پرگویی، خود زمینه ای است برای تولید گفته های بی مایه، گفته هایی که می تواند به مشکل تبدیل شود. به زندگی افراد پرگو که می نگریم و صفحات کتاب روزگارشان را می خوانیم، به مزرعه ای برمی خوریم که پر است از گیاهان جورواجور. اگر در آن یک درخت گل روییده، ده ها خار آن را احاطه کرده است اگر گیاهی مثمر هست، در حصار علف های هرز قدرت نشو و نمای خود را از دست می دهد... حال آن که مزرعه فرد گزیده کار، اگر یک درخت گل داشته باشد، به دور از خارهاست و درخت های بی ثمر برای زیبایی مزرعه و باغ کافی است و تک بوته های گیاهان مثمر می تواند به دور از هرزه علف های قوت کش، جان بگیرد و به مزرعه رونق و به صاحب مزرعه ثمر دهد.

همین طور است، فردی که گزیده سخن می گوید، حرف هایش اگر چه کم است اما حکم مروارید را دارد و برای جوهرشناس روشن است، یک صدف با مروارید بهتر از هزار صدف بدون مروارید است و حتی دو صدف با دو مروارید بهتر از ده هزار صدف با یک مروارید است. پس باید مراقب بود به گاه سخن که اگر مرواریدی در کلام هست، لابه لای حرف های صدف گونه گم نشود.

پس بهتر آن خواهد بود که کمتر سخن بگوییم تا کمتر حرف ناصواب از زبان مان جاری شود تا کمتر اشتباه کنیم تا کمتر مجبور باشیم هزینه اشتباهاتمان را بپردازیم.

انسانی که معرفت دارد و بردباری خصلت اوست، معمولا بی حساب سخن نمی گوید بی کتاب، کاری نمی کند تا مردم را سرگردان کند.

این شیوه نیز مرضی پیشوایان ماست، چنان که مولا امام رضا علیه السلام می فرمایند «از نشانه های فهم دین بردباری، دانش و خاموشی است».

خب اگر ما همین کلام را نصب العین قرار دهیم و سبک زندگی را بر اساس آن در پیش گیریم، خیلی از مشکلات به وجود نخواهد آمد تا «بیچاره»مان کند و به دنبال راه چاره به هر دری بزنیم چه انسان بردبار، مثل دریایی بزرگ آن قدر از آرامش سرشار است که به سنگ کودکی شیطان، به توفان درنیاید آن قدر از نور دانش برای خویش چراغ ساخته است که در تاریکی کوچه های زندگی به چاه و چاله نیفتد و حتی برای راه دیگران هم چراغ می شود تا آنان نیز راه به سلامت برند.

آن که به فهم دین می رسد، مراقب گفتارش هم می شود تا مبادا زبانش او را به جهنم بکشاند.

پس خموشی پیشه می کند و جز به حق و به گاه، سخن نمی گوید چون همان طور که پرخوری، جسم آدمی را به هزار بلا و بیماری مبتلا می کند، پرگویی هم جان آدمی را جولانگاه بیماری های معرفت سوز می کند. بیماری که از آن به سلامت عبور کردن هزار بار سخت تر از درمان جسم است.

پس کم باید گفت و گزیده چون «در» تا درهای آرامش و سلامت به روی آدمی باز شود...

برخی آدم ها خوب حرف می زنند، برخی هم خوب زندگی می کنند همین حرف های خوب را برای من مهم نیست جملاتی که برایتان خواهم نوشت، را شهید شوشتری سروده باشد، یا حتی بیان کرده باشد برای من مهم این است که شوشتری این حرف ها را زندگی کرده بود فکر کنم برای شما هم این مهم باشد والا فراوانند کسانی که سخن زیبا دارند، اصلا ناب ترین غزل ها را می سرایند، اما چشمانشان به جای غزال پر از صیاد است. حرف خوب می زنند اما زندگی شان آلبوم تصاویر دیگری است. آنان که حرف های خوب را زندگی کنند کم اند، شاید آیه قرآن در شرح «سابقون» که سهم آخرین از آن ها «قلیل» است اشاره اش به همین باشد که آخرالزمان فراوانند شیرین سخنان و خوش گویان، اما کم اند آنانی که این گفته ها را به عمل درآورند و رفتارشان صدق گفتارشان را گواهی کند. اما شوشتری، اما، محمدزاده، اما همه شهدای راه حق، خوب زندگی کردند، این حرف های خوب را، حتی اگر خود شاعر آن نباشند، اما شعور عرشی شان آنان را به بهشت زیبا رفتاری هدایت می کرد.من نمی گویم این سروده های شوشتری را بخوانید، دعوتتان می کنم زندگی شهید نورعلی شوشتری را بخوانید که شرح «نورعلی نور» این کلمات است. کلماتی که خود کلیدی است برای گشایش درهای بزرگ به گلستان های معطر بخوانید؛

