پشت ديوار آن سو......
ساعت ۳:٥۸ ‎ب.ظ روز جمعه ۳٠ آبان ۱۳۸٢   کلمات کلیدی:

پشت ديوار آن سو/دشمن/اين سو من/ او با تانک/من باتن/کداممان پيروز خواهيم شد؟/شيطان می گويد او/قرآن می گويد من/فلسطين ای وطن من/    نه، باور كنيد مسئله فلسطين يك مسئله سياسي نيست. اعتقادي هم نيست، اجتماعي هم نيست، همه و همه اينها هست واين همه، تمام ماجراي فلسطين نيست، مسئله فلسطين، مسئله انسانيت است انسانيتي كه هرروز، توسط ددان آدم نماي صهيونيست هزار زخم مي خورد. انسانيتي كه ديري است چونان پرنده سفيد صلح تير بر قلب بر زمين افتاده است. انسانيتي كه چون خاك فلسطين زير چكمه هاي جانوران وحشي قرن لگد مال مي شود.
مسئله فلسطين را مي شود پيچيده كرد و به تئوري پردازي هاي دور و دراز پرداخت و گفت منافع و مصالح ملي ايران اقتضا مي كند از همه ظرفيت هاي سياسي، بين المللي، اجتماعي و رواني خود بهره بگيريم تا دشمن زمين گير شده در فلسطين را در همان خانه اول هجوم به سمت نابودي سوق دهيم. اين هم يك واقعيت راهبردي است اما سخن من اين نيست. مي توان گفت رابطه ما با بيت المقدس به عنوان قبله اول مسلمانان و با فلسطينيان به عنوان برادران و خواهران همكيش، يك رابطه قوي اعتقادي و خويشاوندي فكري است كه اين هم يك حقيقت است اما سخن اين قلم نيست. مي توان گفت كشورهاي اسلامي از ناآرامي در رژيم صهيونيستي مي توانند بهره ببرند و آرامش را در كشور خود نهادينه كنند اما باز هم اين نوشتار سرپرداختن به آن را ندارد. بلكه حرف ما، حرف انسانيت است كه به هر نام و رنگ و زبان و مذهب در توحشكده صهيونيست ها قرباني مي شود. حرف ما برگرفته از آموزه هاي ديني ماست كه هر كس يك انسان بيگناه را بكشد انگار همه انسانها را كشته است و حالا مي بينيم تمام انسانيت هر روز چندين بار در فلسطين به ستم كشته مي شوند و دريغا كه بسياري از چشمان را خواب در ربوده است و بسياري وجدانها را غفلت تاراج كرده است تا احساس نكنند صهيونيست هاي نژادپرست در خاك پاك فلسطين چه مي كنند ودر پيرامون مسجد الاقصي كه «مبارك» است چقدر «مرگ» مي بارند!
امروز، تلخ تراز ديروز بر مردم  آن سامان مي گذرد، به ناموس خلقت تجاوز مي شود و كرامتمندترين مخلوق خدا انسان - در آن ديار به شومي شرنگ مرگ چشانده مي شود و كرامت انساني و تمام معيارهاي حقوق بشر زير چكمه هاي دژخيمان له مي شود. پدر در آغوش فرزند در بستري از خون جان مي بازد و پسر در كنار پدر پرپر مي شود. «محمد الدوره» يك نفر نبود، يك تاريخ بود، يك ملت بود كه جلوي چشم هايتان در كنار چشمان باراني پدر، پرپر شد. امروز هم همه انسانيت است كه زخم مي خورد و ... اين واقعيت فلسطين است و فردا روز قدس: من نمي خواهم مردم را دعوت كنم در تظاهرات شركت كنند. بلكه مي خواهم فرياد بزنم، فردا، هر كس مي تواند نيايد! هر كس مرگ انسانيت را مي تواند ببيند و سكوت كند، نيايد! هر كس مي تواند ناموس خلقت را در تاراج ددان ببيند و همه وجود فرياد نمي شود، فردا نيايد.
هركس مي تواند از پا افتان شهداي ستم ديده فلسطين را ببيند و برپاي نخيزد، نيايد.
هر كس ناله هاي كودكان يتيم فلسطيني را مي تواند نشنود، نيايد. هر كس مي تواند در برابر اين همه نامردي و نامردمي پلك بر هم بگذارد، نيايد. هر كس مي تواند مرغ صلح را تير در سينه و شاخه هاي زيتون را لگدكوب و صلح خواهان را قطعه، قطعه ببيند و تاب آورد نيايد. هركس مي تواند ويران كردن خانه هاي فلسطيني را تماشا كند و در خانه گرم خويش بلمد، نيايد. هر كس مي تواند با نيامدن خويش در برابر وجدان قاضي، خود را راضي به نيامدن كند نيايد. هر كس...
اين يك راهپيمايي سياسي و جناحي نيست. اين يك مانور تبليغاتي به نفع اين و آن نيست.
اين نمايش قدرت اين جناح و آن جناح نيست. اين همايش پرشكوه بيداري انسان است از هر رنگ و زبان و نژاد و دين و مذهب، هر كس از اين بيرون است.
نيايد. به اعتقاد نگارنده مسئله فلسطين قبل ازآنكه سياسي، فرهنگي و اعتقادي باشد، يك موضوع صد در صد انساني است و حتي بسياري از يهوديان آگاه و با وجدان هم فردا هم صدا با گلوي آزاديخواهان فرياد مرگ بر اسرائيل سرخواهند داد. چنانكه ديروز و امروز در كنار آزديخواهان فلسطين حضور داشته اند. فردا روز اعلام موضع انسانيت است در برابر بربريت، روز حق گويي آزادگان است در برابر به بردگي كشندگان انسان، روز بيان مبين حق است در برابر همه باطل. هر كس حرفي از جنس حق ندارد و تكليف خود را با خود روشن كرده است نيايد... اصلا فردا، هر كس مي تواند نيايد!