جامعه نو

بی قرار مثل کارگر روزمزد
نویسنده : gholamreza baniasadi - ساعت ۱۱:۱۸ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸۸
 

 

 

 هر روز صبح که گذرم به چهارراه گاز و میدان فردوسی می افتد و جماعت کارگران ساختمانی را می بینم که به محض ترمز کردن یک خودرو به سویش سیل وار سرازیر می شوند، در خود می شکنم. آرزو می کنم روزی برسد که کارگران روزمزد هم امکان سازماندهی داشته باشند، روزی برسد که دیگر آنان دنبال کار ندوند، بلکه در روند منطقی، کار به دنبال آنان بیاید و آن ها هم وقتی سر کار می روند با آرامش خاطر از این که فردا هم کار خواهند داشت و سفره شان خالی نخواهد بود، دل و دست و توش و توان به کار دهند و چنان کارکنند که شایسته کار است و چنانکه ریال به ریالی که دستمزد می گیرند از شیر مادر هم حلال تر باشد. آرزو می کنم کارگران روزمزد از چتر حمایتی بیمه ها برخوردار باشند تا به گاه خطر- خدای نکرده- از مزایای آن استفاده کنند و خانواده شان آواره کوچه و خیابان نشود. بیمه بیکاری باشد تا باز به گاهی که دست هاشان از آجر کوتاه ماند دیوار زندگی شان از آجر کوتاه تر نماند. برای این هم معتقدم مسئولان شهری باید ساز و کاری طراحی کنند که وضعیت بازار کارگران ساختمانی و روزمزد را سامان دهد و با رعایت حقوق کارگر و کارفرما، آرامش را به جامعه مظلوم کارگری هدیه کند. چه سخت است حتی دیدن دست های خالی که کار نیافتند و شب دستمال خالی نان و پنیر از خانه آورده را با جیب خالی ببرند. دیدن این صحنه ها برای ما دشوار است خدا صبر بدهد به کارگران بیکار و خانواده هاشان. کاش می دانستند بعضی ها که دست خالی چقدر دل را پر می کند و چقدر این  دل های پر بی قراری تولید می کند و چقدر.... بگذارید این چقدر را نگویم. همه می دانیم چیست! راستی دراین رکود بازار ساخت و ساز که غافل از آن، همه به کاهش قیمت مسکن دل خوشیم، کسی به این فکر کرده است که این رکود یعنی بیکاری مضاعف کارگران روزمزد که از ضعیف ترین اقشار جامعه هستند و این بیکاری یعنی فقر افزون تر و خیلی چیزهای دیگر که پیامد بیکاری و فقر است. آیا کسی به این مسائل فکر کرده است؟روز کارگر در پیش است و از حرمت کار و کارگر و عزت این قشر زحمت کش سخن به میان می آید و همایش ها برگزار می شود اما آیا کسی به این فکر افتاده است که یک روز صبح در جمع کارگران روزمزد ساختمانی در ایستگاه های کارگری حاضر شود و بشنود آنان چه می گویند؟امیدوارم این روزها، وقتی گذرمان به میدان فردوسی، چهارراه گاز، اول خیابان شهید استکی و یا هر ایستگاه کارگری دیگر افتاد یادمان باشد این ها کارگرند و باید به آن ها احترام گذاشت. یاد مسئولان باشد این کارگران بی سامانند و نیازمند سامان دهی، پس به فکر این مهم باشند.

صفحه R01 اخبار (رضوی) ، شماره سریال 17251 ، تاریخ انتشار 880210