مشهد چه خبر است؟ مشهد و این همه بدحجاب؟ مشهد و این همه نگاه های آلوده، چه خبر است در شهر شما؟ این ها پرسش هایی بود که یک جانباز از نگارنده می پرسید و می گفت پسرم، پسرک کوچکم این روزها که در مشهد هستیم از من می پرسد و من برایش پاسخی ندارم. نمی دانم وقتی می پرسد: بابا! در شهر امام رضا(ع) چرا این قدر بدحجابی است، نمی دانم چگونه پاسخ بگویم. نمی دانم چگونه توجیه کنم این ماجرا را. نه تنها برای او، بلکه برای خود هم نمی توانم پاسخی بیابم. من هم پر از سوالم حتی بیشتر از پسرک هشت ساله ام. حالا از شما می پرسم چه خبر است، در شهر شما؟... من هم نتوانستم پاسخ بدهم. البته گفتم، هر بدحجابی بی عفت نیست که خیلی از این افراد نسبت به حیا و عفت غیورند. یا حرمت این گونه «عریان پوشی» را نمی دانند و یا بی توجهند و شیطان در چهره شان، مزرعه شیطان ساخته است والا مطمئنم بسیاری از اینان هرگز سر مخالفت با شرع و حتی قانون را هم ندارند اما دچار غفلت شده اند و در این میان «آلوده چهرگانی» هم هستند که به قصد فراوان کردن لشکر شیطان به خیابان می آیند اما مسئله این است که «آلوده چشمان» همه را به یک چشم می نگرند و این یعنی شاید یک دختر یک زن، هرگز «آلوده چهره نباشد فقط آراسته رو» باشد، اما به یقین آنان که با چشم به شکار می آیند همه «آلوده چشمند» و به دنبال «چرا» در «مزرعه شیطان» پس زن ها و دخترها باید بیشتر مراقب باشند و... این ها را گفتم و خیلی چیزهای دیگر را هم اما خودم هم می دانم جوابم چندان که باید قانع کننده نبود، آن دوست جانباز که از تهران آمده بود هم با این جواب و استدلال معلوم نیست بتواند فرزندش را قانع کند. من خود اما نگرانم، نگران این «مزارع شیطان در خیابان» که با نگاه های آلوده مدام بمباران می شود، نتیجه این ماجرا هم روشن است، یعنی تاریک است و تلخ. همان چیزی است که دعا می کنیم در حق هیچ کافر بیگانه ای اتفاق نیفتد چه رسد به مسلمان هم وطن اما... نگویید قصه پردازی است این حرف ها نگویید تصور است و ذهنیت سازی. اگر سری به زندان، دادگاه، پاسگاه و حتی صفحات حوادث روزنامه ها بزنید یا حتی گوش بدهید به حرف های همدیگر در خواهید یافت، کار از تصور و قصه گذشته است متاسفانه این قصه های تلخ چنان تکرار شده است، که گاه تلخی اش هم کام وجدانمان را نمی آزارد. از بس عادی شده است برای بعضی ها این ماجرا که وقتی سخنی به اعتراض بلند می شود، تعجب می کنند! به جایی بر نخورد، اصلا می گویم تا بر بخورد به همه، شاید این برخوردن، هوشیارمان کند. اصلا به صدای بلند و به کلام بلیغ می گویم، این نگاه های آلوده و چهره های آلوده، گاه در چارچوب خانواده ها هم «چراگاه شیطان» شده است. از این خانواده ها هم کم خبر نخوانده ایم و نشنیده ایم. آدم حالش به هم می خورد از این سکوت، از این بی خیالی، از این که تا کسی هشدارمان می دهد، فورا می گوییم مگر همه جا درست شده است که به این مسئله گیر می دهند. می گویند مگر، این مسائل از اختلاس ۳هزار میلیارد تومانی بزرگ تر است. از ربا بزرگ تر است، از قاچاق و سرقت و... بزرگ تر است؟ می خواهم بگویم گناه به جای خود آتش است که باید خاموش کرد. نمی شود گفت چون آتش دزدی و سرقت هست.پس باید بر شعله های بدحجابی و بی عفتی دمید و....

