جامعه نو

راه بهشت
نویسنده : gholamreza baniasadi - ساعت ۱۱:٠٧ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٦ آذر ۱۳۸۸
 

سیاه و سفید(٨٨)

برای رهیافت به فهم روش علوی باید مولفه های جامعه شکل گرفته ذیل حکومت ایشان را بازخواند تا فهمید راز ماندگاری روش مولا چیست و دانست که برای جاودانه شدن باید آن گونه شد، حتی اگر به تاریخ و ماندگاری هم دل نبسته ای باز برای زندگی امروز خود چه در حوزه فردی و چه اجتماعی باز به این روش محتاجیم آن گونه که زمین عطش زده به باران. پس باید برای فهم این فرازها تکاپوی بیشتری داشته باشیم. در این مختصر فقط به چند نکته اشاره می کنیم و آن این که در جامعه علوی، فرد ممکن است «فقیر» باشد، اما «حقیر» نیست چه ملاک ارزش گذاری مناسبات انسانی و تقواست نه میزان برخورداری مادی افراد، لذا هیچ سرمایه دار و برخورداری هم «کبیر» شمرده نمی شود و به دلیل ثروتش تکریم نمی شود، در جامعه علوی« ان اکرمکم عندا...اتقاکم»حقیقتا به عمل درمی آید و در هر جامعه ای که این حقیقت به واقعیت رفتاری تبدیل شود بسیاری از ناهنجاری ها از میان می رود و شاید طبقه ای متفاوت شکل نگیرد که با دیگر طبقه ها فاصله داشته باشد تا پدیده ای به نام فاصله طبقاتی شکل بگیرد، چه این پدیده معلول حقیرشمردن فقرای کوخ نشین و تکریم برخورداران کاخ نشین است در جامعه ای که حرمت افراد به مدد صفرهای حساب بانکی شان متغیر می شود، در جامعه علوی ارزش های انسانی حاکم است و میان پایین شهری و آن که اجاره یک ماه خانه اش به اندازه تمام خانه پایین شهری قیمت دارد فرقی نخواهد بود اما... اما آیا وضع جامعه ما چنین است تا ما بتوانیم خود را علوی بدانیم؛ من می بینم شما هم حتما می بینید که ملاک سنجش حرمت افراد چقدر «ضدعلوی» است پس بدانید این سنجش هم نمی تواند علوی باشد. وقتی ارزش افراد به «زر و ثروت» و زور و قدرت و میز و مقام باشد قصه همین خواهد بود که است. نام علی علیه السلام هم نمی تواند چونان اکسیر همه چیز را زیرورو کند، اکسیری که از سنگ خارا، گوهر شب چراغ می سازد، نام امام نیست بلکه راه و رسم و روش مولاست. آن چه ما باید در پیش گیریم هم این راه و روش است. همان که نقشه راه بهشت است و من باور دارم که اگر ما براساس مشق علوی، زندگی را مشق کنیم، زیبایی ها به فراوانی در زندگی ما تحقق خواهد یافت آن قدر که میان این دنیای ما با بهشت فاصله ای نباشد و به دیگر عبارت روش علوی، نقشه راه بهشت است در هر دو دنیا، کسی می تواند به تجربه بهشت برسد که آن راه و روش را در پیش بگیرد در هر کجای زمین و زمان که می خواهد باشد. من در صداقت کاری مردمان سرزمین های دور روش علوی می بینم و در عمل به عهد و پیمان و پرهیز از «ناسزاکاری» آن ها در عرصه تولید و تعامل با دیگران نیز نشانه های رفتار علی گونه می یابم، لذا معتقدم غدیر، به زبان های رفتاری جهان ترجمه می شود ولو ما در ظاهر و لفظ آن مانده باشیم.چنان که نتیجه های عملی تلاش حضرت رسول در ارتقای اخلاقی و اتمام مکارم اخلاق را درجوامعی می یابیم که حق هم را رعایت می کنند، به هم احترام می گذارند، علم می آموزند و به خدمت خلق در می آورند و...

آن روز که حضرت رسول در غدیر خم دست مولا علی(ع) را بالا گرفت و «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» را به صریح ترین زبان بیان فرمود اشارتی بود برای ما تا راه و رسم مولا را در پیش گیریم.

صفحه 09 اجتماعی ، شماره سریال 17432 ، تاریخ انتشار 880916