الهی نصیرمان باش تا بصیر گردیم، بصیرمان کن، تا از مسیر برنگردیم

آزادمان کن، تا اسیر نگردیم

الهی خوشم که معبودم تویی، خرسندم که مقصودم تویی

نه دوری که نخوانمت، نه مستوری که نبینمت

نه مجهولی که نشناسمت.

الهی کینه را از سینه ام بزدای ، زبانم را از دروغ و تهمت نگه دار

اگر نعمتم بخشیدی، شاکرم کن، اگر به بلا افکندی، صابرم کن

اگر آزمودی پیروزم کن، امروز را بهتر از دیروزم کن

الهی تشنه جانیم و سوخته دل،سیرابمان کن که از عطش نسوزیم

بینایمان کن که تا دیده به سراب ندوزیم

الهی تا ما را اهل «ضمیر» نکرده ای «ظاهر» مکن

ما را بخر، آنگاه ببر، تو را به مرادی پذیرفته ایم، ما را به مریدی بپذیر

الهی امیران کشور دل به درگاهت حقیرند

اسیران بت نفس، به یاری ات حقیرند

ما را امیر کشور دل کن، تا اسیر فرعون نفس نشویم

گاهی تو را گم می کنیم، مددی تا خویش را گم نکنیم

الهی کشتی بر گل می نشیند و موعظه بر دل

هر که به خلوت حضورت راه یابد، کامل گردد

بخوان، تا دل به پای سرآید

الهی بارمان گناه است و یارمان تویی

اگر گریه سود می بخشد، این دیدگان پر اشک

اگر سجده، دریای رحمتت را به جوش می آورد

این چهره نهاده بر خاک

اگر تو به سبب ساز طهارت جان و آمرزش عصیان است

این دل شکسته و این جان سوخته

ما را کوچک کن تا بزرگ شویم، ما را به خودمان وا مگذار

عنان روحمان را به شیطان مسپار، بخواه تا بخواهیم

بطلب، تا فاصله ها را بکاهیم.

آری شوشتری، محمدزاده و همه شهیدان، شرح این مناجات بودند و به اجابت رسیده بودند که شایستگی شهادت یافتند، بصیر بودند که از مسیر برنگشتند. شاکر بودند تا خداوند نعمت های زیبای خود را بر آن ها ببارد و آنان را تا مرتبه شهادت برکشد. آنان چنین بودند، خدا کند، ما را هم از «چنین بودن» بهره ای باشد، درس شهیدان هم این است، زیبا باید شد. پس بکوشیم چنین باشیم!

 ویژه نامه شهیدان وحدت آفرین - مورخ سه‌شنبه 1390/07/26 شماره انتشار 17960 

وقتی در شهر و روستا، در آرامش زندگی می کنیم و خود را در میان کوه های مهربان امنیت می دانیم، مرزبانان این مرز و بوم در نقطه صفر خطر، تمام قد می ایستند. اگر کوه ها از به هم پیوستن ذرات خاک شکل می گیرند، سلسله جبال امنیت هم با نفس به نفس سربازان و مرزبانان و پلیس در جایگاه های مختلف شکل می گیرد.

پس یادمان باشد دست هایی را که نمی بینیم اما به کار ارتقای امنیت هستند، یادمان باشد، چشم هایی که بیدارند تا کسی خواب خوش ما را برنیاشوبد.

یادمان باشد اندیشه هایی که مدام برای تدبیر امور و تعالی آرامش و افزایش آسایش ما تلاش می کنند...

