پاسخ ستم،ستمکاری نیست
ساعت ۱۱:٢۱ ‎ق.ظ روز جمعه ٢ بهمن ۱۳۸۸   کلمات کلیدی:

سیاه و سفید(١٢٢)

اگر نتوانستن هست، توانستن هم هست. اگر آن یاد گرفتنی باشد، این هم یاد گرفتنی است آنان که نمی توانند، قبل از آن که در عرصه واقع به بن بست بخورند در حوزه ذهنی و اندیشه ای نمی توانند جز بن بست برای خود متصور باشند اما آنان که می توانند، این توانستن را اول در خویش به فعلیت رسانده اند، سپس در بیرون آن را به اجرا درآورده اند. پس اگر می خواهیم آرامش داشته باشیم باید از درون به آن برسیم آن گاه در برون هم به آن دست خواهیم یافت. تا گیاه در دل زمین شکل نگیرد، نمی تواند بروید و زمین را جامه ای از شکوفه بپوشاند. بهار وقتی می رسد که زمین به فهم توانستن رسیده باشد. برای بهاری شدن هم باید زمینه های آن را فراهم کرد، برای درک بهار آرامش نیز باید زمینه های آرامش سوز را از بین برد، امام باقر علیه السلام می فرمایند « تو را به ۵ چیز سفارش می کنم؛ ۱ - اگر مورد ستم قرار گرفتی، ستم مکن. ۲ - اگر به تو خیانت شد، تو خیانت نکن. ۳ - اگر تکذیبت کردند، خشمگین مشو. ۴ - اگر مدحت کردند، شاد مشو و ۵ - اگر نکوهشت کنند، بی تابی مکن» خب اگر ما همین حدیث را در زندگی خود به عنوان کلید رسیدن به جهان آرامش انتخاب کنیم، آن وقت قفل های ناآرامی، ناتوانی و خستگی خواهد شکست و ما خواهیم توانست به آستانه باغ آرامش و توانستن و شادابی برسیم. البته هرگز معنای ستم پذیری از این کلام به دست نمی آید بلکه سخن این است که اگر مرتکب عمل زشت ستم شدی، نه این که به ستم تن بدهی، نه، بلکه، تو در عین این که به زشتی ظلم تن نمی دهی، جامه زشت ستم را هم تن مکن و دست پاکت را به آن میالای. اگر هم آتش خیانت به زندگی ات انداختند، با همه وجود از حقت دفاع کن. اما هرگز، به سمت گناه خیانت کردن، میل نکن بگذار زشتی بیداد و خیانت به نقطه پایان برسد چه اگر قرار باشد، تو هم در زشتی مقابله به مثل کنی، در تباهی غوطه ور خواهی شد، حال آن که پرهیز از تباهی و گناه، از واجبات زندگی مومنانه است. مومن در مقابل ظلم می ایستد و برای پاک کردن جامعه از این زشتی جان خود را هم به میدان می آورد، اما هرگز حتی در برابر زشتی ستم، رفتار مشابه در پیش نمی گیرد. چه مهم نیست که از آن سو، بیدادگری ستم روا می دارد، مهم این است که از این سو، مومن تقوا پیشه می کند. مهم نیست آن سو، معاویه، به حیله و فریب و پیمان شکنی دست می آلاید. مهم این است که در این سو مولا امیرالمومنین(ع) در پاسخ دست پاک دارد. مهم نیست، سپاه یزید در کربلا، آب را بر امام حسین(ع) می بندند، مهم این است که مولا سیدالشهدا(ع) پیشتر آب ذخیره لشکر خویش را در پذیرایی از لشکر دشمن صرف کرده است و ... این است که امام علی و امام حسین جاودانه می مانند اما از معاویه و یزید، جز یک نام به ننگ آلوده در تاریخ نمی ماند. انسان مومن هم مشق خویش را، از سرمشق مولا علی و مولا حسین علیهم السلام می نویسد، پس نمی تواند در برابر بدی ها بدی کند. این درس امام باقر(ع) است، هرچند در باران شدائد در برابر بیداد، مقابله به مثل نکردن بسیار سخت است، اما تحمل این دشواری شیرینی جهاد اکبر را دارد.

صفحه 09 اجتماعی ، شماره سریال 17469 ، تاریخ انتشار 881101