سوال آن پسرک از پدر جانبازش بی جواب ماند. سوال جانباز از من هم پاسخ نگرفت. پرسش من از شما هم فکر نمی کنم به پاسخ برسد. خدا کند برای وجدانمان، پاسخی داشته باشیم....

خراسان رضوی - مورخ دوشنبه 1390/06/28 شماره انتشار 17936 /صفحه6/جامعه

هر که افزون گشت سیم و زرش

زر نباریده زآسمان به سرش

از کجا جمع کرده این زر و مال

یا خودش دزد بوده یا پدرش...

تازه باید به این گفته سعدی آشنایی با این و آن را هم اضافه کرد پس باز هم بگذریم!

اما حالا که به «برکت»؟! اختلاس ۳هزار میلیارد تومانی فرصتی فراهم شده است تا یقه بعضی ها گرفته شود و رئیس جمهور بر آن تاکید دارد و رئیس قوه قضاییه نیز برای رسیدگی قاطع نماینده تعیین کرده است. بالا غیرتا کوتاه نیایند مسئولان و کوتاه نیایند رسانه ها که باید چشم بیدار جامعه باشند. باور کنید، گاه تهدیدها را می شود به فرصت تبدیل کرد و دنیا به این راهبرد رسیده است. ما هم چنین کنیم و با «جهاد قضایی و اطلاعاتی» در سال «جهاد اقتصادی» برای یک بار هم که شده «مو» را از ماست همه بیرون بکشیم و دزدان و دزدسازان را در هر جایگاهی که هستند به زیر کشیم. این هم عین عدالت است و مگر فلسفه وجودی حکومت غیر از این است؟ نظام باید دامن خود را از این پلشتی های عارضی پاک کند، جامعه باید خود را از این بیماری به ساحت سلامت برساند و در این رهگذار هم دست فزونخواهان قطع شود و هم مسئولانی که با غفلت یا ندانم کاری و یاخدای نکرده خیانت محاکمه و مجازات شوند. این خیلی بد است در کشوری که اکثریت مسئولانش در سطح متوسط زندگی می کنند و با انباشت میلیاردی ثروت بیگانه اند، برخی دانسته یا ندانسته بسترساز میلیاردر شدن «گرگان آدمی نما» شوند که به همه کس و همه چیز به شکل پول نگاه می کنند و حرف آخر؛ در ماجرای حضرت سلیمان(ع) داریم که حضرت وقتی از غیبت «هدهد» باخبر می شوند، می فرمایند اگر دلیل قانع کننده ای نداشته باشد، باید کشته شود! نکته این است که هدهد، چشم بیدار و ناظر حکومت است. غفلت و غیبت او می تواند فاجعه به بار بیاورد. لذا غیبت او چنین مجازات سنگینی دارد. حال باید گفت ناظران و نهادهای اطلاعاتی و بازرسی و نظارتی را باید هشدار داد که بیدار شوند و هوشیار باشند تا ماجراهایی چنین پرهیاهو دیگر اتفاق نیفتد، بلکه همه بتوانند به حق شان برسند.

خراسان - مورخ شنبه 1390/06/26 شماره انتشار 17934 /صفحه اول و دوم

 چشمه خورشید است

و دست هایت

ستون آسمان

وقتی نمازت

به قنوت می رسد

و تو دست هایت را 

 با هزار در هزار عشق

پرواز می دهی 

 ولب هایت

آیه خوان معرفت می شود: 

 «رب ادخلنی

مدخل صدق 

 واخرجنی

مخرج صدق 

 وجعل لی من دونک

سلطانا نصیرا» 

 وخدا

خدای حکیم و علیم و بصیر 

 که نانوشته ها را می خواند

و ناگفته ها را اجابت می کند 

 دعای دستانت را

و شکوه چشمانت را 

 اجابت فرمود

تا از در صدق درآیی 

 و صادقانه جنگ را

به جهد تعالی بخشی 

 و زندگی را نیز

با عقیده و جهاد 

 به حیات طیبه تبدیل کنی

زیبایی درلحظه لحظه حیات تو موج می زد

پرشکوه تر از دریا 

 زیباتر از سال

و نتیجه این شد باز؛ 

 خروج تو از دنیای خاک

صادقانه شد 

 بر سبیل شهادت

در صراط مستقیم شهوددتا زندگانی ات

که نه فاصله بین اذان و نماز 

 که جان یافته از

اذان و نماز بود 

 بهار شهادت را

تجربه کند 

 و تو الگویی شوی

برای کسانی که 

 به دنبال «زندگی خوب»

