عفت انسان بودن
ساعت ۱٠:٤۱ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢۱ تیر ۱۳۸۸   کلمات کلیدی: رضاخان ،عفاف ،حجاب

 

 حجاب با ایمان، غیرت و ناموس مردم گره خورده بود و رضاخان پهلوی که مسیر قزاقی را به سردارسپهی و داعیه داری جمهوری خواهی و سرانجام آغاز سلطنت خویش، در زمانی کوتاه پیموده و سر همراهی با آتاتورک را داشت تا مبادا از قافله تمدن؟! عقب بیفتد، سرانجام چنگ انداخت، در حجاب زنان تا گره باورهای مردم باز شود، غافل از این که «چنگ» هیچ گرهی را باز نمی کند بلکه آن را پیچیده تر می کند، آن هم از سوی کسی که به جای تدبیر و برنامه فقط غضب در چشم و دست داشت. اما مگر غضب می تواند همه کارها را پیش برد. آن هم کاری که با اعتقاد و ایمان و غیرت مردم عجین شده است؟ اصلا یکی شده است. غیرت با حجاب و ایمان با عفاف قابل جدایی نیست و رضا، که خان شده بود که شاه شده بود، این را یا نفهمید یا نخواست بفهمد لذا چنگ انداخت در حجاب زنان، اما غافل بود که بر سر شاخ نشسته و بن می برد، و تیشه برداشته بر ریشه خویش می زند. شاید هم نمی توانست تصور کنند غیرت مردم وقتی دریا شد، امواجی دارد که بزرگ ترین کشتی ها را هم درهم می شکند، سونامی درست و بسیاری را غرق می کند. همان گونه که با او کرد و او همان روز که پا به دریا گذاشت و نخواست خیس شدن پاچه خویش را بپذیرد مرگ خود را آغاز کرد و از آن سو دریای عفاف و حجاب پرموج تر شد تا سرانجام در بیست و یکم تیر ماه ۱۳۱۴ در مسجد گوهرشاد شکوهی دیگر یافت و به خون، رنگین شد. آن روز شاید دژخیمان فکر می کردند، این زهرچشم گرفتن به چشم و بله قربان گفتن منتهی خواهد شد اما آن ها افق را اشتباه حدس زده بودند. زهر چشم گرفته نشد، بلکه ترس چشم ها ریخت و مردم برخاستند و این لرزه بر پایه ارکان حکومت رضاخانی انداخت و به گفته برخی از اهل نظر، همان روز، مسیر سقوط شاه شتاب گرفت و... بگذریم. آن روزها در تاریخ سرخ ثبت شد و امروز ما، میراث داران خون هایی که پای حجاب ریخته شده باید حجاب و عفاف را نگهبان باشیم و شأن و جایگاه انسانی خویش را حفظ کنیم. البته حجاب به معنای تقسیم بندی زن و مرد نیست بلکه وقتی با عفاف همراه می شود به گوهر انسانیت حرمت گذاشته می شود و زن و مرد به عنوان انسان تکریم می شوند و از ظرفیت وجودی آنان در راه کمال انسانی و توسعه کشور بهره برده می شود نه این که برخی بخواهند شهر را زنانه، مردانه کنند. دیوارها را تا آسمان امتداد بخشند چه ما در آموزه های دینی مان حضرت فاطمه(س) را به عنوان بزرگ ترین نماد عفاف در کنار مولا علی(ع) می بینیم که برای دفاع از ولایت کوچه به کوچه و خانه به خانه می گردد و در مسجد به سخن می ایستد. حضرت زینب(س) و ام کلثوم(س) را داریم که امتداد عاشورا را به کاخ یزید هم می کشند و با سلاح پر صلاح و پرصلابت زبان خویش از حق دفاع می کنند. آری در باور ما، زن یعنی فاطمه (س)، یعنی زینب (س) همان گونه که نقطه کمال مردان ما هم علی (ع) و حسین (ع) است و محمد رسول ا... (ص) که انسانیت را به کمال رساندند. پس درس عفاف، کمال یافتن و ثمره حجاب، محجوب بودن و تخلق به اخلاق حسنه است. امید که ما نیز بدان آراسته شویم.

صفحه R07 فرهنگ (رضوی) ، شماره سریال 17310 ، تاریخ انتشار 880421