مهارت زیبا دیدن
ساعت ۱٠:٥٤ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٠ تیر ۱۳۸۸   کلمات کلیدی: مهارت ،تحمل ،سنگ چخماق ،چالش

 

تحمل، صبر و خودداری، مهارت هایی است که در زندگی به آن ها بسیار نیازمندیم والا، بدون این که کبریت کشیده شود مثل دو سنگ چخماق در برخورد با هم و یا رویدادها آتش می گیریم. اگر نگاهمان در خیابان های شهر کنجکاو گشته باشد، کم ندیده است ماجراهایی که گاه از «هیچ» به یک «بلوا» بدل می شود. گاه در برابر یک رویداد تحمل نمی کنیم چند ساعتی را تا به پاسخ برسیم. رفتار ما به دانش آموزانی می ماند که در همان صفحه اول به بحث پیرامون پاسخ سوالات با هم به بحث و چالش برمی خیزند، حال آن که جواب در صفحه بعد به صراحت آمده است! این رفتار هنوز در زندگی ما جاری است و تا این جاری است، جریان زندگی زلال نخواهد بود. اگر از مهارت های زندگی برخوردار و اهل تحمل باشیم سوءظن، نگاهمان را به بد دیدن نخواهد کشاند و دیده نخواهیم آلود به این بیماری که بد فهمیدن و بد رفتاری هم از پی آن خواهد آمد، نتیجه «ضرب» این «بدی ها» در همدیگر، رقم خوردن «مغلطه در زندگی» همه ما خواهد بود. پس یادمان باشد ضرورت مهارت صبوری و بردباری در برابر رویدادها و حتی در برابر حوادث چه آن که بردباری ندارد دوبار ضرر می کند و آن که اصل صبر و بردباری است حداکثر یک بار. بگذریم، گاه یک شوخی، کلید یک بلوای جدی می شود. مثلا یک نفر به شوخی کلید را از جیب شما برمی دارد آن وقت شما مجبور می شوید برای باز کردن قفل، در را-حتی- بشکنید. حال آن که شوخی کرده است معلوم نیست از این اقدام خود حتی به اندازه یک لبخند بهره برده باشد. او فقط یک شوخی بی نمک کرده فقط همین اما نمک از زندگی افرادی شاید برده باشد! گاه، شوخی هم در کار نیست، یک لحظه غفلت، یک فراموشی جزئی خود فرد یا دیگری، کلید قفلی می شود که وقتی باز شد، «دروازه سوءظن» گشوده می شود. و این خیلی بد است که آدم نسبت به «وجه حسن» دیگران «سوءظن» داشته باشد. خب سوء ظن که از بزرگ ترین گناهان فردی و اخلاقی و اجتماعی و دینی است، در بسیاری از مواقع بسترساز گناهان دیگر هم شده است. خبرها از گناهان و بدرفتاری ها و هنجارشکنی ها و حتی جرایمی که از آتش سوء ظن برمی خیزد، کم در صفحات روزنامه نخوانده ایم. حال آن که اگر از مهارت خوب دیدن، خوب شنیدن، خوب مدارا کردن و خوب تحلیل کردن برخوردار بودیم صفحات روزنامه از خبرهای سیاه، سفید چاپ می شد. به باور من، ما همه باید برای رسیدن به مهارت مدارا، تمرین کنیم. باید در تعامل با همشهریان، با مسافرانی که در شهر ما، چراغ زیارت روشن می کنند، به معرفت مدارا برسیم. باید حتی در برابر آتش اگر افروخته باشد، آب باشیم و آتش را خاموش کنیم نه این که آتش افزا باشیم و به دیگر عبارت در تعاملات اجتماعی، «آتش نشان» باشیم، نه «آتش فشان». آن وقت هیچ چیز خاکستر نخواهد شد و در سرزمین مهیای مهربانی، درخت دوستی قد خواهد کشید.

صفحه R06 جامعه (رضوی) ، شماره سریال 17300 ، تاریخ انتشار 880408