امشب همه دعوت هستید، حتی اگر کارت دعوت هم دریافت نکرده باشید حتی کسی با تلفن و پیامک هم شمارا فرا نخوانده باشد، مهم نیست مهم این است که شما دعوت هستید، همه ما دعوتیم، دعوت به مهربانی بر سر سفره ای که دیرینگی اش به دیرینگی آداب و رسوم این کشور برمی گردد. شب یلداست و فرصتی برای هم نشینی، برای به مهر چشم در چشم هم دوختن، به محبت، لب ها را با لبخند تزیین کردن، به صداقت بوسه بر دست پدر و مادرها زدن، شب یلدا، این بلندترین شب سال زمینه ای است تا غبار خستگی و در خود فرو رفتن و دوری ها را از تن و جان بتکانیم و آدرس های رنگ ورو رفته دوستی را جلا دهیم و یک شب به دور از هیاهوی زندگی هایی که هر روز ماشینی تر می شود، بر اساس آداب و سنت های ملی که فرهنگ دینی را هم پشتیبان خود دارد، دیده هامان را مهربان کنیم در چهره همدیگر تا دل هامان یک سال به یاد هم باشد، چه «از دل برود هر آن که از دیده برفت» در ادبیات رفتاری ما - متاسفانه- جایگاه دارد و از سوی دیگر «هر آن چه دیده بیند، دل کند یاد» هم جزو سنت های رفتاری ماست پس به سراغ هم برویم، به دیدار هم و همدیگر را به مهر ببینیم، آن قدر که روزها و شب های دیگر، دل مان برای هم تنگ شود چه این خیلی بد است که دل هامان برای هم تنگ نمی شود و دیدارها خوشحال مان نمی کند این یک بیماری است، یک عارضه است که باید برای درمانش کوشید. مثل دیگر بیماری های جسمی و رفتاری، این وضع نتیجه فرهنگ ما نیست نه فرهنگ دینی و نه ملی، در فرهنگ ما، سفره داری یک ارزش است، میهمان حبیب خداست و هر که بزرگ تر، سفره اش طولانی تر، ما اهل ساندویچ و لقمه برای خود نبودیم، «الجار ثم الدار» هم آموزه دین ما بود و هم رفتارمان و سنت هایی مثل شب یلدا، مثل شب نشینی، مثل میهمانی و... وجود داشت که ما را به «ما» شدن می خواند و از «من» بودن و «تنها» بودن پرهیز می داد اما امروز، نوع غذا خوردن ما، نوع زندگی ما، سبک رفتاری ما یک نوع دیگر شده است و تاسف بارتر این که خیلی هامان آن را جزو زندگی می دانیم و هیچ هم احساس بدی به ما دست نمی دهد مثل کسی که به بیماری عادت کرده است و چنان در این عادت فرو رفته است که فکر می کند سلامتی یعنی همان حالی که او دارد. حال آن که او مریض است و باید پی درمان برود. اصلا همه ما که «تنهایی» را سلامت می پنداریم و از «صله رحم» دوری می کنیم باید برای این وضعیت خود چاره جویی کنیم، ما دچار بیماری خطرناکی هستیم که اگر چاره نشود فرداهای سختی فرارویمان خواهد بود. پس هوشیاری پیشه کنیم، جامه و جانمان را از این غبار بتکانیم و با سالم سازی رفتارمان، دگرباره آمد وشدها و دیدوبازدیدها را رونق دهیم که این آموزه دین و سنت نیاکان ماست. سفره های میهمانی را بگسترانیم تا سفره غم و تنهایی برچیده شود.شب یلدا، یک اشارت است برای مهربان تر شدن و این هم عین فرهنگ حسینی است و تاکید آن امام بزرگوار نیز بر ارتقای روابط حسنه است. پس شب یلدا در محرم باید دوستانه تر از همیشه برگزار شود...

