زمانی زندگی ها در هم و «بی حساب» می شود که «کتاب» را از آن جدا کنیم. مطالعه زندگی های از هم گسیخته، بازخوانی سرانجام افرادی که ناخوش احوال اند، نشان می دهد، آن ها مدت هاست کتاب نگشوده و خطی نخوانده اند تا راهی بیابند و احوال خوش کنند. فقر مطالعه، به فقر در شئون مختلف زندگی می انجامد. حال آن که بهره مندان از سرمایه مطالعه و ثروتمندان دانش معمولا هم خود زندگی خوب دارند و هم برای خوب شدن زندگی دیگران می توانند نسخه های کاربردی بنویسند. پس اگر خواهان زندگی با حساب و موفقیت هستیم باید با مطالعه آشتی کنیم. باید کتاب را به جایگاه شایسته و بایسته خود در زندگی برگردانیم و لااقل به اندازه سال های دور که مردمان اهل کتاب بودند ما هم اقبال شان دهیم، بگذریم از این که سهم امروز ما از مطالعه و کتاب باید خیلی بیشتر از آن زمان باشد، درست به اندازه توقعی که از زندگی داریم. اما آمار کتاب خوانی امروز شاخص های خوبی را نشان نمی دهد.فاصله ما با میانگین جهانی زیاد است و این فاصله نیز خود نشان دهنده فاصله ای است که ما با آن ها داریم، پس اگر واقعا خواهان به صفر رساندن این فاصله هستیم باید فاصله سرانه مطالعه را هم به صفر برسانیم و حتی سرانه مطلوب تری داشته باشیم. از یاد نبریم ما پیروان پیامبری هستیم که در عصر جاهلیت عربی که بسیاری از فهم مطالعه و دانش آموختن عاجز بودند، «اطلب العلم من المهد الی اللحد» را شعار محوری جامعه قرار داد و این شعار به هر اندازه به شعور تبدیل شود مردمان هم پیشرفت خواهند کرد. اصلا پیشرفت یک ترازوی دو پله ای است، یک طرف آن را باید مطالعه و دانش و کتاب گذاشت تا بتوان همسنگ آن تعالی اخلاقی، رفاه اجتماعی و... برداشت. این را هم به یاد داشته باشیم که خداوند جاودانه ترین اعجاز خود را در قالب کتاب ارائه فرموده است پس ما نیز باید برای وقوع معجزه در زندگی خود کتاب را، دانش را، به رفتار درآوریم. حرف آخر این که هفته کتاب و برگزاری نمایشگاه کتاب، فرصت مناسبی است تا قهر با کتاب را به آشتی و مهر تبدیل کنیم و در پرتو انوار آن راه به کعبه مقصود بریم...

