وطن دوستی و علی باوری
ساعت ٢:٢٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٦ تیر ۱۳۸٧   کلمات کلیدی: وطن ،حسابی ،دوستی ،توانگر

نه برای آن دنیا که برای همین دنیا به امام علی محتاجیم. نه برای بعد از مرگ بلکه برای همین زندگی به الگوی زندگی علوی نیازمندیم. اگر ما را نه ایمان به «مبداء» باشد و نه به «معاد» اما قصدمان زندگی باشد باز نیازمند مولاییم که اسوه بهترین شکل زندگی بودند و محتاج کلام هدایتگر شان که همواره انسان را به سوی بهترین ها هدایت می کردند. در این نوشتار هم به فرمایش هایی اشاره می کنیم که هر انسانی -با هر عقیده  و مرام- بدان شایق است و اشتیاق او هم به اندازه بهره مندی اش از انسانیت است و هر که انسان تر، علوی تر و هر که علوی تر انسان تر است...

امام علی «دوستی» را کلید زندگی خوب و «توانگری»را نه در برخورداری از مال و منال که در فراوانی دوستان می دانند و ناتوانی را نیز در فقر دوستی و به تاکید می فرمایند «ناتوان ترین مردم کسی است که توان به دست آوردن دوستان را ندارد و ناتوان تر از او کسی است که دوستی به دست آورد و او را از دست بدهد». ما نیز با دریافت این حقیقت اگر در برخورداری از دوستان توانگر شویم، آن وقت جامعه به توانگری خواهد رسید و از تعاون این توانگران، آرامش و کمال و آسایش و رفاه فراوان تولید خواهد شد و ما را به جامعه آرمانی نزدیک تر خواهد کرد.

در فرازی دیگر از فرمایش های امام علی علیه السلام به نکته ظریف دیگری می رسیم که اگر بدان توجه عملی کنیم دیگر ایران، «جهان سومی»  نخواهد بود. امام می  فرمایند «شهرها به حب و دوستی وطن  آباد می شود» و در شهرآباد و با مردمان آباداندیش و آبادگر، دیگرجهان سوم معنا نخواهد داشت. چه جهان سوم، چنان که پروفسور حسابی دانشمند بزرگ ایرانی وقتی در برابر سوال یک دانشجوی خارجی قرار می گیرد که می گوید استاد! می گویند شما از جهان سوم آمده اید. جهان سوم کجاست؟ و آن دانشمند پاسخ می دهد، «جایی که هرکس بخواهد مملکتش را آباد کند، خانه اش خراب می شود و هرکس بخواهد خانه اش را آباد کند ، باید در تخریب مملکتش بکوشد» این در صورتی است که اگر برای آبادانی وطن از آبادی خانه خود چشم بپوشند، خانه خودشان آباد می شود و به راستی اگر ملی اندیشی و وطن خواهی جای خودمحوری و خودخواهی را بگیرد و اگر همت ها در خدمت آبادانی وطن قرار گیرد، خانه همه آباد می شود چنان که مولا علی علیه السلام نیز، دوستی وطن را راه و دلیل آبادانی شهرها می دانند و شهرهای آباد از خانه های آباد تشکیل می شود.

پس می توان گفت در جایی که شهرها و خانه ها ویران است، عشق به وطن هم جز توهمی بیش نیست که اگر افراد را عشق وطن در سر باشد، همت ساختن شهرها و خانه ها هم در بازوها فوران می کند. من معتقدم ما برای رهیافت به حق خود در مسیر توسعه و رسیدن به افق های ترسیم شده در سند چشم انداز و حتی فراتر از آن، نیازمند بازشناسی هویت خود براساس آموزه های علوی هستیم و باز بر این گمانم که همین یک کلام نیز کلید رسیدن به فردای بهتر است تا با وطن دوستی که باوری مومنانه است وطن خود را بسازیم تا زندگی و خانه خود ما هم ساخته و آباد شود.امام در جای دیگر هم به نکته ای اشاره می کنند که توجه به آن باز ما را به تلاش بیشتر وا می دارد و آن این که «فقر و تنگدستی و طول عمر را به خود تلقین مکن». چه آن که فقر را ملکه جان کند توان برخاستن نخواهد یافت و دست تکدی دراز خواهد کرد و آن که به طول عمر باور داشته باشد کار امروز را آن قدر به فردا واگذار خواهد کرد که هرگز انجام نشود.

حال آن که جامعه برای ساخته شدن به باور توانستن و توانگر بودن محتاج است ... پس خوب است در عید میلاد امام علی که روز مرد هم هست کمر مردانه بربندیم برای رسیدن به فردای بهتر و افق های روشن سند چشم انداز ایران اسلامی که این مومنانه ترین راه پیروی از مولاست.(ص-۴--٢۵/۴/٨٧)