اگر حسین (ع) اسوه عملی زندگی ما شود، همه چیز زیبا خواهد شد و عرصه حیات ما، از زشتی ها سترون و پر از زایش زیبایی ها خواهد شد. در مدرسه تربیتی حسینی زبان جز به زیبایی نباید در کام بچرخد و جز کلمات زیبا نباید تولید کند. این زیبایی هم خوبی افزا و بدی کش است. نتیجه هم این که وقتی کلام به خوبی بیان می شود، اثر خوب هم می گذارد و از انباشت خوبی ها، دل ها مهربان می شود و دیده ها نیز هم. امام (ع) در کلام معیار خویش، «خود» ما را «ترازوی» سنجش سخن قرار می دهند تا خوب دریابیم چه باید گفت و از چه باید زبان در کام کشید. امام حسین(ع) می فرمایند:«سخنی- که ناراحت کننده باشد- پشت سر دوست و برادر خود مگو، مگر آن که دوست داشته باشی که همان سخن پشت سر خودت گفته شود» (نهج الشهاده، ص۴۷) با این معیار دیگر نمی شود گفت: از کجا معلوم که این سخن ما بد باشد، طرف ظرفیت ندارد، بلکه اول باید آن را برای خویش در نظر گرفت سپس درباره دیگران به کار برد، لااقل به اندازه سوزش سوزن باید بر خویش هموار کرد تا زخم جوالدوز برای دیگران پذیرفتنی باشد. نه این که هزار حرف با حساب و بی حساب درباره دیگران بگوییم و ناراحتی شان را به حساب ظرفیت نداشته شان بگذاریم اما نوبت خود ما که می شود کوچک ترین نقد را هم برنتابیم و آینه ای هم اگر به دستمان دادند، به دیوار سنگی بکوبیم و از عالم و آدم طلبکار باشیم که چرا سیاهی بالای ابروی ما را یادآور شدند. ما خود معیاریم پس آن چه برای خود نمی پسندیم را در حق دیگران روا نداریم و از آن چه درباره دیگران می گوییم برای خود هم گفتنش را تلخ نداریم. این یک درس دقیق اثرگذار و انسان ساز اجتماعی است که می تواند روابط ما را اخلاقی تر کند و اخلاق ما را نیز تعالی بخشد. امام(ع) در کلام دیگری می فرمایند:«چیزی را بر زبان نیاورید که از ارزش شما بکاهد» یعنی مراقب باشیم همان گونه که ساختمان های بلند از ذره، ذره مصالح ساخته می شود با هزار زحمت، شخصیت انسان هم از لحظه، لحظه زمان در اختیار ساخته می شود و همان طور که خراب شدن قطعات ساختمان، باعث ویرانی آن می شود سخنان ناسنجیده و ناسنجیدگی زبانی نیز بنای شخصیت انسانی را- هرچند رفیع شده باشد- در کوتاه زمان بر هم می ریزد و این هشداری است برای این که بیش از پیش مراقب زبان خویش باشیم.

یک جعبه نارنگی کنار می گذارم. چقدر بزرگ و شفاف و خوش مزه است، از ظاهرش پیداست. پرتقال های تامسون هم از آن کم نمی آورد بماند، که شیرین تر هم هست. وای وای، آن سیب های سرخ چنان چشمم را می برند که دل هم به دنبالش می رود. آقا لطفا یک جعبه هم سیب قرمز لبنانی، یک جعبه هم کیوی بگذار لطفا بزرگ و رسیده باشد،... نه این نه، آن یکی جعبه را بگذار، خب موز که نمی شود نباشد، لطفا ۱۰کیلو موز از اون خالداراش بگذار. حالا رسیدیم به هندوانه که اصل کار است و گل شب چله، یلدا بی هندوانه که صفا نمی دهد.

لطفا ۲هندوانه درشت هم بگذارید و فاکتور کنید، عجله دارم. این هم پولش این هم ۱۰هزار تومان، بقیه اش هم باشد برای بچه ها!... یک دفعه از خواب می پرم ! چه خواب شیرینی بود، چه خواب پرمیوه ای، مگر خواب میوه ببینیم که دیدیم، شاید خیلی ها خوابش را هم نبینند. من که پریشب خواب دیدم،چون قبل از آن، وقتی به خانه می رفتم و مسیر را از خیابان آیت ا... عبادی انتخاب کردم که میوه فروشی زیاد است و نسبتا قیمت ها هم مناسب است، اما این «قیمت مناسب» برای جیب ما «نامناسب» بود.

راحت عرض کنم، قیمت پرتقال کیلویی ۱۷۰۰تومان، نارنگی ریز ساری در هم ۱۲۰۰تومان، لیموشیرین ۱۵۰۰تومان و... برای ما زیاد بود، تازه این ها در هم بود و ارزان، والا در بالاشهر که جرات خیلی ها نیست میوه را قیمت کنند چه رسد که بخرند، بنده خدایی می گفت، تهیه چند کیلو میوه از چند قلم، ۵۶هزار تومان برایش آب خورد، ببخشید پول خورده والا آب هم حالا قیمتش آن قدر بالاست که حق ندارد چیزی آب بخورد! بگذریم، آیا کسی به فکر تنظیم بازار هست، یا بازار همین جوری تنظیم است و مسئله از تنظیم نبودن ماست؟ این بار بگذاریم و بگذریم، یعنی همه میوه هایی را که در خواب دیده ایم هم باید بگذاریم و راه خود بگیریم و برویم و به این زمزمه که؛

خواب دیدم

میوه ارزان شده بود

گوشت ارزان

هم فراوان شده بود

خواب دیدم

همه چی ارزان است

مفت مفت است

شبیه جان است

خواب دیدم

جیب من پرپول است

لیک پول ها همه از ایشان است

دست من خالی است

دل من ویران است

خواب دیدم

میوه ها ارزان است...