پس به حرمت این یاد، آن یادآفرینان را حرمت بگذاریم. کار سختی نیست فقط صبح که نماز می خوانی، در قنوت دستان و دعاهایت آن ها را هم به یاد آور. در خیابان پلیس سر چهارراه را به لبخندی، صبح به خیربگو. خودرویت را که در محل درست پارک می کنی، با قفل فرمان، خسته نباشید گوی سربازان امنیت آفرین باش و با رعایت مقررات همیشه و در همه جا هم به خود و هم به قانون و مجریانش ادای احترام کن. در مواجهه با خطر و خلاف، در کنار پلیس باش، تا خلافکاران خطرآفرین، بیشتر احساس خطر کنند و بدانند جبهه تو و پلیس آنقدر قوی است و دیوارش آن قدر محکم که خلافکار را سر خواهد شکست.

کار سختی نیست تکریم پلیس. همین که مراقب باشی تا فرزندت راه به خلاف نبرد و او را از کمینگاه سوداگران مرگ تا وادی سلامت و زندگی برسانی، همین که مراقب باشی گردهای آلودگی بر دامن عفت زن و دختری ننشیند، همین که مراقب باشی، چشم هایت و چشم اهالی خانواده ات به پاکی باز شود و جز زیبایی نبیند، همین که قانونی رفتار کردن و مفید زندگی کردن را به خودت یادآوری کنی و به خانواده ات آموزش بدهی، خود بالاترین قدردانی از پلیس است.

مگر پلیس چه می خواهد جز همراهی تو در آن چه قانون به عنوان وظیفه و دین به عنوان تکلیف برای او مقرر کرده است و آن هم خوب زندگی کردن و حفاظت از خوبی های زندگی است. پس خوب بودن ما، بزرگ ترین هدیه به پلیس خوب است، هر چند نه او ما را ببیند و بشناسد و نه ما او را به سلام ببینیم و به نگاه بشناسیم....

یک ضرب المثل می گوید آن که باد بکارد توفان درو خواهد کرد، پس اگر توفانی در کوچه کسی دیدیم بدانیم این برداشت حاصل کاشت باد است که خود او بذر کرده و بر زندگی افشانده است. اگر تمام دشت را جو در برگرفته است باید در بذر شک کرد، اما این ضرب المثل شاید تا حدودی درست باشد که هست اما مسئله این است که در فرآیند تربیت امروز، تنها ما نیستیم که بذر می کاریم. بلکه دست های فراوانی به کار کاشت است و چشمان ودستان نامحرمی به طمع برداشت محصول از مزرعه ما افتاده اند و این یعنی همه ما، همه نهادهای متولی فرهنگ، نهاد خانواده و حتی همه آحاد جامعه باید برخیزند و کاری بکنند. از غفلت، بدعملی، سهل انگاری همین حاصل می آید که در زندگی برخی ها می بینیم و یا در صفحات حوادث می خوانیم. شما هم اگر دقت کردید چند خطی بخوانید، آن وقت اگر توانستید بخوابید. اگر غیرتتان اجازه داد بنشینید و بی عملی پیشه کنید. تا این گونه مزرعه ذهن برخی جوانان این مرز و بوم، محل کاشت و داشت و برداشت شیاطین شود.

حیف که برخی آمارها و خبرها درباره ناهنجاری های جامعه را به دلیل تشییع فاحشه نمی توان بیان کرد و الا می  گفتیم و می نوشتیم تا خواب از چشم همه بپرد. من حتی امروز می ترسم صحبت هایی را که دکتر گلزاری ماه ها پیش گفته است تا آخر بخوانم که گفته است ۸۰درصد دختران دبیرستانی، با یک پسر دوست هستند و... حرف ها و روابطی که ننویسم بهتر است. فکر می کنیم ما آن قدر باهوش باشیم که به مصداق «العاقل یکفیه الاشاره» به اشاره همه چیز را بفهمیم، فقط خدا کند پس از فهمیدن فقط به افسوس و تاسف بسنده نکنیم. بلکه کاری بکنیم و به ویژه نهادهای متولی تربیت و اخلاق جامعه با هوشیاری و ایمان کاری کنند که علف های هرز فرهنگی، همه باغ ذهن و ضمیر نسل نوجوان و جوان را پر نکند. کاری کنند که خیابان ها، این نباشد که هست و در برخی خانه ها هم آنی اتفاق نیفتد که در و دیوار خانه را هم شرمنده می کند. فکر می کنم همین اشاره کافی است در شرح روزگار، پس همان بهتر که هم من و هم این قلم «دم فرو بندیم» تا متولیان امر، دست به عمل بزنند و کاری بکنند. فقط این نکته را بگویم که احیای انسان، صرفا زندگی بخش جسمی و پزشکی نیست بلکه هر کس دختر و پسری را از ورطه انحراف هم نجات دهد و به عرصه سلامت اخلاقی بازگرداند هم مصداق «احیا و انسان» است. همان که در آموزه های دینی می خوانیم هر کس یک انسان را حیات بخشد مثل این است که همه انسان ها را زندگی بخشیده است. پس کاری بکنیم.

