امانت داری
ساعت ۱۱:۱٧ ‎ق.ظ روز جمعه ٢ بهمن ۱۳۸۸   کلمات کلیدی: بی اعتمادی ،امام باقرعلیه السلام ،جامعه مدنی ،امانت داری

سیاه و سفید(١٢١)


بی اعتمادی، بیماری است که هر روز، ویروس هایش را به جان روابط شهروندان می فرستد و هر روز، جسمی را مسموم می کند. البته درست است که مثل بیماری های ایدز و آنفلوآنزای خوکی و... نمی کشد و درست است که مثل تیغ شرارت پیشگان، پهلویی دریده نمی شود و به ظاهر خونی ریخته نمی شود، اما آیا عوارض این بیماری مهلک کمتر از آن بیماری هاست؟ به جامعه نگاه کنیم، چرا برای دریافت یک وام این همه مدرک و سند می دهیم و باز اعتمادی به بازپرداخت آن نیست؟! چرا هر روز قفل های سنگین تر و جدیدتری ساخته می شود؟! و آیا جز این است که «اعتماد» هر روز رنگ می بازد؟ هیچ فکر کرده ایم یکی از مولفه های اصل هویت انسان مومن و حتی شهروند جامعه مدنی، امانت داری و وفای به عهد است؟ هیچ به این فرمایش مولا امام باقرعلیه السلام دقت کرده اید که می فرمایند «بر شما باد پارسایی و کوشش و راستگویی و پرداخت امانت به کسی که شما را امین بر آن قرار داده است، آن فرد نیک باید باشد فرقی نمی کند اگر قاتل علی بن  ابی طالب (ع)، به من امانتی بسپرد، قطعا آن را به او برخواهم گرداند» و این یعنی انسان حق ندارد هیچ گاه، در برابر امانت، جز به امانت داری، راهی دیگر در پیش گیرد.

در جایی خواندم که امام(ع) حتی می فرمایند همان شمشیری که با آن مولا علی را به شهادت رسانده اند را هم بازمی گردانم و این یعنی ای جماعت مسلمان! ادای امانت را راه و رسم خویش سازید زبان و قلم به راستی و درستی بچرخانید و جامه پارسایی به جسم بپوشانید و جان را آ ن چنان عادت دهید که جزو شخصیت شما به حساب آید، آن وقت که امانت داری خود را ثابت کردید، خواهید توانست بسیاری از مسائل دیگر را هم ثابت کنید، یادمان هست که حضرت رسول مکرم اسلام (ص) پیش از بعثت به خاطر امانت داری و پارسایی و جوانمردی خویش، به «محمدامین» مشهور بودند و همین شهرت بود که پس از بعثت نیز بسیاری را به تأمل واداشت.

چه تا امتحانی نباشد و فردی با موفقیت از امتحان خارج نشود، نمی تواند مردم را به سوی خویش بخواند. نمی تواند برای ارتقای آن چه نیک می داند تلاش کند، ما هم بکوشیم تا با وفای به عهد فرد خوبی برای دین و کشور خود باشیم. لااقل در جامعه خود، با امانت داری، تقوا و پاک دستی، اعتمادبرانگیز باشیم تا بتوانیم در جامعه ای سرشار از اعتماد و آرامش زندگی کنیم. اگر در قدیم مردم حرمت یک تار موی سبیل خود را پاس می داشتند و حتی اگر سرشان می رفت، حرفشان دوتا نمی شد، امروز لااقل، حرمت عهدها و قرارها را نگه داریم، برای امضایی که پای برگه های تعهدآور می گذاریم، احترام قایل باشیم. این خصلت اهل ایمان است و نمی دانم آنان که برای پیمان خود حرمتی قایل نمی شوند و مثلا ادای دین نمی کنند تا جایی که پای ضامن به میان آید و گاه گره در کار او هم می افتد، این چگونه ایمانی است؟ وقتی پیامبر گرامی (ص) «امین» است ، وقتی امام باقر(ع) بر امانت داری و درستکاری این چنین تاکید دارند، وقتی «اوفوا بالعقود» ما را امر می کند تا به پیمان ها و قراردادهای مان وفا کنیم، راستی چگونه است که برخی وفا نمی کنند و با بی وفایی آتش در خرمن اعتماد مردم می اندازند؟...

صفحه 06 اجتماعی ، شماره سریال 17469 ، تاریخ انتشار 881101