به همه جا چشم می گردانند

تو معنای زندگی مومنانه ای

تو مهربان ترین صیادی 

 که هزاران دل در صید تو

شکوه چشمانت را شهادت می دهند

تو صیادی 

 و سراغ ندارم

هیچ صیدی صیادش را 

 چنین پرشکوه یاد کند

که دل های عاشق تو را 

 آواز می کنند

ای سپهبد ارتش توحید 

 مرد همیشه ایستاده

بر صراط مستقیم ایمان 

 صیاد شیرازی...

این را میدان ژاله

زمانی فریاد کرد

که تن پوشی از

خون شهیدان پوشید

تا به عنوان اولین میدان شهدا

در ایران

وحتی همه جهان

هویت ساز شود

و ۱۷ شهریور را

که در امتداد ثارا...

جشن خون گرفته بود

به یوم ا... رفعت دهد

هفده شهریور

یوم ا... شد

وقتی انسان هایی پاک

در جامه خلیفة ا...

- با ایمان و بصیرت -

به حیات جاودانه رسیدند

و گویاترین تفسیر شدند

برای

«بل احیاء عند ربهم یرزقون»

در شأن

«الذین قتلوا فی سبیل ا...»

تا به یادمان بماند

«و لا تحسبن»... «امواتا» را....

آری هفده شهریور

خونین عشق شد

که تا هنوز و تا همیشه

پیروزی حق را

فریاد می کند

و فریاد می کند

و بشارت می دهد

که سحر پیروزی حق در جهان نزدیک است

... هفده شهریور

یک روز بود

اما یک روز نماند

یک تاریخ شد

که هر روز

در یک گوشه دنیا

برگ های تازه می خورد

دیروز در ایران بود

امروز اما در مصر

در یمن

در تونس

در لیبی و...

بیداری اسلامی

لحظه به لحظه تازه می شود

و فردا هفده شهریور

تکلیف همه دیکتاتورها را

روشن خواهد کرد

... و صبح خواهد شد

در همه جهان

و الیس الصبح بقریب

کاوه، محمود کاوه، زندگی قرآنی داشت، نه به این معنا که صرفا اهل تلاوت قرآن باشد یا حتی در تفسیر آن خلاصه بماند. او قرآنی زندگی می کرد. می شد برخی از آیات قرآن را در رفتار و گفتارش دید. او آیه شریفه «اشداء علی الکفار رحماء بینهم» را فقط نخوانده بود بلکه آن را زندگی کرده بود. آنچنان که همه می دانستند فرمانده کاوه، یعنی نهایت مهربانی با مردم، یعنی لبخند، یعنی آغوش باز، یعنی دست یاریگر، یعنی چتر امنیت و از آن سو، کفر پیشگان هزار رنگ از کوموله و دموکرات و ضدانقلاب تا بعثیان عراق هم دریافته بودند، کاوه یعنی خشم، یعنی قدرت، یعنی جنگ در اوج، یعنی شدت و باز هم شدت.

چنین بود که نام کاوه برای مردم مثل آب در اوج عطش ، زلال و گوارا بود و برای دشمن ، عین آتش سوزان و عین تیغ بران و عین بمب ویرانگر. او تجسم «تولا و تبری» بود. برای خدا دوست می شد و دوست می داشت و حتی جانش را در راه این دوستی به میان می آورد و باز به گاه تبری، از هر آن چه غیرخداست برائت می جست. او سوره برائتی بود برای ضد انقلاب که بی بسم ا... آغاز می شد، با «برائة من الله و رسوله» او خودش و لشکرش، شرح یک آیه دیگر هم بودند، همان آیه ای که کاوه خود بر روی قلبش نصب می کرد و همه پاسداران هنوز بدان دل پرآرامش دارند و قلب دشمن را پر آشوب می کنند. «واعدوالهم ما استطعتم من قوة»