خراسان رضوی - مورخ پنج‌شنبه 1390/07/21 شماره انتشار 17956 /صفحه اول و ۶/جامعه

حالا آقاجان، در دنیای سرمایه ها و نام ها و رنگ ها و قدرت ها، من هم «کلاف کلماتم» را برداشته ام و آمده ام بر سر کوی شما و به فریاد می خواهم در این بازار مرا هم راه بدهید من هم یوسف را می خواهم، من آمده ام تا فرصت تماشای او را بخرم، اصلا آمده ام تا نوکری او را بخرم.من به خرید فرصت یوسفانه در حضور شما بودن آمده ام، بهایش را هم پیشاپیش پرداخته ام، این درست که داشته هایم مثل عزیز مصرنیست، می دانم خیلی ها برای این «یوسفانه حضور» بسیار دارند و می پردازند. من اما اگر چه اندک، اما همه داشته ام را، کلاف کلماتم را و جانم را به میان آورده ام. ناامید نیستم که خیلی هم از امید سرشارم اگر آن روز، زر، یوسف را به کاخ عزیز زورمند مصر برد و چشم زلیخا پر از هزار تزویر شد، اما امروز، «یوسفانه حضور» را می توانم من به دست آورم. پس ای زیباتر از یوسف، اجابتم کنید. ای آقای کبوترها و آهوها، ای حضرت عشق مرا در حریم خود راه دهید. من بهای خویش را خواهم پرداخت، شما بهایم دهید تا روشن شوم که در این یوسفانه حضور تشنه نورم و باور دارم، اگر شما مرا به نگاهی بنوازید، از سنگ بودن تا شهاب شدن را به نفسی طی خواهم کرد آن قدر که سراب های ذهنم هم به آب اجابت شود. آقای هر چه خوبی است مرا، لحظه، لحظه در خوبی شکوفا کنید. این درست که من کوچکم، اما شما بزرگ اید و از خود شما آموخته ام در حضرت شما نه به کوچکی دستان خود بل به بزرگی کرم شما طلب کنم و من به طلب بزرگی آمده ام و می خواهم آن قدر ما را بزرگی ببخشید که کوچکی ها ما را حقیر نکند تا در کوچه های تردید، گم نشویم، آقا جان من همه کلماتم را، همه داشته هایم را آورده ام تا فرصت یوسفانه حضور در حضرت شما را بخرم تا فردا که نامه خوانان نامه می خوانند و نام عاشقان حضور شما را می خوانند من هم حاضر باشم و در این راه باز نه به کم مقداری داشته خویش که به کرم شما دل بسته ام و می دانم اگر آن روز، فروشندگان یوسف تنها زبان زر و سیم را می فهمیدند تا او راهی خانه زلیخا شود در حضرت شما زبان دل را می فهمند تا فرصت حضور برای همه اهل دل فراهم شود و در این فرصت آمده ام تا مرا به یقین برسانید آقاجان من تعبیر بیداری هایم را از شما می خواهم تا به عمران جانم بینجامد. اگر آن روز از یوسف، تعبیر خواب می خواستند و نگران جان خویش بودند من نگران ایمان و جهان خویش به طلب تعبیر و حتی تغییر بیداری هستم و می دانم در حضرت شما این همه ممکن است. آخر شما صیاد را تا عشق صید و صید را تا سلام صیاد می برید.پس اینک نیز ما را از هر چه خوبی است سرشار کنید آقاجان! من یک بار دیگر به بازار می آیم، نه به خرید یوسف که به فروش خویش، بهای خویش را هم با کلماتم می پردازم و مگر نه این که سنت شما و پدرانتان این بود که بردگان را می خریدید و تا رفعت انسانیت و آزادی برمی کشیدید، سپس زندگی و آزادی می بخشیدید. پس ما را هم بخرید، از بندهای شیطان نفس وارهانید. بلوغ معرفت بخشید و اما هرگز رهایمان نکنید. آخر یهودای خودخواهی باز هم می تواند دام بگذارد برایمان. پس ما را همیشه در حریم خویش پذیرا باشید. بگذارید «بنیامین ایمانمان» در حرم شما نماز کامل بخواند...

