این زیارت های کودکانه
ساعت ۱۱:٢۱ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٧ مهر ۱۳۸۸   کلمات کلیدی: زیارت های کودکانه ،قصه ،فرصت سبز ،سماع

دست های کوچک می توانند قفل های بزرگ را باز کنند. حتی می توانند قفل های آسمان را بگشایند. دست های کوچک، نه دست های کودک، که پاک از ریا و تظاهر است. دست هایی که خالی از آلودگی و سرشار از پاکیزگی است. کم قفل باز نکرده است از زندگی بزرگ ترها. این دست ها را مخصوصا وقتی به طرف آسمان بلند می شود باید قدر دانست. این دست ها را وقتی در مشبک های ضریح گره می خورد باید عزیز داشت. باید به زیارت های کودکانه با حرمت نگاه کرد و به کودکانی که به زیارت می آیند نیز هم چه آن که فصل سفید کودکی را به سرسبزی زیارت زینت بخشد، با بهار پیوند خواهد خورد و از جنس بهار خواهد شد و روشن است که هیچ بهاری پاییز را به خاطر نمی آورد و به دیگر عبارت بهار هیچ پاییزی را به یاد نمی آورد و بهار زیارت هم خزان جدایی را باور ندارد.

 یک نکته دیگر؛ بزرگ ترها جایی بچه های خود را به میهمانی می برند که با صاحب خانه خویشاوندی یا صمیمیت افزون تری داشته باشند. گاه حتی بی دعوت هم دست بچه ها را می گیرند و می روند، شاید برای غذا هم بمانند، شاید عیدی هم بگیرند و خیلی شایدهای دیگر که طعم صمیمیت دارد. بردن بچه ها به حرم و آنان را تا رفعت زیارت برکشیدن هم نشان یک واقعیت است که افراد با امام رضا علیه السلام احساس خویشاوندی صمیمانه می کنند لذا بچه های خود را به حرم می برند. بچه ها هم گاهی مثل آب جاری می شوند در حوالی سقاخانه و گاه همپرواز کبوترانی

می شوند که هیچ آسمانی را بلندتر از آسمان حرم نمی یابند و در سماع گرد گنبد طلا، از حلاوت طواف سرشار می شوند. گاهی هم نگاه بچه ها آینه در آینه می شود در شبستان هایی که از روز سرشارند و این  سه گانه عاشقانه آنان را چند فرسنگ به بزرگی نزدیک تر می کند. بچه ها می آیند و سفیدی دلشان را پر از نور سبزی می کنند که از ضریح مقدس جاری است. می آیند و -حتی نشنیده از دیگران- می فهمند این جا بزرگی است که بزرگی می بخشد همه را. حاجت به شنیدن نیست و به گفتن هم یک نگاه کافی است تا بچه ها بفهمند در حرم یک اتفاق مبارک می افتد، همان یک اتفاق هم برای بزرگ شدن کافی است، می شود قصه »درخانه اگر کس است/ یک حرف بس است« و چون در حرم کسی هست، بزرگی هست حاجت به هزار حرف گفتن نیست همان یک حرف، همان یک نگاه، همان یک اتفاق برای تجلی مدام بهار در جان یک کودک کافی است.

... و کودکان در این فرصت سبز، سعید می شوند حتی اگر سید نباشند. قد می کشند حتی اگر کوتاه قامت باشند و بزرگ می شوند حتی اگر از جسمی کوچک برخوردار باشند.

پس این زیارت های کودکانه را قدر باید دانست، این زیارت ها، رابطه زمین و آسمان را حسنه می کند، رابطه آدمیان و فرشتگان را هم. پس هر وقت به حرم می رویم یادمان باشد در مسیر دعای یک کودک قرار بگیریم و آمین بگوییم به امید اجابت، مخصوصاً که دهه کرامت در پیش است......

(سه شنبه/۲۱/۷/۸۸-ش۱۷۳۸۸-ویژه۱۴۲۴-صفحه۷)