او خود را آماده کرده بود و لشکرش را چه هیچ سلاحی کاراتر و قوی تر از انسان مومن و از جان گذشته وجود ندارد و او هر چه در توان داشت صرف «خودسازی» و «نیروسازی» کرد تا «ترهبون به عدوالله وعدوکم» عینیت یابد و چنین هم شد که هر جا هر جبهه ای ، هر عملیاتی که نام کاوه و لشکر ویژه شهدا به میان می آمد زلزله در برنامه و نیروها و یگان رزم دشمن می افتاد. چنان زلزله ای که انگار پیش لرزه ها و پس لرزه ها را هم یک جا با خود به همراه می آورد تا آنان قبل از آغاز نبرد، به دنبال راه گریز باشند. محمود کاوه و لشکر ویژه شهدا، به فهم شهادت رسیده بودند و زندگی را بر مدار آن می دانستند و می خواستند و باور داشتند «انما الحیاة عقیدة و جهاد» را و لذا آرام بر جای نشستن و به گاه رفتن از پای نشستن را خلاف حیات مومنانه می دیدند. اینکه کاوه این قدر ناآرام بود از آن رو بود که به فهم معنای درست زندگی رسیده بود مگر می شود مومن بود، شیپور جنگ را شنید، چنگ و دندان دشمن را دید و نگاهی به بستر انداخت. او می دانست در هنگامه جهاد و شهادت باید برخاست.

باید رفت. با همه وجود هم باید رفت آن هم نه به دنبال مرگ که به دنبال زندگی و مگر نه این که خداوند خود فرموده است «و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون» پس برای زندگی جاوید باید از گذر شهادت از خیابان جهاد گذشت چنان که کاوه گذشت. چنان که یارانش گذشتند تا به تفسیری از آیات خداوند تبدیل شوند. و اینک مائیم که باید درس گرفته از آنان بکوشیم تا اگر نشد به تجسم «بل احیاء» برسیم و «عند ربهم یرزقون» شویم، چنان زندگی کنیم بر مدار شهادت که هر کس ما را دید «من المومنین رجال صدقوا ما عاهدوا الله علیه » را به یادآورد که «و منهم ینتظر و ما بدلوا تبدیلا» هستند.

