیاخواهی ها انباشته

و زهر می شود

به جان روشن ترین مرد زمان...

انگور بود،یا انار

فرقی نمی کند

مهم این بود که زهر شد

تا قلبی را هزار شرحه کند

که آشنای قبله و امام قبیله بود

... و غریبانه چشمانشان

جواد(ع) را به انتظار نشسته بود

تا بیاید و پرچم امامت را برافرازد...

خراسان رضوی - مورخ دوشنبه 1390/11/03 شماره انتشار 18037 /صفحه اول

سیستم چاپار را دوباره، مثل قرن های گذشته، راه بیندازید، وقتی وضعیت مخابرات شما این است! چه معنا دارد تا یک اتفاق می افتد، سیستم مخابرات منطقه به هزار بلا مبتلا شود؟ یک نفر جواب بدهد! بعدازظهر پنج شنبه پس از وقوع زمین لرزه من ۳۶ بار تلاش کردم با نیشابور تماس بگیرم و خبرنگاران خراسان را برای پوشش خبری حادثه بسیج کنم اما مگر می شد ارتباط برقرار کرد؟ تازه امکان برقراری ارتباط در خود مشهد هم مختل شده بود آن چنان که امکان تماس با همکاران مشهد را هم از طریق تلفن همراه نیافتیم. حالا فکر کنید یک حادثه کوچک اتفاق افتاده این مشکل بزرگ در سیستم مخابرات پیدا شده است فردا اگر خدای نکرده مسئله بزرگ تری اتفاق بیفتد چه خواهد شد؟ مگر فلسفه وجودی مخابرات چیست؟ جز برقراری ارتباطات! به ویژه در شرایط حاد، مگر وظیفه این بخش مضاعف نمی شود؟ پس چرا چنین می شود که در حوادث اول از همه ارتباط تلفنی مختل می شود در حالی که مردم به آن بیش از هر چیز دیگر و اول از همه احتیاج دارند؟ آیا مسئولان نباید تدبیر کنند؟ آیا کارشناسان نباید سیستم ها را تجهیز کنند؟ انتظار ندارید، با این همه هزینه که برای مخابرات شده است، هنگام حادثه، مردم دگر باره چاپار و کبوتر نامه رسان و... راه بیندازند؟ انتظار ندارید، مردم هر کدام خود دست به کار و پا به راه جاده شوند و بروند به محل. تازه مگر جاده ها چقدر ظرفیت دارد که قرار باشد همه راهی شوند؟ بگذریم، زلزله نیشابور هم گذشت. اما از این واقعیت تلخ نمی توان گذشت که با قطع شدن ارتباط مخابراتی، همه چیز فلج می شود، حتی امدادرسانی، من همه مسئولان کشور و استان و به ویژه جناب دکتر صلاحی، استاندار پرتلاش استان را ارجاع می دهم به سخنان دبیر شورای پدافند غیرعامل خراسان رضوی که هوانیروز همان لحظه های اولیه برای امداد هوایی و پرواز بالگرد اعلام آمادگی کرد اما برقراری ارتباط با فرماندار نیشابور ممکن نشد... حتی با کارگزار، مسئول مخابرات هم نتوانستیم تماس بگیریم. بگذریم! مخابرات اینترنت نیست که لنگر کشتی و... باعث قطعی آن شود.مخابرات امروزه با جان مردم ارتباط دارد، پس باید کاری کرد که در سخت ترین شرایط هم ارتباطات آسان باشد، در سخت ترین شرایط!