غدیر، عید وحدت است. «عید روز» وحدت همه کسانی که پیشتر «اشهد ان لااله الا الله و اشهد ان محمدا رسول الله» را فراتر از زبان که به ایمان خواندند و گواهی دادند و بر ایمان خویش نیز گواه گرفتند. همه کسانی که به «النبی اولی بالمومنین من انفسهم» در همیشه زمان و زمین ها باور داشتند و دارند.غدیر، عید ولایت مولا علی علیه السلام است. بزرگمردی که در طول دوران حیات مبارک خویش همواره نمونه ونماد «وحدت فعال» بودند و امروز نیز مکتب نشین کلاس ایشان نمی تواند جز به وحدت و تقریب علمی و عملی و معرفتی و بلکه عاطفی در میان همه مسلمانان اندیشه کند و گامی بردارد و سخنی بگوید چه باورمند به ولایت علی بن ابی طالب (ع) در کلاس نبوت محمدی صلوات ا... علیه قامت کشیده است و «واعتصموا بحبل ا... جمیعا و لاتفرقوا» را به عنوان آیه خداوندی از لبان محمد مصطفی (ص) شنیده است پس نمی تواند از ریسمان الهی دست بکشد تا به «کاهی» تبدیل شود که توفان تفرقه او را از کوه به هم پیوسته امت اسلام جدا کند. بازخوانی سیره عملی مولا علی (ع) نیز نشانگر اهتمام ایشان به وحدت مسلمانان است. لذا می بینیم حتی در زمان اثبات حقانیت غدیر نیز وحدت را سرلوحه امور دارند.و با این که بر «صراط مستقیم غدیر» و مکتب آن پای می فشارند ورق به ورق کتاب ۲۵ساله زندگی امام پس از رحلت نبی مکرم (ص) تا آغاز خلافت ایشان نشان می دهد که حضرت، هرگز مسیر انفعال و بی عملی را در پیش نگرفتند، بلکه همواره به عنوان کنشگری فعال در عرصه های اجتماعی نقش آفرین بودند. حضور ایشان بارها، جلوی کج روی ها، نظرهای ناصواب و ... را گرفت. این که خلیفه دوم بارها به آواز جلی گفت «لولا علی لهلک عمر» یک تعارف نبود. چنین سخنی برای «بی عملی» هم بر زبان کسی جاری نمی شود بلکه ناظر به نقش بی بدیل مولا علی (ع) در جلوگیری از خطاهایی بود که اگر به وقوع می پیوست، هزینه سنگینی به امت اسلام تحمیل می کرد.امام همواره با حضور خویش جلوی بسیاری از کج روی ها را می گرفتند و با مشورت های خود از جمله در زمان خلیفه دوم هنگام جنگ قادسیه، گره ها را می گشودند. در ماجرای محاصره خانه خلیفه سوم نیز امام علی (ع) جوانان بنی هاشم از جمله حسنین علیهم السلام را به دفاع از خلیفه و حراست از خانه او گماشتند و ... نگاهی به سیره سیاسی زندگی امام نشان می دهد، ایشان همواره بر وحدت اسلامی تاکید داشته اند تا جایی که حاضر نبودند به هیچ قیمتی وحدت امت، این گوهر گرانبها و عزت آفرین اسلامی خدشه دار شود. این نیز درسی است فرا راه و فراروی همه مسلمانان پس باید با اعتصام به حبل ا... و غیرت ورزیدن بر سیره و سنت رسول ا...(ص) و امام علی مشی وحدت را همه مسلمانان سرلوحه زندگی سیاسی و اجتماعی و فرهنگی خود قرار دهند.چنان که این روزها شاهد رویکرد بسیاری از ملل مسلمان به این جلوه های روشن هستیم که در قالب بیداری اسلامی مصر را، تونس را، لیبی را به نور آزادی روشنی بخشیده است و عنقریب، چراغ عزت را در بسیاری از کشورهای دیگر هم روشن خواهد کرد. بازخوانی حضور آگاهانه فرهیختگان اهل سنت در بعثت بیداری اسلامی نیز نشان دهنده خویشاوندی غدیری با انقلاب اسلامی ایران است و این که امروزه انقلابیون سنی مذهب کشورهای آزاد شده بر حاکمیت قوانین اسلامی و استقرار مردم سالاری دینی تاکید دارند. این پیوند را این وحدت را ناگسستنی تر می کند تا جایی که می توان گفت این بیداری، این الگوگیری و این وحدت و اسلام خواهی جلوی طمع بیگانگان را خواهد گرفت و باید بگیرد و پنجه هایی که برای چنگ انداختن بر مقدرات کشورهای آزاد شده خیز برداشته است در هم خواهد شکست.و سرانجام ما شاهد ایجاد قطب قدرتمند جهان اسلام خواهیم بود که براساس منطق غدیر شکل خواهد گرفت و دور نیست آن روز که نتیجه این بیداری و وحدت چشم ها را روشن و جهان را نورانی کند...