خراسان - مورخ شنبه 1390/06/12 شماره انتشار 17922 /صفحه۱۲/اندیشه

این شهروند می گفت این ماجرا برایم عجیب بود و مدام در ذهنم سوال ایجاد می کرد که چرا باید چنین شود، چرا باید مرا جلوی مردم از هواپیما پیاده کنند. چرا باید گزارش دهنده را که کاملا می شناختند را تا آستانه دید فردی که برای او گزارش داده است ببرند؟ این شهروند اضافه می کرد این رفتارها احساس مسئولیت شهروندی را به شدت تحت تأثیر قرار می دهد و به کاهش آن منجر می شود. البته او این را هم اضافه می کرد که من، هر جای دیگر هم احتمال خطری بدهم، قطعا گزارش خواهم داد اما این نوع برخوردها مردم را که به قاعده و بر اساس برنامه پنجم توسعه باید منبع اطلاعاتی باشند دلسرد می کند. مخصوصا نسلی که این فرمایش امام را به یاد ندارند که همه مردم باید با حساسیت با مسائل برخورد کنند. بگذریم این شهروند دل گفته های دیگری هم داشت، من اما با صحبت های او و نوع برخوردهایی که آتش به خرمن «احساس مسئولیت شهروندی» می زند یاد چند ماجرا افتادم که مردم برایم نقل کرده اند، از جمله، جانباز ۴۰ درصد و رزمنده ای با سابقه ۴۰ ماه حضور در جبهه که رسالت بسیجی ماندن خود را در ارتقای امنیت منطقه خود می دانست و برای شناسایی اشرار امنیت سوز با نهادهای مسئول همکاری می کرد اما نتیجه اش این بود که اشرار چند بار یقه خودش را گرفتند و او این را به صدای بلند می گوید که حس مسئولیتش ضعیف شده است و نوشته ها و صحبت های من هم دیگر او را گرمای باز ایستادن نمی دهد. و یا شهروند دیگری که وقتی درختی را در معرض قطع شدن دید و به همه جا تماس گرفت اما سرانجام شاهد قطع درخت بود، می گفت: آقایان تنها درخت را قطع نکردند، بلکه من را هم در هم شکستند و حس مسئولیتم را به آتش کشیدند خب برخوردها که چنان باشد قصه چنین پرغصه می شود که فردی، مجروح کنار خیابان را می بیند اما به جای این که او را به بیمارستان برساند، رویش را به طرف دیگر برمی گرداند. می بیند فردی با خودروی پارک شده ور می رود، اما ندید می گیرد. دعوای خیابانی را مشاهده می کند اما به جای تلاش برای پایان دادنش راهش را می گیرد و می رود و خود را هم توجیه می کند که «به سری که درد نمی کند نباید دستمال بست» و این یعنی انفعال، یعنی بی عملی... یعنی فاجعه و... حالا اما با شناختی که از این شهروند محترم دارم مطمئنم احساس مسئولیت در او کمرنگ نخواهد شد، اما نگرانم این گونه برخوردها دیگر شهروندان را که شاهد ماجرا بودند، دلسرد کند و این دلسردی خدا می داند چه نتایجی ممکن است داشته باشد. باز هم بگذریم. این دوست شهروند ما می گفت: پس از این که پرواز در تهران به زمین نشست، از قضا با همان آقایی که خطای دید باعث شد حس کنم ساکش را از گیت عبور نداده است، در اتوبوس شانه به شانه شدم سر صحبت را با او باز کردم، دیدم همه مشخصات مرا می داند. این را هم از زبان همان فرودگاه نشینانی شنیده بود که به قاعده باید اطلاعات گزارش دهنده را محفوظ بدارند!! البته، صاحب ساک، جوانی تحصیل کرده، مودب و متشخص بود و خود را مهندس مکانیک معرفی می کرد و انقلابی و وطن دوست بود و این حس مرا هم به دیده احترام می نگریست. اما می گفت: آن ها این نکته را هم گفتند که ما قانونی داریم که اگر یک نفر گزارش اینچنینی بدهد و نتواند ثابت کند اجازه پرواز به او نمی دهیم، پس شما شانس آورده اید که جلوی پرواز شما را نگرفتند من البته از او که خود شهروندی مسئول بود عذرخواهی کردم. اما شما فرض کنید طرف آدم نه یک فرد نجیب و تحصیل کرده، بلکه مثل ماجرای آن جانباز طرفش از اراذل و اوباش باشد. نتیجه چه می شود؟ این شهروند، حرف های دیگری هم داشت که مجال بازگو کردنش نیست اما جای این سوال مشخص از مسئولان امنیتی پرواز باقی می ماند که گیریم منبع گزارش دچار خطای دید شد آیا باید با او چنین برخورد کرد؟ آیا این گونه برخوردها، باعث کاهش حس مسئولیت پذیری نمی شود و... این شهروند که می گفت من این رفتار را به حرمت مردان امنیت آفرین که اقتدار ایران اسلامی را در آسمان مثل زمین حفظ می کنند از یاد بردم و باز هم همچون گذشته به خاطر انقلاب، به خاطر وطن و به خاطر امنیت مردم هر جا لازم باشد احساس مسئولیت خواهم کرد اما نمی دانم همه مثل من فکر خواهند کرد یا نه! این در حالی است که نهادهای مسئول و پرسنل شان باید تلاش کنند میزان حساسیت شهروندان را بالا ببرند و از این ظرفیت در حوزه های گوناگون خصوصا برای ارتقای امنیت در همه بخش ها استفاده کنند اما... امیدواریم این نکته ظریف در نگاه مسئولان مقبول افتد و برایش برنامه ریزی کنند.

خراسان - مورخ سه‌شنبه 1390/06/08 شماره انتشار 17921 /صفحه۲