شاید دندان های تیز یزیدیان زمان که همراه چنگ هاشان به ما نشان می دهند راز این تفاوت افزون تر است. شاید تیرهایی که هر روز در چله می کنند و شمر گفته هایی که از زبان زورمداران باطل کردار استکبار بیرون می آید، ما را به این فهم می رساند که عاشورایی متفاوت تر از همیشه، حتی از دوران دفاع مقدس در پیش داریم. شاید خدعه ها و فریب های جنگ نرم دشمن رویکرد ما را به عاشورا رازآلودتر کرده است تا از حماسه ای که امام حسین(ع) در جهاد نظامی و جنگ سخت و مهم تر از آن در جهاد اکبر و جنگ نرم خلق کرد و امروز کاراترین نسخه حسینی بودن است، بهره ای افزون تر بگیریم و با تمام قوا برای پنجه در پنجه شدن با یزیدیان برخیزیم و همین شوق ایستادن عاشورا و کربلا را برایمان چنین متفاوت کرده است.فرقی نمی کند، مهم این است که بدانیم، در راهی که در پیش گرفته ایم، محرم متفاوتی خواهیم داشت و از این آزمون نیز کسانی سر فراز بیرون خواهند آمد که حسینی زندگی کردن را نه در شعار که درعمل محقق سازند کسانی که اهل «کتاب» باشند و بر اساس آن «حساب» کنند تا سنگ های ترازویشان بر اساس معیار حق باشد والا حساب و کتاب وقتی که سنگ ها بر اساس معیار مادی باشد، ما را از حسین(ع) دور خواهد کرد، چنان که در کربلا، بسیاری را به سوی سپاه دشمن کشاند. آن ها حساب کرده بودند و سنگ ها به ترازو گذاشته بودند و خیلی هاشان هم بر اساس این حساب و کتاب به کربلا آمدند که گوشه ای خواهند گرفت و تیغ بر روی حسین نخواهند کشید تا به عقوبت گناه امام کشی گرفتار نشوند، اما می روند تا ماندنشان را تمرد از امر یزید نشمارند و به چهارمیخشان نکشند حساب و کتاب هم کرده بودند، اما نتیجه ای جز مردودی در کارنامه شان ثبت نشد و نشانی جز لعنت نگرفتند چه در کربلا، هرکس با حسین(ع) نبود یزیدی و باطل بود حتی اگر تیغ نکشیده باشد، سنگ نینداخته باشد و دهان بر هلهله و چشم بر تماشا هم بسته باشد در کربلا هر چه جز حسین(ع) بود، باطل بود حالا به هر شکلی که بود فرقی نمی کند. بگذریم....

امروز هم و همه روزهایی که در پیش است نیز همین قاعده جاری است. هرکس با حساب و کتاب کوفی منشانه رفتار کند، پاسخش نیز همان خواهد بود؛ مردودی ابدی، اما اگر حساب و کتاب درست باشد، حر را از سرداری سپاه یزید، به جلوداری سپاه حسین(ع) می رساند و زهیر بن قین را از دروازه جهنم تا قلب بهشت برمی کشد. اگر حساب و کتاب بر اساس آموزه حسین(ع) باشد انسان را به سرفرازی جاوید می رساند، اصلا سرفرازی هر انسان درست به همان اندازه ای است که بتواند حسینی زندگی کند، یادمان باشد، قرار نیست فقط حسینی مردن عزت آفرین باشد، که این عزت بزرگ هم سرانجام حسینی زندگی کردن است.کسانی می توانند در شمار هفتاد و سومین یاور حسین نام خود را ثبت کنند که در زندگی الگویی جز او برنگزینند و رفتاری خلاف مشی حسین(ع) نداشته باشند. چه نمی شود حسین باور بود، اما یزیدی کردار، این نشدنی است، پس باید بنشینیم در رفتار خود تامل و در مشی خود تفکر کنیم و اگر خدای نکرده در سبک زندگی ما، نشانه هایی از یزید هست آن را بزداییم و بر مولفه های حسینی زندگی خود بیفزاییم.شاخص این سنجش هم کلام مولاست آن جا که در چرایی نهضت خود، می فرماید «آیا نمی بینید به حق عمل نمی شود و از باطل رویگردانی نیست» پس وقتی اوضاع چنین است وظیفه امام، اصلاح طلبی در امت اسلام و قیام برای احیای حق و میراندن باطل است به هر قیمتی که باشد، ماجرای کربلا، ماجرای امروز ما نیز هست باید اهل حق باشیم و هر کجای جهان که به حق عمل نمی شود بر آن بشوریم این نیز مستلزم آن است که اول از خود شروع کنیم حق را به تمامه در زندگی جاری و پهنه حیات مان را از ناحق پاکیزه کنیم. آن وقت برای اصلاح دیگران بکوشیم چه هیچ کس نمی تواند با دستمال آلوده شیشه ای را پاک کند، هیچ کس از راه باطل به حق نمی رسد، پس دست و دل و دستمال مان را بشوییم و راه حق را در پیش گیریم و نقش خود را در عاشورا تعیین کنیم.