آقاجان، هر پلک زدنم، شرح نامه هزاران نفر است از هزاره های پیش و پس که به حضور آورده ام با این یقین که می دانم، می خوانی، می دانم می شنوی، می دانم، پاسخ می گویی. اصلا همه آنانی که التماس دعا گفته اند و هم من که پاکت های نامه شان را باز می کنم بر این باور مومنیم که «اشهد انک تسمع کلامی و ترد سلامی» یک حقیقت است اصلا سلامتی که در جان و جامعه می بینم شرح پاسخ شماست به سلام ما. این درست که سلام از ماست، از لبانی که با گناه بیگانه نیست، اما توبه و استغفرا... را هم نقش خویش دارد، اما مهم تر از ما که به سلام می آییم شمایید که به علیک خویش ما را از کوچه های تاریک و دیار زرد تا دشت های روشن و تا دمن های سرسبز می رسانید. خوب می دانیم اگر ما را روشنی نگاهی است که می توانیم سرمه چشم جهانیان کنیم به برکت نگاه پرکرامت شماست و الا بی عنایت شما ما را نه چشمی می ماند و نه دلی.

آقای خوبی ها و خوب ها، مولای زیبایی ها و زیبادلان و زیبااندیشان، امروز دور باشیم یا نزدیک، در حرم باشیم یا از راه دور با دست هایی بر سینه ارادت و لبانی مترنم به سلام، سفره نشین حریم شماییم و می دانیم نان مان خواهید داد و نور نیز هم و نه از نام که از ایمانمان هم نخواهید پرسید. چه شما حجت بالغه و خلیفه خداوندی هستید که وقتی ابراهیم، میهمان کافر را از سفره خویش راند، خلیل خویش را نهیب زد که یک عمر روزی اش را دادم و از هیچ نپرسیدم و یک وعده به تو حوالت دادم و چنین راندی اش... پس شما هم بی آن که بپرسید بر سر سفره خویش می نشانید. بی آن که بگوییم اجابت می فرمایید بی آنکه خجالت بکشیم می بخشید. بی آن که دستمان به طلب دراز شود و چشمانمان تکان بخورد رازها را می خوانید و گره ها را می گشایید...

آقاجان، ای شفیع شافی! جسممان از درد بر خویش می پیچد و جانمان در بمباران گناه، هر لحظه زخم برمی دارد. پس از باران شفای خویش بر ما ببار تا جسم مان به سلامت رسد و ما را در زلال شفاعت خویش بشوی تا جانمان به سعادت رسد.

آقاجان! من پیغام آور «التماس دعا» گویان هستم، دست هایم را از شفا و شفاعت سرشار کن تا وقتی نگاه در نگاهم، «زیارت قبول» می خوانند، بگویم زیارت آنان نیز قبول شده و سهم شان را از شفا و شفاعت تقدیم شان کنم.

آقاجان! لبریز التماس دعایم، با یقین به لطف شما، به همه وعده اجابت داده ام و گفته ام دعای همه شما به درگاه امام مهربان مستجاب است. گفته ام، از این در به سرای دیگر نروند، که باران در این حوالی می بارد و دعاها و نیازها، ناز اجابت می شود. من به همه قول استجابت دعا داده ام و با یقین گفته ام ناامید نخواهند شد، پس ای آقای امید، ای امام آرزوهای مستجاب، اجابتم فرمایید...

