جامعه نو

سهم کودک یتیم از مهربانی ما
نویسنده : gholamreza baniasadi - ساعت ۱۱:٤٤ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٤ مهر ۱۳۸۸
 

سیاه و سفید(۴٧)

 

برای رسیدن به رحمت خدا، باید نگاه رحمت داشت و اندیشه و عمل رحیمانه هم. اصلا آدم هر چه را می خواهد باید پیشتر خود را از جنس آن خواسته کرده باشد والا وقتی بستر را فراهم نکرده باشد، کار چاره نمی شود. آن که می خواهد سهمی از باران داشته باشد باید بذری افشانده باشد والا برای او بهاری به ارمغان نخواهد داشت. پس اگر پی جوی رحمت خداییم، مهربانی پیشه کنیم، این را در کلام آفتابی امام صادق هم می خوانیم «کسی که بخواهد مشمول رحمت خداوند و وارد بهشت شود باید نسبت به یتیمان دلسوز و مهربان باشد» ما اما آیا دلسوز یتیمانیم و دستی به مهر بر سر یتیمی کشیده ایم؟ نمی خواهم به ملامت قلم زنم، نه، به گذشته کاری ندارم، حرف من از جنس امروز و فرداست پس همین امروز، با مهندسی رفتار و کردار خود، به سمت مهربانی عملی به یتیمان گام برداریم. چقدر خوب است آنانی که بضاعت دارند، با پذیرش سرپرستی یتیمان و یا کمک به آنان، کلام امام صادق را به عمل درآورند و از رحمت الهی برای خود چتری فراهم کنند که آنان را تا بهشت و حتی در بهشت همراه باشد. اگر حتی بهشت و قیامت و... را نمی خواهیم در معادلات مان به حساب بیاوریم باز هم مهربانی به یتیمان از آن جا که باعث توسعه مهربانی می شود و کمک به آنان به شکوفایی استعدادشان می انجامد و از مهربانی توسعه یافته و استعداد شکوفا شده هم همه جامعه بهره می برد، لازم است، مهربانی را، محبت را، دلسوزی را نسبت به همه و مخصوصا یتیمان تمام کنیم. من بر این باورم وقتی خداوند در مال اغنیا، سهمی برای نیازمندان قرار داده است، در آرامش و مهربانی توانگران عاطفه هم سهمی برای یتیمان و آنانی که از محبت پدر و مادر محرومند مقرر فرموده است و باز همان طور که اگر اغنیا، سهم فقرا را درست بدهند، فقر از جامعه رخت برمی بندد، اگر توانگران مهر و عاطفه هم، به مهر و رحمت برای یتیمان در دل خود سهمی در نظر بگیرند و ادا کنند، فقر عاطفه هم از میان می رود و چیزی به نام کمبود عاطفی و کمبود محبت باقی نمی ماند تا بستری برای ناهنجاری های متعدد شود بلکه زراعت مهربانی در جامعه، به فراوانی عاطفه تبدیل می شود، همان طور که از یک بذر گندم، چند خوشه می روید و از غرس یک شاخه کوچک درختی تناور شکل می گیرد، از یک لبخند، می تواند یک باغ عاطفه شکوفا شود و زمانی که همه با لبخند به روی هم نگاه کنند، دیگر قهر و عصبانیت و دلخوری و عصیان و دعوا و... نخواهند توانست، چهره زشت خود را در جامعه قاب کنند و در تعداد زیادی از آحاد جامعه تکثیر شوند. اگر با لبخند به جامعه بیاییم، با لبخند به خانه باز خواهیم گشت و خانه هم برای ما بهشت خواهد شد و باز فردا خواهیم توانست با لبخند کلید بهشت را به روی جامعه بگشاییم. پس به روی هم لبخند بزنیم، با هم مهربان باشیم و با یتیمان مهربان تر.

صفحه 09 اجتماعی ، شماره سریال 17389 ، تاریخ انتشار 880723