این سیره شهدا بود اول خود را ساختند بعد در آسمان عزت به پرواز پرداختند، زندگی خود را با ولایت معنا کردند رابطه خود را با پرچمدار عزت حسنه کردند، نماز حیات خود را به امامت حق اقامه کردند و چنین بود که شایسته عزت شهادت شدند و با حیات و شهادت خود نقشه های دشمن را نقش برآب کردند تا خاک وطن از لوث وجود بیگانه پاک شود امروز هم در جبهه ای سخت تر از جنگ سخت، کلمات و تصاویر و خدعه ها و فریب ها به کار جنگ نرم هستند باز پناه گاه امن ما عاشورا و کربلاست، پس متفاوت تر از همیشه به عاشورای امسال نگاه کنیم و نزدیک تر از همیشه نقش خود را نسبت به ولایت بشناسیم و تعریف کنیم و به عمل درآوریم.حرف آخر؛ چنان در کنار ولی بمانیم که دشمن از ترس چنگ و دندان خویش بدزدد و جرات نکند به این ملک، چپ نگاه کند. اینجا دیار شهیدان است، این عمار مولا علی، و این الحبیب و این الزهیر مولا حسین که تازه شود در کلام ولی فقیه، کجایید ای شهیدان خدایی را که آقا زمزمه کند، دنیا بداند هزاران شهید در قامت جوانان این مرز و بوم قد خواهند کشید و عمار و حبیب و همه شهدا را روسفید خواهند کرد....

خراسان - مورخ یکشنبه 1390/09/13 شماره انتشار 17998 /صفحه۲

زمان به لحظه شهادت نزدیک می شود

آخرین سردارت را

علی اصغر بزرگ را

در آغوش به عرش فرستادی

دیگر نه حر مانده نه حبیب

نه زهیر، نه بریر

بنی هاشم هم

از اکبر تا عباس

جلوی چشمان تان

به شهادت رسیده اند

اینک شمایید

و یک بیابان دشمن

یک یزیدستان پر نفرت

و یک تاریخ

که منتظر سرمشق است

برای همه فرزندان خویش

آقاجان وقت رفتن است

امامت را به سجاد بسپارید

و کاروان را به زینب(س)

سر راه دخترکان را به ناز بنوازید

که پس از این به تازیانه نواخته خواهند شد

به خیمه سجاد بروید

امامت را به او بسپارید

و بگوییدش

از مردان کسی نمانده است

اوست و سالاری قافله ای

که در شام باید صداقت صبح را معنا کند

چنان که خروش برخیزد

حتی از جان شامیان

باید کربلا را تا پهنه زمین

و عاشورا را تا گستره زمان

امتداد دهد

ردای امامت را به سجاد بسپارید

و قافله سالاری کاروان را به زینب(س)

... و اینک کربلا

تیغ های باطل است

و شمشیر حق

و حسین است علیه السلام

که علی وار می جنگد

بدر و احد و خیبر

همه غزوه ها تا خندق

جمل و صفین و نهروان

دارد دوباره شکل می گیرد

حسین حیدروار

به دشمن می تازد

و باز روبهان دون

از دور تیر و نیزه می اندازند و ...

پیکرت هزار زخم شده آقاجان

کاش آن زخم ها

هزار بار

بر جان ما می نشست

کاش زهیر و بریر

مسلم و حبیب هزاربار

در جان ما زنده می شدند

به جان فدایی شما

کاش...

کاش در آن بیابان

مردی پیدا می شد

اما نامرد بودند و نامردم

تیغ باریدند و تیر

بر زمین تان انداختند

اما ترس

فرصت نزدیک شدنشان نمی داد

می ترسیدند

از تیغ شما

نانجیبی گفت

به خیام حرم بتازید

حسین(ع) مظهر غیرت است

- این را درست گفت -

اگر به حرم رو کنید

آخرین نفس را هم

به جنگ با شما می دهد

و چنین بود

که آخرین فریاد شما

آنان را از حرم واداشت

به سوی شما تاختند

و باز تیغ بود و تیر

و پیکر حجت خدا

که گودال قتلگاه را رفعت می بخشید

زمان به لحظه شهادت رسید

ناجوانمردی دون

روی سینه شما نشست

و شما هنوز

تلاش می کردید

گناه کشتن حجت خدا

بر ذمه آن لعینان

بار نشود

آب خواستید

نه برای لبان عطشان خویش

بل برای افشاندن بر آتش قهر دون

شاید برود و زخم ها کار خود را بکنند

شاید باز آید

و دیگر حسین جان نداشته باشد

اما ماند ناجوانمرد

و تیغ بر گلویی کشید

که عطر بوسه پیامبر(ص)

از آن جاری بود

و زینب سلام ا... علیها را

- همین چند دقیقه پیش -

آن را تازه کرده بود

تا وصیت فاطمه سلام ا...علیها

به انجام رساند

تیغ بود و گلوی حسین(ع) و ...

