یک دوست، یک خبر
ساعت ۱٢:٠٥ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢۸ امرداد ۱۳۸۸   کلمات کلیدی: پیاله ،دریا

 سیاه وسفید(1)

من که پیاله نیستم چه رسد، به دریا. باور کنید! به صحبت  و ادعا که باشد، همه نه دریا که از اقیانوس ها هم بزرگ تریم، اما به گاه عمل، فوت یک بچه هم مثل توفان های وحشتناک برهم می ریزد ما را. آن قدر توفانی می شویم، که همان مقدار اندک آب هم از کاسه بیرون می ریزد و ... این قصه شرح صدر و وسعت شکیبایی ماست. ماجرای مایی که باید به مدد آرامش مومنانه دریای دل را وسعت بخشیم و به یاری مهارت های رفتاری کرانه های این دریا را، آن سوتر بریم.به این مثال توجه کنید؛ برایش خبر می آورند که فلانی که از قضا با او صمیمیتی برادرانه دارد، گفته است بالای چشم او ابروست. خبر را هم کسی می آورد که حداقل با او سر دوستی نداشته است، اگر دشمنی هم نکرده باشد. اما او ناگهان می خروشد و چشم و ابروی دوست خود را به هزار حرف و حدیث می کشد و چنان دشمن کشانه سخن می گوید که بیا و بشنو. حال آن که به گاه سخن، همین خود، داعیه دار بردباری است و مدعی برادری. اما درعمل چیز دیگری نشان می دهد غافل از این که شاید دوستش اصلا چنین چیزی نگفته باشد! بله شاید نگفته باشد! منطق مومنانه اقتضا می کند، وقتی این حرف ها را شنید، بی پاسخ بگذارد مگر در قرآن نخوانده ایم «اذا جائکم فاسق بنباء فتبینوا...» را. درک نکرده ایم این حقیقت را که اگر فاسقی برایتان خبری آورد تا پیرامونش تحقیق و تفحص و صحت آن را احراز نکرده اید، نپذیرید.

 

اما آیا ما در برابر خبرها این گونه منطقی رفتار می کنیم؟ آیا این قدر تحمل داریم که حداقل تا وقت دیدن دوست مان، تحمل کنیم تا اگر حرفی گفته باشد، آن وقت به پاسخ برخیزیم؟ من که ندیده ام آدمی چنین بردبار را یا حداکثر، تعدادشان اندک است. حال آن که باید تعداد بردباران و اهالی رفتار مومنانه فراوان و شمار ناشکیبایان اندک باشد. باید در برابر خبرها، کاوش کرد و بنای رفیع دوستی را که با ذره ذره خاک و قطره، قطره آب آجر شده و روی هم قرار گرفته شکل یافته است به لحظه ای ویران نکرد. یادمان باشد، برای خراب کردن همیشه وقت هست. اصلا خراب کردن، زمان نمی خواهد. به لحظه ای ممکن می شود. این ساختن است که دشوار است پس با تحمل، دوستی ها را پاس داریم. اگر ما بتوانیم تحمل خود را افزایش دهیم، عصبانیت ها فرصت بروز نخواهد یافت و عرصه برمنطق تنگ نخواهدشد. پس مراقب رفتار خود باشیم. دربرابر خبرهایی که می رسد، هوشیار باشیم. اول کاوش کنیم بعد اگر صحیح بود خبرها را بپذیریم والا نه. یادمان باشد، دوست گوهر گران قیمتی است که در هر بازاری یافت نمی شود.

پس مراقب دوستی ها باشیم. دوستی ها آرامش بخش زندگی و سایه مهربانی اند. با افزایش دوستی ها در جامعه می شود بسیاری از مشکلات را رفع و بسیاری از مسائل را حل کرد. با دوستی ها می توان زیبایی ها را افزایش داد. با دوستی ها می شود دل را آرامشی دریایی بخشید. پس نگهبان دوستی ها باشیم...

صفحه 09 اجتماعی ، شماره سریال 17342 ، تاریخ انتشار 880528