نوجوانی را به رسمیت بشناسیم
ساعت ۱۱:٢٦ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٥ آبان ۱۳۸٧   کلمات کلیدی: نوجوان ،تصمیم ،کوچه های تاریک


ما دوره نوجوانی را به رسمیت نمی شناسیم، این حرف تلخی است که اگرچه آخر به آن می رسیم، اما همین اول می گویم تا شاید تلنگری باشد برای ما در ارتباطمان با قشر نوجوان مخصوصا ماهایی که نوجوان در خانه داریم. یادم هست چندی پیش انشای یک نوجوان را می خواندم، نوشته ای که برای من بسیار تامل  برانگیز و هشداردهنده بود و قطعا برای شما هم خالی از تامل و هشدار نیست، او نوشته بود: « ما نه کودکیم که مثل او با ما رفتار کنند و نه بزرگسال، که توقعات بزرگی از ما داشته باشند بلکه نوجوانیم» و این را به شترمرغ تشبیه کرده بود با این تعریف که گروهی از ما توقع پریدن دارند و گروهی توقع  باربرداشتن و بردن تا مقصد، حال آن که ما نه این هستیم و نه آن، بلکه روش ما راه رفتن است! البته نوجوانی، یک دوره مشخص است با تعریف مشخص. نوجوانی، نوجوانی است با همه ویژگی ها و فراز و فرودش من معتقدم می شود نوجوانی را به «دوره گذار» تشبیه کرد و همان طور که مراحل گذار، پرچالش و پرخطر است و هوشیاری مضاعف می طلبد، نوجوانی هم چالش های پرخطر پیش رو دارد و بزنگاه های پرشمار نیز هم، پس باید هوشیاری مضاعف کرد برای گذر از این «گذار» ناگزیر! چه این «گذر» سر راه همه هست برای «گذار»، پس باید خانواده ها چراغ راهنمایی را روشن کنند و اولیای آموزشی و مخصوصا معلمان که باید به الگوهای دانش آموزان تبدیل شوند تا نوجوانان در تاریکی به چاه و چاله نیفتند. نوجوانان هم باید قدر بدانند این چراغ ها را و نباید این را دخالت در امور شخصی و در تعارض با استقلال خویش به حساب آورند و از سوی دیگر هم صد البته راهنمایی ها باید با خیرخواهی، بدون مقایسه نوجوان با همسالان موفقش و با حفظ استقلال و کرامت او باشد در نهایت احترام گذاشتن به فهم و شعور او. والا نصیحت از مفهوم واقعی خود تهی خواهد شد و شکل باید ها و نبایدهای آمرانه خواهد یافت و نوجوان استقلال طلب را در موضع مخالفت خواهد نشاند، چیزی که متأسفانه در جامعه کم مشاهده نمی شود و کم ندیده ایم نوجوانانی را که برای نشان دادن بزرگ شدن خود، به سیگار روی می آورند، حال آن که سیگار، کلید کوچک کردن و در هم شکستن بزرگ ترها هم است از آن جا که اولین گام در مسیر اعتیاد شمرده می شود. پس هم نوجوانان باید هوشیار باشند و هم خانواده ها و هر دو یادمان باشد که سن تصمیم گیری در جامعه کاهش یافته و با دوره نوجوانی هم زمان شده است و اگر این تصمیم ها اشتباه باشد، باید خود را برای تحمل جامعه ای پراشتباه و پرخطر مهیا کنیم، چه متأسفانه با کاهش سن تصمیم، سن جرم هم کاهش و آمار جرائم افزایش یافته است و تصمیم هایی که نوجوانان در کوچه های تاریک برای اثبات بزرگی خود می گیرند، گاه سرانجامی تلخ دارد.بپذیریم که نوجوانی یک دوره خاص خود است و باید به نگاه خاص هم نگریسته شود و به شکل ویژه در تصمیم گیری ها در نظر آید والا در آخر کار به همان حرفی خواهیم رسید که اول مطلب بدان تصریح کرده ایم که ما دوره نوجوانی را نمی شناسیم و روشن است که نتیجه این نشناختن چقدر می تواند زیان بار باشد.

صفحه 09 اجتماعی ، شماره سریال 17123 ، تاریخ انتشار 870815