خراسان - مورخ یکشنبه 1390/07/17 شماره انتشار 17952 /صفحه۲

بهشت

پاداش کسی است که

-عارفانه-

قبر شما را زیارت کند

بی بی فاطمه معصومه

این بشارتی است

ناب

از لبانی که از آن نور می تراود

از لبان علی بن موسی الرضا(ع)

برادر شما

و عشق ما

و امام همه دنیا

بهشت

پاداش

زیارت شماست

و من

و ما

و همه اهل بیت عشق

هر روز

از نزدیک یا دور

به سلام شما می آییم

به صمیمیت فرزندی که

مادر را از جان خویش

دوست تر دارد

بی بی جان

این درست که شما

ازدواج نکردید

اما مادرترین دختر دنیایید

و راستی

کدام مادر است

که این همه نور

در دامن خویش

پرورانده باشد

این همه چراغ

که روشن می کنند کوچه های باغ را؟

و مگر مادری

فقط یک رابطه خونی است

که شما را بی فرزند بدانیم

نه، مادر و فرزندی

رابطه ای« خویی» و اخلاقی است

پس عالمان بزرگ

که راز بزرگی عشقند

نه به «خون» که به «خوی»

فرزندان شمایند

-بی واسطه-

بلافصل

براساس اصل

اصل خویشاوندی اعتقادی

که رابطه خونی ابولهب با پیامبر را

قطع می کند

و سلمان فارسی را

تا رفعت «منا اهل البیت» بر می کشد

و براساس همین اصل

شما هزاران فرزند دارید

و ما

به اندازه خویی که در رفتار ماست

فرزند شماییم

حتی اگر هیچ گاه

گذرمان به «قم» نیفتاده باشد

اما اهل قیام

اهل جهاد

اهل قلم

اهل اجتهاد که باشیم

فرزند شماییم

یا بی بی معصومه

فاطمه کریمه

-سلام ا...علیک-

دریا کرامت از تو می گیرد

و دنیا نیز شکوه از تو

واژه ها در شرح شما در می مانند

شما اما دستگیر درماندگانید

-و به اذن خدا-

و اجابت کننده

دعای دست های خسته

پس ما را هم اجابت فرما

ای تمامی کرامت

این سردار بی نتیجه ولایت

و پرشکوه است

کلام برادر

در شرح مقام خواهر؛

بهشت

پاداش کسانی است که

-عارفانه-

قبر فاطمه معصومه را

-سلام ا...علیها-

زیارت کنند

خراسان - مورخ شنبه 1390/07/09 شماره انتشار 17945 /صفحه7/ادب و هنر

از مسیح تا موسی

فاصله ای نیست

هر دو تفسیر یک آیه اند

«رحماء بینهم»

«و اشداء علی الکفار»

