بومی گزینی و استعدادهای غریب
ساعت ٢:٠٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٩ شهریور ۱۳۸٧   کلمات کلیدی:

 

سال های پیش، در دهه هفتاد، گذارم به مناطق محروم و مرزی خراسان جنوبی افتاد؛ در منطقه بندان، نهبندان و ... کودکانی دیدم از استعداد سرشار که اگر می توانستند از کوچه های فقر و محرومیت به سلامت بگذرند، می شد به فردایشان امید بست که در قامت پزشک، مهندس، کارشناس، دانشمند و ...در خدمت توسعه کشور قرار گیرند. آن روز، آن ها در مدارس روستایی، شانه به شانه فقر امکانات، درس می خواندند و من امیدشان می دادم فردا که بزرگ تر شوند، خواهند توانست پا به دانشگاه های بزرگ کشور بگذارند و در پایتخت و دیگر دانشگاه های معتبر به تحصیل بپردازند و با شکوفایی استعداد خویش، گره از کار مردم بگشایند. گفته بودمشان که مانعی در راه نیست و آنان خواهند توانست به مدد پشتکار و تلاششان پشت صندلی های دانشگاه شریف بنشینند. در دانشگاه تهران و شهیدبهشتی و دیگر کانون های علم درس بخوانند. اما تصورش هم برایم غیرممکن بود که سال های بعد، با اجرای یک طرح، آن آرزوها را، نقش برآب و آن استعدادهای درخشان را به جرم تهرانی نبودن از ورود به دانشگاه های پایتخت محروم ببینم. چون با بومی گزینی دانشجویان که ٨٠درصد ظرفیت دانشگاه های هر منطقه را به بومیان آن مناطق اختصاص می دهد، عملا احتمال ورود به بهترین دانشگاه های کشور برای فرزندان مناطق محروم به آرزویی در اندازه محال تبدیل می شود و نتیجه این می شود که در تلاش برای درست کردن ابروی اسکان و خوابگاه و سفر نرفتن دانشجویان و جلوگیری از ناهنجاری  های احتمالی، چشم استعداد و عدالت تحصیلی را کور کرده اند.به راستی باید پرسید سطح علمی دانشگاه تهران و سیستان و بلوچستان و اصفهان و کردستان و مشهد و چهارمحال و بختیاری و ... در یک سطح است که همه بتوانند به یک اندازه از آن استفاده کنند تا بگوییم بومی گزینی، حقی را از دانشجویان ضایع نمی کند؟ آیا تا ارتقای سطح علمی دانشگاه ها و رسیدن به این آرمان حق داریم دانشجویان مستعد مناطق محروم را از تحصیل در دانشگاه های درجه اول محروم کنیم؟ آیا حق داریم دانشجویان را جز بر اساس استعداد و توانایی هایشان دسته بندی کنیم؛ آیا زاده شدن در مناطق محروم گناه است که فرد به عقاب محرومیت از تحصیل در دانشگاه های برخوردار گرفتار آید؟...

آیا بومی سازی ٨٠درصد ظرفیت ها، باعث افت تحصیل در میان دانشجویان و سرخوردگی در میان افرادی که با رتبه بالاتر علمی خود را پشت در دانشگاه و افرادی با رتبه پایین تر را روی نیمکت کلاس می بینند، نخواهد شد؟ آیا این افت و سرخوردگی، باعث مشکلات فردای کشور نخواهد بود؟ آیا ... و خیلی آیاهای دیگر... امیدوارم مسئولان محترم و تصمیم گیرندگان با بازنگری در این تصمیم و قانون، امکان تحصیل در دانشگاه های تراز اول را براساس توانایی علمی و استعداد ذاتی دانشجویان فراهم کنند تا مرزهای جغرافیایی و منطقه ای چونان سدی رسوخ ناپذیر در برابر جوانان این مرز و بوم قد علم نکند، بلکه کلیدهای علم و دانش، درها را باز کند. یادمان باشد مسائلی چون، اسکان و در نزدیکی خانواده بودن فرعی است که نباید اصل تحصیل را فدای آن کرد.

صفحه 09 اجتماعی ، شماره سریال 17077 ، تاریخ انتشار 870619