تکریم موی سفید
ساعت ۱٢:٢۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٤ دی ۱۳۸٧   کلمات کلیدی: موی سفید ،طعم شیرین ،زیبا ،جنگل

 


نهال های جوان را تاب ایستادن در برابر تندباد نیست، جنگل هم اگر شکل گرفته است از قامت کشیدن نهال ها در سایه درختان تناور است. این درست که درختان پیر جای خود را به درختان جوان می دهند، اما تا درختان تناور نباشند جنگل هم شکل نمی گیرد. قصه جامعه هم قصه درختان است اگر نباشند پیران روشن ضمیر که نادیدنی ها را می بینند و نانوشته ها را می خوانند و ناگفته ها را می شنوند، شاید بسیاری از توان نسل جوان به جای این که به ظرفیت تبدیل شود به ضدخود یعنی تهدید تبدیل می شد و آن وقت نه که به بنیان های جامعه کمکی نمی کرد، بلکه در تخریب آن هم نقش آفرین می شد. اما وجود اثرگذار افراد باتجربه، توان جوان را به ظرفیت تبدیل می کند تا ظرف ها به گاه ساختن و توسعه و ... پرشود. پس شایسته است که توان پیران و بزرگسالان در امر فعال سازی ظرفیت های جوان قدر داشته شود و خود پیران قدر بینند و بر صدر نشینند. از سوی دیگر نیز آموزه های دینی به ما تعلیم کرده است که به بزرگ ترها باید به دیده تکریم واحترام نگریست چه آنان فرصت بیشتری برای عبادت خدا و رهیافت به وادی عبودیت داشته اند. بیشتر با ذکر خدا همراه و با پاکان زمین هم نفس بوده اند و باز از سوی دیگر، پیران را باید حرمت گذاشت که آنان خود هرکدام سرمایه ای انسانی اند که تجربه خویش را به مدد درس ها و امتحانات روزگار به دست آورده اند و باید این نگاه و طرح در ذهن ما نهادینه شود تا همان گونه که افراد از سرمایه مادی و میراث بزرگان خویش بهره می برند و برایش طرح و برنامه دارند، برای استفاده از سرمایه های معنوی، اخلاقی و فرهنگی آنان هم برنامه داشته باشند، برای میراث خواهی پدر تنها نباید نگاهی اقتصادی داشت بلکه علم پدر و معارف او را هم باید آموخت و باز بایدمان به یاد آورد که بزرگان به گاه کودکی ما، بزرگواری کرده اند و دست ما بگرفتند و پا به پا بردند تا راه رفتن آموختیم. در این کار هم لذتی برای خود تعریف کردند که گاه حتی خستگی را هم از تن آنان می زدود. ما هم از همنفسی با بزرگان و مهربانی با آنان و تکریم شان برای خود لذتی تعریف کردیم که هم خستگی را از جسم بزداید هم از جان. غم ها را هم بتاراند تا خانه دل فقط سراچه شادی باشد. اگر از رفتار با بزرگسالان لذت ببریم، خود نیز به لذتی برای دیگران تبدیل خواهیم شد. حقیقت توام با واقعیت، این است که فطرت انسانی عاشق خوبی و زیبایی است، این خوبی خواهی و زیبایی طلبی هم ذاتی انسان است. زشتی ها عارضه است اگر ما این عارضه بیمارگونه را کنار بگذاریم آن وقت از احترام به بزرگان و بزرگسالان بیش از همیشه لذت خواهیم برد و طعم شیرین لذت را هم به آنان خواهیم چشاند. آن وقت امروز جامعه مهربان و فردای جامعه معطر به گل های شکوفاشده خواهد بود.

صفحه 09 اجتماعی ، شماره سریال 17163 ، تاریخ انتشار 871004