کفترباز
ساعت ۱۱:٤۸ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٥ آبان ۱۳۸٧   کلمات کلیدی: تب ،کفترباز ،بی تاب ،پاشویه


 


بیست و دو، سه سال بیشتر نداشت اما حداقل به اندازه هر سال عمرش، امضای دو شاکی پای طوماری بود که به فغان آمده از مزاحمت هایش به مقامات قضایی و انتظامی نوشته بودند. او اما، اصلا احساس نمی کرد کار بدی کرده است او کفتر بازی و حیوان بازی را کاری عادی می دانست اما وقتی با توضیحات فرمانده کلانتری قاسم آباد مواجه شد، گفت صبح کفترهایش را فروخته است و... بگذریم، دوست داشتن حیوانات و مخصوصا نگه داری کفتر به خودی خود یک کار معمولی است نه می شود آن را تشویق کرد و نه از آن بازداشت، اما وقتی تبدیل به پدیده زشت «کفتر  بازی» می شود که منع قانونی دارد، می توان به جرأت به زشتی و ناشایستگی عرفی آن هم گواهی داد زمانی نیز که این کفتر بازی به آزار و اذیت مردم و چشم چرانی در خانه دیگران هم گره می خورد، به کار حرام و جرمی روشن تبدیل می شود که هم به حکم قانون و هم به حکم فریضه امر به معروف ونهی از منکر باید با آن مقابله کرد. مقابله تا آن جا که فرد را از ارتکاب جرم بازدارد و از مجرم با اعمال قانون، تقاص قانون ستیزی هایش گرفته شود. تا جایی که این عادت زشت از سرش بپرد و به ترک اعتیاد کفتر بازی و مزاحمت موفق شود.

تا وقتی به اصطلاح معتادان، پاک شود و سوی این عادت زشت نرود. چه اگر کفتر بازی مقرون به مزاحمت را بیماری هم بدانیم، باید برای درمان اقدام کنیم.

هیچ عاقلی هم نمی گوید چون معتاد به مواد مخدر و کفتر بازی و... بیمار است باید او را به حال خود رها کرد زیرا بیمار اگر به حال خود رها شود تازه اگر بیماری اش واگیر نباشد، خودش شاید به جان، بهای بی توجهی را به بیماری اش بدهد و اگر واگیر باشد، بسیاری دیگر را هم گرفتار بیماری خویش می کند پس شایسته است با ترحم و با نگاه کمک به بیمار هم که شده، با بیماری به مقابله برخیزیم.

در این راه اگرچه حرف اول و آخر را مردان قانون می زنند با وضع قانون ممنوعیت و نیز با اعمال قانون در برابر مرتکبان قانون شکنی، در این میانه، حرف های فراوانی است برای گفتن که من و تو و شما و ایشان باید بگوییم. حرف هایی است که نهادهای آموزشی و  پرورشی باید بگویند و بیاموزند نوجوانان را تا به گاه جوانی به پرواز بیندیشنند نه این که عمری به تماشای پرواز پرندگان و قفس بنشینند و از این رهگذار، در خانه مردم هم چشم بگردانند و خانواده ها هم باید با چشم باز و با زبان نرم و کلام منطقی، «حرف خود» را بگویند و مخصوصا مادران، مهربان تر از همیشه، همان گونه که در برابر «تب» فرزند، «بی تاب» می شوند و به «پاشویه» هم که شده می کوشند، گرمای تب را از جان فرزند دور کنند، در برابر بیماری معتاد گونه کفتر بازی و چشم چرانی هم حساسیت نشان دهند و یادشان باشد، این بیماری خیلی پرخطرتر از «تب» است.

گروه های دوستان هم با هدایت این افراد از دوستی با حیوانات به دوستی انسان ها، نقش خویش را ایفا کنند و نهادهای فرهنگ ساز هم با تولید برنامه های فرهنگی، فرهنگ زندگی درست را تعلیم کنند و ... . به هر روی، بیماری کفتر بازی مقرون به چشم چرانی را باید جدی گرفت و جدی با آن برخورد کرد... .

صفحه 13 حوادث ، شماره سریال 17131 ، تاریخ انتشار 870825