دقایقی بعد

و شاید ساعتی بعد

زینب(س) بود و بوسه بر گلویی

که سر نداشت

سری که بالای نیزه

قرآن تلاوت می کرد. ....

البته این فقط قصه کربلا نیست بلکه در همیشه زمان و زمین هم قصه همین است به خصوص برای کسانی که به «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» مومن اند. از این منظر، کسانی می توانند «یخرجهم من الظلمات الی النور» را تجربه کنند که زندگی خود را براساس اسوه حسین علیه السلام تعریف کنند. حق را به جان بپذیرند و برای احقاق آن حتی به قیمت جان بکوشند. کربلا و عاشورا یک صحنه تماشا نیست که تراژیک ببینیم و بگرییم و همه چیز تمام شود. بلکه عرصه زندگی است و انسان در همه حیات خویش، مدام در مرحله آزمون حق و باطل است. تضاد و تزاحم و برخورد حق و باطل همیشگی است. حتی اگر ماجرا در قله نباشد و در قالب تقابل حسین(ع) با یزید، شکل نگیرد، در قاعده زندگی همیشه این تقابل هست پس مراقب باشیم هر جا باطلی، ناحقی، ظلمی وجود دارد، حسین ایمانمان، ما را به مقابله با آن می خواند و تکلیف نیز همین است. پس اگر واقعا به دنبال «یالیتنا کنا معکم» هستیم باید مثل امام(ع) و یارانش رفتار کنیم که فوز عظیم در همراهی با اباعبدا... در همیشه تاریخ است. اگر امام(ع) در آخرین لحظه های حیات نورانی خود «هل من ناصر ینصرنی» را در گوش زمان و زمین اذان کردند برای آن بود که انسان های پس از این، در لبیک بر ندای حق خواهی مولا، خود را برای نماز اقامه حق در همه شعوب و شئون آماده کنند، پس ما هم خود را برای نماز آماده کنیم...

خراسان رضوی - مورخ شنبه 1390/09/12 شماره انتشار 17997 /صفحه۷/فرهنگی و هنری

* مولا علی بن ابی طالب(ع)، وقتی مردمان را به جهاد می خواند و پرچم نبرد را به اهتزاز درمی آورد، خود زرهی می پوشید که پشت نداشت و این یعنی علی هرگز پشت به دشمن نمی کند بلکه رودررو تا آخرین سرباز دشمن را به تیغ می کشد و هرگز پاپس نمی کشد.

* امام حسن علیه السلام در هنگامه نبرد، شبیه پدر می جنگید پیشاپیش سپاه در قلب سپاه دشمن...

* امام حسین علیه السلام، خود امام علی بود در نبرد در همه جنگ هایی که حضور داشت و مخصوصا در عاشورا هرگاه به سپاه خصم می زدند، گویی ماجرای بدر تکرار می شد و...