 خراسان - مورخ یکشنبه 1390/08/22 شماره انتشار 17981 /صفحه اول و دوم

رسیدن به حق از مسیر باطل غیرممکن است. هیچ‌کس را نمی‌توان پیدا کرد که از «گمراهی» به حق رسیده باشد. هیچ‌کس را نمی‌توان در تاریخ سراغ گرفت که به راه دگر شده باشد اما به کعبه رسیده باشد. برای رسیدن به حق، برای اعتلای حق، برای دفاع از مجد و عظمت حق فقط باید با سازوکار حق کوشید. اگر ساختمان‌های فیزیکی و مجازی را هم وابکاویم درخواهیم یافت آنچه شکل گرفته است به جز از جنس همان ذرات تشکیل دهنده است. مزارع را هم اگر نگاه کنیم خواهیم دید دقیقا همان چیزهایی در آن روئیده که بذر آن را افشانده‌اند. خب حالا از این منظر اگر کسی برخی رسانه‌های ما را مورد مطالعه قرار دهد به چه خواهد رسید؟ آیا ادبیات غیربهداشتی، گاه ناجوان‌مردانه و غیر شرعی که در حق مخالفان خود روا می‌دارند، نشانگر چیزی جز «ناحق» اندیشی برخی «مدعیان حق» نخواهد بود؟ آیا ما حق داریم مخالفان خود را به بهانه این‌که باطل می‌دانیم به هر شیوه‌ای مورد هجوم قرار دهیم؟ اصلا آیا بحث جنگ نرم و جنگ روانی این مجوز را می‌دهد که به هر شیوه‌ای متمسک شویم؟ یک اصل دیگر؛ منتقد و مخالف به جای خود، آیا شرع و اخلاق به ما اجازه می‌دهد در مواجهه با دشمن این شیوه‌ها را در پیش گیریم که برخی علیه منتقدان و مخالفان به کار می‌گیرند؟ اگر قرار باشد کسی که بی‌تریبون است را بمباران کنیم چه فرقی با رسانه‌های استکباری خواهیم داشت؟ مگر ما مجازیم به هر شیوه‌ای دست بزنیم؟ یادمان باشد آموزه دین ما و کلام روشن قرآنی ما «جادلهم بالتی هی احسن» است و پرهیز از همه شیوه‌های ناپسند حتی در برابر دشمنی که ناجوان‌مردانه‌ترین شیوه‌ها را به کار می‌گیرد. از یاد نبرده‌ایم ماجرای جنگ احد را، آن‌جا که پس از پیروزی ظاهری کافران بر لشکر رسول‌ا... وقتی سپاهیان مکه در فرآیند جنگ روانی و برای تضعیف روحیه سپاه مسلمانان زبان به شعار «بعل هبل.... بعل هبل» می‌گشایند تا او را برتر بشمارند، پاسخ یاران حضرت رسول (ع) فرهنگ هبل، بلکه تجلیل خداوند است که «الله اعلی و اجل» کوه احد را در بر می‌گیرد. «الله اعلی و اجل» مصداق روشن همان «جادلهم بالتی هی احسن» است. این باید درس اصحاب رسانه‌‌ای باشد که می‌خواهد مؤمنانه بنویسند. می‌خواهند از حق دفاع کنند. حلا بازگردیم به مشی برخی رسانه‌ها و نحوه مواجهه آنان با منتقد و مخالف سلیقه خود. آیا نسبت‌ها و القابی که می‌دهند، مارکی که می‌چسبانند، سانسوری که روا می‌دارند، تحقیری که می‌ورزند، هیچ خویشاوندی با آموزه‌های دینی دارد؛ با اخلاق انسانی چطور؟ آیا نهی آشکار قرآنی «لاتنابزو بالالقاب» نباید ما را از ملقب کردن مخالفان به لقب‌های تحقیرآمیز و توهین‌های آشکار باز دارد؟ آیا سخن خداوندی «ان بعض الضن اثم» نباید ما را به تقوای پنداری و گفتاری رهنمود شود؟ بگذریم. روزگار برخی رسانه‌ها خوب نیست. کلمات برخی‌ها مثل همان بذرهای نازیبایی است که جز زشتی نمی‌افزاید. یادمان باشد خداوند آب و زمین را آفرید و دراختیار ما قرار داد و آبادانی زمین را از ما خواست. در حوزه فرهنگ نیز خداوند قلم و کلمه، این گرانبهاترین سرمایه‌هایی که خداوند بدان سوگند یاد فرموده است را آفرید و دراختیار ما قرار داد و ضمیر و ذهن جامعه را نیز در کنار آن نهاد. قطعا وظیفه ما عمران، آبادانی اذهان با کلمات روشن است اما ما چه می‌کنیم با افکار عمومی جامعه؟ کمی در این باره تأمل کنیم.

