امنیت تفرجگاه ها
ساعت ۱:٠٤ ‎ب.ظ روز شنبه ۸ تیر ۱۳۸٧   کلمات کلیدی:

تفرج اگر به گشایش روحی نینجامد که تفرج نیست بلکه از حبس بدتر است. تفریح اگر به فرح نینجامد که عذاب است نه شادمانی و نه راهی برای آرامش اعصاب مردم که در طول ایام بیقرار و فرسوده می شود. پس باید برای تفریح و تفرج مردم برنامه داشت و برای به آرامش رسیدن آن ها تلاش کرد و از این منظر، سلامت فضای تفرجگاه ها و تفریحگاه ها یک ضرورت است که نهادهای مسئول باید بدان «توجه ویژه» داشته باشند نه این که وقتی مردم خسته از هزار گرفتاری، پی جوی آرامش، سری به این مناطق می زنند، مشکلات و گرفتاری های دیگری هم بر فهرست گرفتاری های قبلی شان افزوده شود و اعصاب آن ها با سوهان دوباره مواجه شود. وقتی خانواده ها به تفریح می روند باید به فرح، به شادمانی برسند، باید گره هایی که مشکلات هر روز بیشتر بر پیشانی شان می اندازد، باز شود. باید زن و دختر مردم بتوانند به راحتی نفس بکشند. باید بتوانند بی هراس از مزاحمت  این و آن، فرش خود را پهن کنند اما ... آیا سری به تفریحگاه ها و تفرجگاه ها زده اید؟ حضور گروهی جوانان و موتورسواران را که به شکار آرامش مردم آمده اند، دیده اید؟ هراس از این حضورهای آرامش آشوب را در چهره خانواده ها چطور؟ آیا این چهره ها، دلیل موجه برای اقدام وفق قانون و اعمال قانون از سوی نهادهای مسئول علیه امنیت آشوبان نیست؟ ... بارها و بارها خانواده ها در تماس با گروه حوادث روزنامه خراسان با شرح آنچه بر آن ها رفته و آرامش آنان را قربانی کرده است، خواستار حضور نهان و آشکار پلیس برای حراست از حق آرامش مردم شده اند. آن ها می گویند، حضور برخی افراد که جز مزاحمت کار دیگری -گویا- ندارند، زحمت افزای خانواده ها می شود و گاه به درگیری میان آنان با مردم منجر می شود حال آن که حضور پلیس در این اماکن، زمینه ناپرهیزی افراد خاص را از بین می برد و با ارتقای آرامش و امنیت، احساس امنیت و آرامش را هم به مردم هدیه می دهد و عملا باعث پیش گیری از جرم می شود. هم جرم مزاحمت و هم جرایمی چون سرقت و ... که برخی اوقات خانواده ها را از آمدن به تفریح و تفرج پشیمان می کند. مردم معتقدند، تا وقتی که برخی افراد هنوز به کمال فهم و رعایت قانون نرسیده اند و برای خود حق انجام هرکاری را قائلند و به هر کاری هم دست می زنند، حضور پلیس می تواند برنامه آن ها را برهم بزند تا عموم مردم و به خصوص خانواده ها طبق برنامه خود تفریح کنند، بی آن که شاهد وقوع حادثه و جرمی باشند.(ص-١٣)