یک جواب برای پرسش نامه ها
ساعت ۱۱:۳٢ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٢ مهر ۱۳۸۸   کلمات کلیدی: شیعه جعفری ،امام صادق(ع) ،همسایگان ،زیبایی ها

سیاه وسفید(۴۶)

 

تاکنون در چند پرسش نامه جلوی عنوان مذهب نوشته ایم شیعه جعفری؟ چند بار در پاسخ کسانی که از ما پرسیده اند چه مذهبی دارید، باز گفته ایم شیعه جعفری هستیم؟ اما هیچ به آن چه می گوییم فکر کرده ایم؟ آیا شده از خود بپرسیم «چقدر» شیعه ایم و آیا میان ما و امام جعفر صادق تناسبی هست که چنین خود را به ایشان نسبت می دهیم؟فکر می کنم اگر اعمال و رفتار و گفتار ما را فهرست کنند، سیاهه بلندی از سیاه کاری های ما خواهد بود، حال آن که ما خود را به کسی نسبت می دهیم که در فهرست اعمالش جز روشنایی نیست و برای ما هم جز روشنایی نمی خواهد و جز رسیدن به روشنایی جاودانه توصیه نمی فرماید. اما این سیه روزی ما از سیه کرداری ماست و همه به قول شاعر، هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست ورنه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست.شیعه بودن ما فقط برای پرسش نامه است والا روزگار ما بهتر از این می بود که است. باور کنید! اما دریغ که شیعه در میان ما بسیار اندک است، بسیار اندک و همان تفسیر «السابقون» قرآن است که «وقلیل من الآخرین» تکلیف ماجرا را مشخص کرد. خود امام صادق علیه السلام هم در گفت و گویی کوتاه با فردی که از فراوانی شیعیان می گفت، تکلیف را روشن کرده اند؛ یکی از دوستان امام صادق(ع)خدمت ایشان آمده بود و از منطقه خودش تعریف می کرد که در آن جا شیعه زیاد است.حضرت فرمود: آیا شیعه ها طوری هستند که ثروتمندانشان به خانه فقرا بروند؟گفت: نه، یک حالت عمومی نیست!فرمودند: آیا طوری است که اگر کسی قرضی داشت از مال خودشان قرض او را بپردازند؟ گفت: نه، به این عمومیت نیست.حضرت فرمودند: آیا اگر کسی لباس، خانه و یا غذا نداشت طوری است که ثروتمندان داوطلبانه آن ها را تامین کنند؟گفت: نه.با گفتن این پاسخ امام به زانوهایشان زدند و فرمودند: شما اسمتان را شیعه نگذارید. خب باز این ماجرا را از اول مرور کنیم، آیا بالانشینان ثروت و قدرت با فرودستان، میانه ای جز به خدمت گرفتن آنان دارند؟ آیا دست های نیازمند یاری، از حضور صاحبان ثروت و قدرت در همه اشکال آن پر برمی گردد؟ آیا به فکر هم نوعان خود می باشیم؟ نه، آیا به فکر هموطنان خود هستیم؟ نه، آیا به فکر همشهریان خود هستیم؟ نه، آیا به فکر خویشاوندان و همسایگان خود هستیم؟ پاسخ آیا جز یک «نه» آشکار است؟ چگونه خود را شیعه می دانیم وقتی برخی شیعیان براثر فقر و نداری و فشار زندگی بر ایمان خود بیمناک می شوند؟ چگونه خود را شیعه می دانیم وقتی نسبت به کم رنگ شدن ارزش های مورد تاکید ائمه در جامعه چندان که باید واکنش نشان نمی دهیم وقتی دروغ گویی و کلاه برداری زرنگی به حساب می آید؟ وقتی برخی ها، بی توجهی را به حقوق مردم «حق » می دانند؟ امام برای همیشه و برای همه، امام و اسوه است، نه این که ۱۳ ، ۱۴ قرن قبل افرادی در قامت امام آمده باشند و رفته باشند و از آن ها فقط کلامی مانده باشد. ما زمانی شیعه ایم که حضور همیشه زنده امام را احساس کنیم و احادیث آنان را در زندگی خود جاری ببینیم، آن وقت جامعه هم شیعه خواهد شد و زیبایی ها زمین و زمان را چنان پر خواهد کرد که آوازه اش ملائک را هم مشتاق زمین کند...
صفحه 09 اجتماعی ، شماره سریال 17388 ، تاریخ انتشار 880721