* این درس است برای شاگردان مکتب ائمه که وقتی پرچم جهاد برمی افرازند، خود اولین نفری باشند که پای آن پرچم جهاد را آغاز می کنند حتی به قیمت جان، روحانیت سرفراز شیعه نیز همواره این متن را سرلوحه حیات خویش دانسته است که به گاه رزم هیچگاه به دیگران نگویند «بروید»، بل خود اولین وجلوداران باشند و آنگاه مردمان را ندا دهند« بیایید»! چنان که در حماسه عاشورای هشت ساله دفاع مقدس شاهد بودیم این شهود چشیدگان شهدکام، خود از اولین مجاهدان دفاع از عزت و شرف ایران اسلامی بودند گویی درس هایی که در مکتب ائمه آموخته بودند را به عمل در می آوردند که دست از جان شسته اما به حق و معرفت آویخته، با همه وجود به جبهه می رفتند. سخت ترین مناطق را انتخاب می کردند، در مردافکن ترین معرکه ها مردانه نماد عزت و غیرت می شدند و مشتاقانه شهادت را انتخاب می کردند و آمار شهدای روحانی به نسبت سایر اقشار با توجه به جمعیت  نشان می دهد، ۲۰ را باید پای کارنامه روحانیان مجاهد نوشت که چندین برابر مردم شهید دادند و چندین برابر مردم به جبهه رفتند.روحانیان لباس رزم و تبلیغ را پوشیدند، از خود گذشتند و عارفانه به انتخاب رسیدند، تا خود نیز شایستگی انتخاب شدن بیابند، چه شهادت، یک انتخاب دو سویه است اول باید به چنان مرحله ای از عشق و ایثار برسی که جانت به انتخاب شهادت مشتاق شود و باز باید چنان صافی و خالص شوی که حضرت دوست هم تو را انتخاب کند و آنگاه چنان عزت می یابی که خداوند جانشینت در خانواده شود و خود را دیه تو بداند چنانکه در حدیث قدسی من طلبنی وجدنی... می خوانیم سرانجام طلب عاشقانه شهادت است و خداوند خود دیه شهید است و حوزه علمیه به عنوان خانه و خانواده شهیدان چه فرخنده فال است که خداوند بزرگ هزاران بار به جای فرزندان شهید حوزه نشسته است آری، حوزه هم ابراهیم فراوان دارد که از عزیز خود گذشته اند و هم اسماعیل که به انتخاب شهادت رسیده اند و از سوی خدای ابراهیم انتخاب شده اند در فصل آخرالزمانی عشق، پرچم شهادت را چنان مردانه برافرازند که تا ظهور دولت یار نیز عطر عزتمندی آن در همه جا شامه ها را بنوازد و جان ها را به حرکت وادارد تا هرگز کاروان شهادت از حرکت باز نایستد حتی اگر دروازه جهاد بسته باشد که امروزه - آنگونه که رهبر انقلاب فرمود- از شهادت گفتن کمتر از شهادت نیست و اقامه حق شهدا یعنی در حرکت بودن کاروان شهادت، یعنی در قامت جانباز هر روز شهید شدن، یعنی در زبان صادق روحانیان با اخلاص هر روز- شاهدانه- از شهید گفتن، یعنی هر روز بر پرتو چراغ شهادت افزودن تا کوچه های بیشتری را روشن کند. یعنی از عاشورا گفتن و عاشوراگونه زندگی کردن و نقش امروز خود را یافتن. اصلا شهدا رفتند، سوختند، چراغ شدند تا ما راه را بیابیم، نقش خود را بفهمیم و برای اجرای آن تمام قد برخیزیم، که کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا همواره نقش ها را به روز تعریف و اجرای به روز آن را مطالبه می کند. عاشورانه آن روز و نه هرگز، تماشاچی نمی خواهد بلکه مرد عمل می خواهد و امروز، روز عمل است. روز حسینی زندگی کردن، حسینی نقاب تزویر دشمن را دریدن، حسینی زیبا زندگی کردن و برای خدا نفس کشیدن. امروز، روز عاشوراست. روزی که باید حسینی عمل کرد...

ویژه‌نامه - ویژه نامه عروج روحانی - مورخ پنج‌شنبه 1390/09/03 شماره انتشار 17990 صفحه۲-۳

دست هایم را که

 فرشته ها

 در سبدی از اخلاص

 به آسمان بردند

 بوی بهشت همه جانم را سرشار کرد

 از آن روز

 تا امروز

 هر روز

در عطر شهادت

 وضو تازه می کنم

 و پر از بوی بهشت می شوم

 تکبیرة الاحرام نماز را

 که قامت می بندم

 به سجده که می روم

قنوت که می خوانم

 بوی بهشت را

 بیش از همیشه

 حس می کنم 

 و محرم که می شود 

 عاشورا که می آید

 نام عباس که تازه می شود

 حس می کنم

 سر دستانم

- دستان قطع شده ام -

 شکوفه می دهد

 شکوفه هایی با عطر بهشت 

 عطری که امروز

 آن را در آغوش شما

 حس می کنم

 بهشت آغوش شما آقا جان 

 مرا تا صداقت شهیدان

 تا صفای جانبازان 

 تا غیرت بسیجیان می برد

 در آغوش شما آقا جان

 من خانه امن و امان را

 یافته ام

 خانه ای با عطر بهشت

بگذار هر که 

 هر چه می خواهد بگوید

 به هر جا می خواهد برود

 به هر که می خواهد رو کند 

 من با شما بهشت را حس می کنم

 و نماز عشق را قامت می بندم

 هر جا که باشم

 امام نمازم شمائید 

 نمازی با عطر بهشت...

آری بسیجی هم عبدا... بود و هم یدا... و هنوز هم هست و تا همیشه هم خواهد بود. او سیاست را هم خوب می فهمد، مثل دیانتش چه که در مکتب اسلام انقلابی، «دیانت ما عین سیاست ماست و سیاست ما عین دیانت ما» و بسیجی این را در رفتار خویش نشان می دهد. او البته عمله حزب و باند قدرت طلب نمی شود بلکه پرچم چفیه خویش را هوشمندانه و با عزت جایی به اهتزاز در می آورد که باید باشد.

