دوست و دشمن کیست؟
ساعت ۳:٤۳ ‎ب.ظ روز شنبه ٢ آبان ۱۳۸۸   کلمات کلیدی:

سیاه و سفید(۵٣)

از هر کداممان اگر بپرسند دشمنت کیست، یک سیاهه بلند بالا می نویسیم و اگر بپرسند دوستت کیست باز یک فهرست دور و دراز ردیف می کنیم. در هر دو حالت، از کشورها تا آدم های کوچه و محله و محل کار را نام می بریم، اما به حقیقت از دشمن حقیقی غافلیم، چنان که دوست واقعی خود را هم در این فهرست به حساب نمی آوریم؟

راستی شما دوست و دشمن واقعی خود را می شناسید؟

چقدر با آن ها سروکله زده اید؟ باز هم آن چه شما در ذهن دارید مراد این قلم نیست. بگذارید در این روزها که ایران عزیز با ۲۰کشور جهان بی تاب جشن و ولادت امام رضایند و جشنواره های رضوی ایران را به کشوری با ۳۰پایتخت تبدیل کرده است، از محضر امام رضا علیه السلام بیاموزیم، دوست و دشمن را، آن جا که می فرمایند «دوست هرکس عقل او و دشمنش جهل اوست» فکر می کنم با شناخت این دوست و دشمن، آن فهرست های پیشین رنگ می بازد چه ما به حقیقت دوست و دشمن را در خویش همسایه داریم به گونه ای که گاه با دوست و گاه با دشمن خود همراه می شویم، حال آن که اگر به راستی خواهان رستگاری خود باشیم، جز با دوست خود که همانا عقل باشد همراهی نخواهیم کرد بلکه زندگی را به مهندسی عقل وا خواهیم گذاشت و اجازه نخواهیم داد، جهل ما آن قدر فربه شود که فضای زندگی ما را پرکند.

تا در کوچه و جامعه شاهد، افرادی باشیم که نه به اندازه علم و عقل که به اندازه جهل و بی خردی خویش حرف می زنند و عمل می کنند و چقدر این رفتار، فضای جامعه را آسیب پذیر می کند، حال آن که اهل عقلانیت، کمتر سخن می گویند و این خود نشانه دین فهمی و خردمندی آنان است چنان که مولا امام رضا علیه السلام می فرمایند «از نشانه های دین فهمی، حلم و علم است و خاموشی دری از درهای حکمت است. خاموشی و سکوت دوستی آور و راهنمای هرکار خیر است.»

فکر می کنم ما اگر در همه زندگی باهمین ۲کلید به سمت قفل های فرا رو برویم همه درهایی که به سوی سعادت گشوده می شود به روی ما باز خواهد شد.

اگر همین ۲ حدیث آقا را هر روز در جان خویش حدیث و در جامعه خود تازه تر از روز پیش به رفتار درآوریم، سعید خواهیم شد به حقیقت ...

یک ضرب المثل ایرانی هم آدمی را از پرگویی پرهیز می دهد و با احترامی که برای سخن گفتن قائل است، تاکید می کند «گر سخن نقره است، خاموشی طلاست» و به یادمان می آورد، خاموشی از جنس طلا، زندگی سازتر و پرقیمت تر است چه بسیاری از آدم ها، دوستان خود را با سخن نابه جا از دست می دهند، حال آن که احتمال از دست دادن دوست با سکوت خیلی کم است. پس بکوشیم به اندازه عقل و دانش خود سخن بگوییم نه به اندازه جهالت خود. این برای فرد و جامعه بهتر است ما هم در بهترشدن وضعیت جامعه نقش ایفا کنیم...

صفحه 09 اجتماعی ، شماره سریال 17396 ، تاریخ انتشار 880802