 می‌توانی نفس بکشی‌... می‌توانی حس کنی در و دیوار نمایشگاه هم دارند نفس می‌کشند. حتی اگر خسته شدی، می‌توانی بنشینی و دست بگذاری روی زمین و نبض زمین را بگیری که بر مدار زمان نفس می‌کشد‌... حالا تو هم می‌توانی دوباره نفس بکشی، عمیق‌تر و باز هم عمیق‌تر! این‌جا نمایشگاه مطبوعات است، جایی که کاغذ‌ها نفس می‌کشند، کلمات،‌ سکوت خود را می‌شکنند، تیترها با شما چشم در چشم می‌شوند. ورق‌های کاغذی، ساختمان ذهن شما را می‌سازند. این‌جا، شما می‌توانید قلم‌به‌دستانی را ببینید که پیش‌تر، شاهد قلندری قلم‌شان بوده‌اید. می‌توانید با کسانی نگاه در نگاه شوید که مهربانی شما را قدر می‌دانند و مهربانانه برایتان نوشته‌اند. نجابت نگاه شما، نجابت کلمات آن‌ها، این‌جا به هم می‌رسد. شما می‌توانید آیینه انتظار از آن‌ها را در همین نمایشگاه جلوی صورت قلم‌شان بگذارید تا خود را بهتر بشناسند تا فردا بهتر برای شناساندن ظرفیت‌های مملکت تلاش کنند.

این‌جا نمایشگاه مطبوعات است. جایی که می‌شود یک روزه، حتی یک ساعته قریب به یک قرن به عقب برگشت. سپس با روزنامه‌ها ورق خورد و ورق خورد و به امروز رسید. می‌شود فراز و فرود کشور و حتی جهان را لابه‌لای سطور روزنامه‌ها خواند. این‌جا نمایشگاه مطبوعات است، می‌شود نگاه در نگاه شد با تصاویر شهدای اهل قلم که نگاه‌شان از قاب‌ها تا قلب‌ها نفوذ می‌کند و تو را به تامل وامی‌دارد که آیا ما که به عکس شهدا نگاه می‌کنیم، عکس شهدا عمل نمی‌کنیم؟! راستی مسیر ما کجاست، آیا در مسیر خود به شهدا می‌رسیم یا از آن‌ها دور می‌شویم؟

این‌جا نمایشگاه مطبوعات است. این‌جا می‌شود از راه دور به ضریح آقا امام رضا (ع) دخیل بست، می‌شود زیارت‌نامه خواند، این‌جا در غرفه روزنامه خراسان، فرصتی است تا دل‌ها به سوی حرم پرواز کنند. با دل‌نوشته‌هایی که سخن دل‌های خسته است برای امام عاشقان که زیارتش خستگی را از تن و جان می‌زداید. این‌جا می‌شود دل‌ها را پرواز داد، می‌شود کبوتر یار را به کوی دوست فرستاد.

این‌جا نمایشگاه مطبوعات است. یک فرصت سبز برای زیبا اندیشی، برای دیدن نادیدنی‌ها و خواندن نانوشتنی‌ها. تا پایان نمایشگاه هم دو طلوع بیشتر نمانده است. پس پا به راه شوید. به سوی نمایشگاه مطبوعات در مصلای تهران.