مهربانی در اوج

با آنانی که زبان مهر را می فهمیدند

و سخت و برنده

با کسانی که سر جنگ داشتند

و با زبان تیر و تیغ

سخن می گفتند

لشکر ویژه شهدا

هر دو را تجربه کرده بود

از محمد بروجردی که

مسیح کردستان می خوانندش

تا کاوه

محمود کاوه

که موسای قبطی کش کردستان بود

و فرعون کش دفاع مقدس

گنجی زاده

یک گنج ماندگار بود

و جاودان ماند

و ناصر کاظمی

فراتر از یک نام

نماد یک حقیقت بود

حقیقتی به نام غیرت

و قمی

به تنهایی یک حماسه بود

علی اصغر حسینی محراب را

شاید خیلی ها نشناسند

اما آن ها که می شناسند

می دانند

میان زمین و آسمان

فاصله یک پرواز است

پرهایت که باز شد

فاصله، صفر می شود

چنانکه

حسین محراب آن را نشان داد

و ناصری

برای تجربه اش

تا افغانستان رفت

لشکر ویژه شهدا

یعنی عشق

یعنی پرواز

یعنی شهید

و چه شکوهی بالاتر از شهادت

و چه پروازی از آن رفیع تر

که یک مرد

به نام محمود کاوه

فرش را به عرش گره می زند

تا فرشتگان

به طواف خاک آیند

لشکر ویژه شهدا

لشکر شهدای ویژه هم هست

از محمد بروجردی

که چشم های مهربانش

مسیح را -علیه السلام-

به خاطر می آورد

تا کاظمی

که کظم غیظ

از او فرشته ساخته بود

تا قمی

که نامش

رمز قیام مجاهدان بود

تا کاوه

که خشم موسایی را

با غیرت

و قدرت علوی

در برابر هر چه باطل است

نشان می داد

لشکر ویژه شهدا

لشکر شهدای ویژه هم هست

شهدایی که

تاریخ عزت را

به خون نگاشتند

نمی خواهد زبان به مدح این بزرگان بگشاییم برای ادای دین، ولی آیا رفتار ما، زخم به جا مانده از تیر و ترکش ها را تازه نمی کند؟ متاسفم، من خیلی وقت ها چیز دیگری نمی بینم، چیز دیگری نمی فهمم اصلا برخی نگاه ها را که می بینم آتش می گیرم، برخی حرف ها را که می شنوم منفجر می شوم. نمی توانم تحمل کنم، نمی دانم چگونه باید زبان به فریاد باز کنم که این حق ما نیست حق نسل رزمنده ما این نیست که برخی حق ناشناسانه می گویند، حق ما نیست زخم زبان بخوریم و زخم هایی که عراقیان صدامی بر جان مان گذاشتند در کشور خودمان نمک سود شود. حق نیست که در برابر کسانی که با جان خود به دفاع از کشور پرداختند و از همه چیز خود گذشتند. برخی ها، که هنوز در ابتدای راه اثبات برادری خود هم نیستند، ادعای ارث و میراث کنند. انصاف نیست این حرف ها که برخی ها می زنند و نام خانواده شهدا و جانبازان که به میان می آید، فورا چرتکه می شوند و به حساب امتیازاتی می پردازند که در هیچ کتابی نیست. این عین قدرناشناسی است دست هایی که خطر مرگ و بی آبرویی را از سرما و کشور دور کردند را با نامهربانی پس بزنیم. این عین کفران نعمت است که امنیت آفرینان را به جای تکریم، با زبان گزنده تر از تیر و ترکش بنوازیم! اگر هر کسی اندکی انصاف و مروت داشته باشد، تمام قد به احترام سربازان و رزمندگان دفاع مقدس مخصوصا شهدا برخواهد خاست و درباره آنان جز به تکریم سخن نخواهد گفت...

به اول سخن بازگردم، ما هفتاد سال است آن خویشاوند خود را بزرگ می داریم اما از پایان جنگ هنوز بیش از ۲۳ سال نگذشته است آیا یادمان مانده است از آن حماسه و حماسه آفرینان؟ آیا برخی از ما جز نامی از آنان که بر خیابان ها مانده است چیزی می دانیم؟ آیا متولیان فرهنگ و هنر کوشیده اند چهره آفتابی آنان را در برابر دید بگذارند تا چشم ها را و جان ها را روشن کند؟ بگذریم، هم درد فراوان است از غربت شهدا و هم حرف فراوان، اما به همین بسنده می کنیم که باید شهدا را از غربت غفلتمان درآوریم، باید بزرگ داشت مردانی را که راز بزرگی و عزت ایران اسلامی هستند. پس در خانه اگر کس است همین حرف بس است.

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1390/06/31 شماره انتشار 17939 /صفحه اول و دوم

-دیروز-

شاید آسمان می خواست

کوچه ها را آب زند

در مقدم شهدایی

که امروز

شهر از عطر یادشان

بهار می شود

آخرین باران تابستان بنامیمش

یا پاییز را آغاز کنیم با آن

فرقی نمی کند

مهم بهار شهادت است

که به یاد شهدا

در هفته دفاع مقدس

آغاز می شود

باران بارید

-دیروز-

و هر قطره

یادآور پاکی

یک شهید بود

هر شهید، یک قطره

قطره ای بزرگ تر از دریا

بوی کاهگل هم

همراه باران آمد

تازه شد مشام جان

طراوت یافت جهان

و من باز

-در کنار بوی باران-

عطر یاران یافتم

رایحه خوش

مردانی که

با نفس پیر جماران

گوهر شب چراغ شدند

تا دردل شب هم حتی

راه روشن باشد

دیروز

-در مشهد-

آسمان با باران

به سلام زمین آمد

تازه شد خاک

و چشم ها باز به آسمان باز شد

تا چشم در چشم شویم

با آنانی که با شهادت

راز باران عشق شدند

دیروز

از آسمان باران بارید

و یاد شهید

و خدا کند

به اندازه زمین

که از باران آسمان

جان می گیرد

ما نیز

در باران یاد شهید

از ایمانمان غبار برگیریم

و پا به راهی بگذاریم

که شهدا رفتند

راه عزت،

راه غیرت

راه آزادگی...

باران بارید

دیروز

در مشهد

و کوچه ها را

غبارروبی کرد

تا جان ها تازه شود

در آغازین روز هفته دفاع مقدس

به یاد شهیدان

خراسان رضوی - مورخ پنج‌شنبه 1390/06/31 شماره انتشار 17939 /صفحه اول