قدر کار، منزلت کارگر
ساعت ۱۱:۱٢ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٩ اردیبهشت ۱۳۸۸   کلمات کلیدی: قدرکارگر ،منزلت کار ،سیاستمرد ،علامت سوال

 

برای قدر دیدن و بر صدرنشستن، چه لازم است که «کارگر» ندارد؟ اگر «خلق» شأن خداوندگاری است که حضرتش به خلفای خویش نیز عنایت فرموده است و ارزشی بس بزرگ است، پس کارگر هم چون دست به کار «خلق کالا» دارد شایسته قدر دیدن و برصدر نشستن است. اگر تولید که بسترساز استقلال و سرفرازی است ارزش است که هست، پس تولیدکننده که با کار خود سرفرازی و استقلال وطن را فریاد می کند هم ارزشمند است و شایسته تکریم. اگر برای قدردیدن و بر صدرنشستن، آموزه های مذهبی و سیره پیامبران و ائمه ملاک باشد چه حقیقتی از این پرشکوه تر که عطر بوسه رسول گرامی اسلام(ص) هنوز و تا همیشه از دست کارگر جاری است، اما آیا کارگر مطابق شأن خویش قدر می بیند و در صدر جایی می یابد؟ امروز اگر در جامعه چشم بگردانیم همه چیز را می بینیم و این قلم نه شأن داوری دارد و نه قصد آن را، فقط اشارت می دهد که چشم را باز باید کرد و واقعیت را باید دید. چه در جامعه ای اگر تولید و تولیدکننده حرمت داشته باشد، تولید رونق می گیرد و جامعه نیز هم. اگر کارگر عزیز باشد، کار هم عزت پیدا می کند و هم رونق می یابد تا کشور را از بند رهایی تا جایی که مقدور است برهاند. اگر کشاورزی حرمت داشته باشد و کشاورز هم، از دل خاک گندمی بیرون می کشد تا برای نان سفره مان چشم به دست دیگران نداشته باشیم و ... راستی اوضاع چقدر این گونه است؟ اشارت دیگر؛ در آموزه های دینی داریم که قبل از خشک شدن عرق کارگر، باید مزدش را داد ومعمولا هم بیش تر از قرارداد، خب آیا این رویه نیکو چندان که باید به عمل ما تبدیل شده است؟ بازهم فقط علامت سوال می گذارم، پاسخ را دیگران باید بدهند و باز دیگرانی باید بیایند و نمره بدهند. من به همین بسنده می کنم که چند سال پیش مطلبی می خواندم از رئیس جمهور کشوری، که در توصیه به سیاستمردی از کشوری دیگر گفته بود من اگر به اندازه همه دنیا کار داشته باشم برای دو قشر دانشجو و کارگر همیشه وقت می گذارم، سخنانشان را می شنوم و تا بتوانم کارشان را راه می اندازم...چه او خوب می دانست همان طور که قوام یک کشور بسته به حضور فعال کارگر و دانشجو و سایر اقشار است.از این هم که بگذریم در نگاهی حق مدار باید حقوق کارگران را چنان ادا کنیم که شوق کار بیشتر پدید آید و با او چنان به احترام رفتار کنیم که حرمت افزا باشد.اگر می خواهیم کار و تولید و ایضا استقلال ما «امنیت» داشته باشد، باید امنیت کار و کارگر را فراهم کنیم چه وقتی کار و کارگر امنیت نداشته باشد، امنیت تولید هم میسر نخواهد شد. پس یک «باید» موکد را درنظر داشته باشیم که «باید» با تدبیر و با ارتقای بهداشت و امنیت روانی کارگر، بهداشت و امنیت حرفه ای کار، توسعه بیمه های اثرگذار، حرمت به کار جمعی و ... بسترساز آرامش و امنیت برای قشر مولد جامعه باشیم تا به استقلالی فراگیر و عمیق دست یابیم. یادمان باشد، کوچک دیدن کارگر، حقیر دیدن کار و تولید است و با این نگاه، چشم و دست ما به سوی بیگانه دراز خواهد شد. این نه، شایسته ایران است و نه لایق ایرانی. ایرانی شایسته بهتر کارکردن و استفاده از بهترین هاست. ایرانی باید صداقت حرفه ای را در کنار صداقت اخلاقی به کارگیرد تا بهترین تولیدات را داشته باشد. تا پدیده های زشتی چون فرار کاری، کم کاری و... نیز از میان برخیزد و صداقت کاری و دانش کاری، جای آن بنشیند.
صفحه 02 اخبار ، شماره سریال 17250 ، تاریخ انتشار 880209