خراسان رضوی - مورخ یکشنبه 1390/08/08 شماره انتشار 17970 /صفحه۶/جامعه

«خودم پسرم رو خوبش می کنم... نازم... چه قشنگه پسرم... خودم خوبش می کنم. خوب خوبش می کنم تاراحت نفس بکشه و قشنگ بازی کنه...» این ها، کلماتی نیست که بر زبان یک مادر جاری شده باشد بلکه یک خانم دکتر است با تخصص کودکان و نوزادان در درمانگاه تامین اجتماعی در حاشیه صدمتری، بین چهارراه میدان بار نوغان و میدان امام حسین(ع) که چنین با بیمارانش برخورد می کند. آن هم در زمانه ای که برخی پزشکان، حتی در مطب خود، چنان به سرعت بیمار را ویزیت می کنند که انگار نسخه را از پیش نوشته اند! اما این خانم دکتر چنان با بیمارانش رفتار می کند که قبل از داروها، نوع رفتار و نفس گرمش بیمار را به سوی سلامت می برد. یک مادر که پسرک دو و نیم ساله اش را به این درمانگاه برده بود، می گفت: خانم دکتر مهربان تر از من با بچه ام برخورد کرد.ما را به اتاق اکسیژن و بخور برد و هر از گاهی نیز به ما سر می زد و با همان مهربانی و محبت احوال بچه را می پرسید و با او خوش و بش می کرد تا سرانجام بچه  حالش خوب شد، خانم دکتر باز با مهربانی نسخه نهایی را نوشت و با لبخند ما را بدرقه کرد و ... او از خانم دکتر می گفت و من در ذهن خود فرشته ای را تصور می کردم در جامه آدمی، کسی که مهربانی را تمام می کند آن هم نه در مطب خود که شائبه جلب مشتری داشته باشد بلکه در درمانگاه تامین اجتماعی که بیمار ریالی هم نمی پردازد. آن هم بیمارانی از طبقه متوسط به پایین و بیشتر فقیر... این نمی تواند باشد جز خوی فرشتگان و سیرت انسانی و خصلت طبیبی حقیقی. از قضا در همان درمانگاه آقای دکتری نیز هست که نگاه انسانی اش زبانزد است کاش تعداد این افراد نه تنها در جامعه پزشکی بلکه در همه صنوف و در همه جامعه روزافزون باشد تا همه ما بهره ای از مهربانی ببریم و بر سر شاخه درخت زندگی مان میوه های شیرین محبت بروید... من از آن روز قصه این خانم دکتر مهربان را برای خیلی ها گفته ام و همه با من هم دعا شده اند که خداوند به این افراد عزت دهد... این را نوشتم تا به یاد آورم که «امر به معروف» در عرصه عمل یعنی رفتاری چنین که برای همه درس آموز است و همه را به سوی مهربانی سوق می دهد...

می پوشم

و به چشمانم

- غمگنانه -

فرمان باران می دهم

شاید که اشک

در این ماتم

شاعر سوگواره هایم باشد

ای باب حاجت های عاشقانه

ای ابن الرضا

یا جواد الائمه

من پیراهن سیاهم

را می پوشم

و برای عرض تسلیت

و برای تمنای شفای تسلی

دل داغ دار و جان سوگوارم

را به حرم می کشانم

تا به نیابت از همه آنان که

جود را

و جواد را

می فهمند

به امام رضا(ع)

- پدرتان -

تسلیت  گویم

و تسلیت جویم

که در این داغ

جز باغ حرم

ما را پناهی نیست

آقا جان!

ای باب الحوائج

کلام از گفت باز می ماند

و قلم از نوشتن

من اما

عرصه را به بارانی می سپارم

که از چشم عاشقان

می بارد

و به چشمه هایی

که از چشم مردم می جوشد

نه توان گفتنم است

آقا جان

و نه واژه ها یاری می کنند

تا شرح داغ کنم

اما خوب می دانم

باران خواهد گرفت

خوب می دانم

این کویر دل ها

به نام شماو به یاد شما

از خشکسالی خواهد گذشت

آقای من!

یا جواد الائمه

سیاه خواهم پوشید

و به نیابت از

هر که از عشق بهره ای دارد

به حرم خواهم رفت

تا پنجه در ضریح زنم

و حاجت همه را

از پدرتان بگیرم

که می گویند

آقا، امام رضا(ع)

به رمز نام شما

دردها را دوا می کند

سیاه می پوشم

و به حرم می روم

به حرم مردی که

غمگین ترین مرد این حوالی است

به حرم امام رضا علیه السلام

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1390/08/05 شماره انتشار 17968 /صفحه اول و ۲