بسیجی مقتدر است اما از قدرت جز به حسن استفاده ای نمی کند بلکه آن را برای روز مقابله با دشمن ذخیره می کند و در برابر خودی ها به شدت مهربان است و از حق خود می گذرد. یادش بخیر، فرمانده دلاوری که وقتی نیرویش - بر اثر عصبانیت آنی - به صورتش سیلی زد او با آن که می توانست به شدت او را تنبیه، یا لااقل مقابله به مثل کند، او را در آغوش گرفت و آرام کرد، نه این که نمی توانست ضربه اش را با ضربه پاسخ دهد که از قضا بسیار هم قوی بود اما قوت و اقتدار او در خویشتنداری او نمایان می شد. او البته چنان هیبتی داشت که وقتی با لباس غواصی در عملیات والفجر۸ از آب بیرون آمد سرباز عراقی با دیدن او غش کرد. اما با این هیبت جواب سیلی نیروی عصبانی خود را نداد و هنوز هم رفتارش همان است و بر همان سیره و روش سبک زندگی خود را بنا کرده است.

درس او برای من و ما نیز تفسیر آیه قرآن بود که «اشداء علی الکفار رحماء بینهم» و این یعنی بسیجی در میان مردم مهربان ترین است. بسیجی درس آموز مکتب عشق و دانشجوی دانشگاه عاشوراست. رفتارش، گفتارش، قیام و قعودش، مثل ترازو میزان است و بهترین تعریف از بسیجی و بسیج را می توان در کلام رهبر فرزانه انقلاب خواند که «بسیج یک مجموعه حزب اللهی واقعی است ... بسیج سیاسی است اما «سیاست زده وسیاسی کار و جناحی» نیست... بسیجی مجاهد است اما بی انضباط و افراطی نیست. عمیقا متدین و متعبد است اما متحجر و خرافی نیست، با بصیرت است اما از خود راضی نیست، اهل جذب حداکثری است اما غیور است و درباره اصول تسامح نمی کند، طرفدار علم است اما علم  زده نیست. اخلاق اسلامی دارد اما این اخلاقش ریاکاری نیست. در آباد کردن دنیا فعال است اما خود اهل دنیا نیست...»

آری بسیجی این همه است، دربردارنده همه زیبایی ها و بری از همه زشتی ها، قامت کشیده در مکتب عاشورا و صاحب  نقش در عاشوراهایی که تکلیف هر روز ماست. او هیچ گاه نقش تماشاچی ندارد بلکه همواره مرد عمل در صراط مستقیم حق است و پشت سر ولایت حرکت می کند، نه جلوتر می رود و نه عقب می ماند و نه حتی شانه به شانه می شود و کنار ولی قرار می گیرد، او فقط پشت سر ولایت گام بر می دارد، او برای خود جز این شأنی قائل نیست.هرچند کم نیستند کسانی هم که از رهبر جلو می افتند و باز کم نیستند کسانی که عقب می مانند و هر دو راه را گم می کنند و باز هستند کسانی که کنار رهبر می ایستند و برای خود شأن «هم عرضی» قائلند، اما بسیجی فقط پیرو است، شیعه ولایت است و... بسیجی، بسیجی است.

خراسان - مورخ دوشنبه 1390/09/07 شماره انتشار 17993 /صفحه۲

این پیامک را می خوانم که «من به فرزند خویش آموخته ام که هر جا چهره مهربان و جبین پرچین و شخصیت متواضع و چشمان پرفروغ و پیکر زخم خورده مردی را دید، بایستد و آهسته و با احترام از او بپرسد؛ آقا! شما رزمنده بسیجی هستید؟ و... هفته بسیج را تبریک بگوید»، این پیامک را می خوانم چهره مطهر بسیجی های ناب دوران دفاع مقدس پررنگ تر می شود. دوباره می خوانم و ده باره و با هر بار خواندن از خویش غبارروبی می کنم که والا نه بسیجی غبار می گیرد و نه یادش، این ما هستیم که دچار فراموشی می شویم. می خوانم و لایه های فراموشی را یکی یکی می کنم و به باد می دهم چون قرارمان بود اگر توفان هم بیاید خاطره شهدا و بسیجی ها را نتواند از یاد ما ببرد، اما حیف که سر قرار نبودیم، حیف. پیامک را دوباره می خوانم، نگاه نجیب شهید دکتررحیمی در ذهنم جان می گیرد که معلم مهربانی بود و هوشیاری چشمانش زبانزد خاص و عام. نجابت شهیدفایده که عصاهای زیربغلش را به خدمت گرفته بود تا زخم کافرکیشان عراقی صدامی هم نتواند او را از پا بیندازد، دوباره مرا به دورانی می برد که ایثار، سنگ ترازوی محک مردی بود و هزار حیف که امروز سنگ های دیگری در ترازو می گذارند. ببخشید، من در دهه شصت مانده ام زبان دهه نود را نمی فهمم، رندبازی های اختلاس گران برایم از کفر بدتر است و دروغ گویی و دروغ کرداری برخی ها را در اندازه شرک می دانم چون انسان موحد که خداوند را رزاق و خیرالرازقین می داند هرگز نه برای روزی که اگر همه دنیا را هم به او بدهند دروغ نمی گوید، اما مانده ام چطور بعضی افراد صادقانه حرف نمی زنند مگر جایی که دروغ کم بیاورند! من نمی فهمم چطور برخی ها برای تخریب آبروی دیگران، حتی دست به انتحار خود می زنند و ...

