غربت رفتارعلوی در روزگارما
ساعت ۱٢:۳٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٥ تیر ۱۳۸۸   کلمات کلیدی: خودانتقادی ،شیعه ،فرودست ،بالانشین

 

در مرحله حرف که باشد از سلمان و ابوذر و مالک اشتر و مقداد و عمار هم به مولا علی(ع) نزدیک تریم. داعیه شیعه بودن ما گوش فلک را کر می کند و چنان فریاد می زنیم که از زمین غبار برخیزد و بر تارک آسمان بنشیند، اما وقتی عرصه عمل مرد راه می طلبد ما را نه پای رفتن که حتی دستی که به بدرقه رهروان تکان بدهیم هم نمی ماند. این بیماری خاص ما فقیر و فقرا و اقشار فرودست نیست بالانشین ها هم حتی بیشتر از ما گرفتار این مسئله هستند. بسیارشان نه در سال های دوری از حکومت قائل به مشی بیست و پنج ساله مولاعلی(ع) هستند و نه آن هنگام که در ساخت قدرت و حکومت قرار می گیرند.به رفتار مولا بیش از حرف باور دارند و الا اگر قصه نه این بود، روزگار هم این نبود که می بینیم نه برخی از افراد دور از قدرت را تحملی علی وار است و نه برخی بر کرسی نشستگان را توانی علی گونه. نامه مولا به مالک اشتر را برخی از این برخی ها فقط خوانده اند و همین اما مگر هر خواندنی به دانستن منجر می شود تا منتظر باشیم این دانستن به عمل کردن هم بینجامد؛ بگذریم، برخی از بالانشین ها دیری است که حرف ما را نمی فهمند حتی اگر از مولا بگوییم و به فریاد هم بگوییم و بنویسیم و با صریح ترین واژه ها بنویسیم. پس اجازه بدهید به خودمان نگاه کنیم به آحاد جامعه با این باور که در راه تکامل، در پیش گرفتن «خودانتقادی» یک روش درست و راهی است که ضریب خطا را پایین می آورد و امکان شیعه شدن را و ضریب عمل به باورهای علوی را افزایش می دهد. اگر ما، هر کداممان، به مولا علی(ع) نه به عنوان اسطوره ای تکرارناپذیر در دوردست ها و فراتر از دست ها بلکه به عنوان اسوه و الگویی که با توجه به باور دینی ما لزوما باید در رفتار ما تکرارپذیر باشد، بنگریم، آن وقت قصه این نخواهد شد که مثلا در حوزه روابط خانوادگی فقدان مهارت های زندگی و شناخت همسر،عامل ۶۰درصد طلاق ها بشود. اگر ما نظام خانواده و رفتار خانوادگی خود را براساس مدل علوی طراحی کنیم آن وقت فرزندان ما هم اسوه های خود را در قامت امام حسن(ع) و امام حسین(ع) و حضرت زینب(س) و ام کلثوم(س) خواهند جست و خواهند یافت. اگر ما شیوه رفتار مولا در فرآیند فقرزدایی را در نظر بگیریم و حتی به قیمت گرسنگی خویش سه شبانه روز، غذای خود را به یتیم و فقیر و اسیر ببخشیم، فقر در همان روزهای اول خواهد مرد. اگر کار و تلاش آقا را به عمل درآوریم، حتی از دل کویر هم درخت خواهد روئید و هیچ وجب از خاک نابارور نخواهد ماند و دیگر وضعیت اشتغال بحرانی نخواهد بود تا برخی ها نگران تبدیل شدن «فرصت» جوان بودن جامعه به «تهدید» باشند. اگر ما نگاهمان به سیره اخلاقی امام علی علیه السلام، نگاه شیعه وار باشد، دیگر در جامعه شاهد تکثیر ویروس های دروغ و تهمت و غیبت و سوءظن و پلشتی های گفتاری و رفتاری نخواهیم بود که هر روز اموی تر از دیروز می شود. اگر «وفای به عهد» را از مولا بیاموزیم که حتی در برابر دشمنان پیمان شکن هم بدان پایبند بودند، دیگر شاهد این همه پیمان شکنی نبودیم و این همه پرونده های قضایی شکل نمی گرفت و راه بسیاری به زندان ها ختم نمی شد. اگر ما، تا چهل خانه را همسایه می دانستیم و خود را نسبت به سرنوشت آن ها مسئول، مطمئنا این همه ناهنجاری ها شکل نمی گرفت. فقر، ایمان مردم را از جان و جهانشان بیرون نمی کرد و ماجرا این نمی شد که گروهی از سوءهاضمه بمیرند و بسیاری از سوءتغذیه و... اگر رفتارمان علوی می شد به آرامشی علی وار هم دست می یافتیم و شاهد هزار جور بیماری جسمی و روحی در جامعه نبودیم و... بگذریم، می ترسم این «خودانتقادی» به دیگران بربخورد و از این که زخم خورده ای در برابر آینه مولا به نقد خویش بپردازد، ناراحت شوند! بگذریم! اما بگذارید یک نکته را بگویم که بیاییم همه مان اعمال و رفتار خود را براساس اعمال و رفتار مولا بسنجیم، آن وقت صادقانه و منصفانه نگاه کنیم که چقدر شیعه ایم یا شبیه شیعه. این برای خودشناسی بد نیست!
صفحه 12 اندیشه ، شماره سریال 17305 ، تاریخ انتشار 880414