بگذریم یاد این قبیل افراد، دل را کدر می کند و دیدارشان ناخوش آیند است، برخلاف بسیجی ها که چون عبد خدایند یاد و دیدارشان نوعی عبادت است. پس بگذار باز هم یادهای پیشین را به دنبال یادگاری های خدا تازه کنیم در سیمای معصومانه شهیدمحمدپور که «انی لا اری الموت الا السعاده» حسینی، شعارش بود و باورش نیز هم و در پی این باور خود را به کاروان حسینی رساند که همچنان در حرکت است. شهیدمحمدپور، مهربان بود و اهل گذشت. در دفاع از ضعیفان، غیرت داشت و هرگز زبان به تملق نمی گشود مثل شهیداشرفی پور که من او را از جان بیشتر دوست داشتم چون حسین علیه السلام را، از سر خویش بیشتر دوست داشت و در راه او از سر گذشت و باز مثل نجابت و صداقت فطری روستازاده تمدن ساز شهیدموسوی که در عصر قحطی، نجابت برایم یک ذخیره ارزشمند است. بگذریم، آخرین روز هفته بسیج است، این را تقویم ها می گویند من اما باور دارم، همه روزها روز بسیج است. اصلا روزها به اندازه ای که خوبند و پرشکوه بسیجی اند، همچنان که آدم ها نیز به اندازه ای که مهربانند، خوبند، اهل کار و تلاش و صداقتند، بصیر و خبیر و علیم و اهل فضلند. بسیجی اند ولو در هیچ جا اسم شان ثبت نشده باشد. چون بسیج یک مکتب است که همه پاکان عالم از آدم تا خاتم را در بر می گیرد و تکریم بسیج، احترام به همه خوبی ها و زیبایی هاست در همیشه زمان، لذا می توان گفت دوست داشتن بسیجی، یک امر فطری است چون همه خوبی و خوب ها را دوست دارند، پس بسیجی را نیز به جان عزیز می دارند. بسیجی ویژگی های ممتازی دارد. راه را می شناسد، دوست شناس و دشمن شناس نیز هست و راه مواجهه با هر کدام را مومنانه می داند، او در صراط مستقیم ثابت قدم است و هیچ گاه حاضر نیست به هیچ قیمتی پا از دایره حق بیرون بگذارد، پس اگر - خدای نکرده - کسی پای از این دایره بیرون گذاشت مطمئن باشید بسیجی نیست حتی اگر همه پرونده ها او را بدان نام بخوانند. آن که اهل غرور و تکبر و خودبینی است، آن که زیر پرچمی غیر از ولایت فقیه است، آن که حیثیت و آبروی ملک و ملت را بازیچه می انگارد، آن که هر نازیبایی مرتکب می شود، بسیجی نیست مطمئن باشید. بسیجی امروز، اهل علم و عمل است، اهل اخلاق و سیره شهداست، رفتار خود را با معیار حق می سنجد، لذا در کار بهترین، در علم ساعی ترین، در ورزش توانمندترین و در همه حوزه ها بهترین است. او را می شود شخصیت کمال یافته ای دانست که شاخص های تعریف شده برای مومن را یک جا با خود دارد. اصلا او انسان مدل، سند چشم انداز است، یک الگوی تمام عیار برای خوب زندگی کردن. بسیجی هیچ گاه میدان را ترک نمی کند، نه از تیر صدام ترسید و نه از صدمه طعنه ناآگاهان، بلکه او در لبیک به فراخوان ولی امر خویش در وسط میدان - راست قامت - می ماند تا فضایل و ارزش ها حفظ شود و ... پس به فرزندان خود بیاموزیم و به خویش نیز یادآور شویم، که هر جا چهره مهربان و جبین پرچین و شخصیت متواضع و چشمان پرفروغ مردی، زنی، پیری و جوانی را دیدیم با احترام بایستیم و به او که حتما یک بسیجی است، خداقوت بگوییم...