فقط همین امروز زنده اید!
ساعت ۱٠:٠٥ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۸۸   کلمات کلیدی:

سیاه و سفید(١٢٨)

 

اگر همین امروز به شما بگویند فقط یک روز زنده اید چه می کنید؟ برای آن روز خود چه برنامه ای دارید؟ بعضی ها زود ماشین حساب در می آورند تا حساب خود را صاف کنند و کارنامه ای سفید داشته باشند. کار خوبی که بسیار مومنانه است. گروهی دیگر هم حلالیت خواهانه به سراغ اقوام و آشنایان می روند تا «بحل» شده بازآیند. گروهی هم جامه زهد و عبادت می پوشند و اشک بر چشم، قرآن و دعا و نماز می خوانند. گروهی نیز... به هر حال اغلب انسان ها به یاد آخرت می افتند و کاری می کنند اما کم هستند آنانی که آن روز با روز دیگر برایشان تفاوتی نمی کند و همان برنامه های روزهای پیش را تکرار می کنند. اما همین عده اندک به نظر من بسیارند.

اگر نه به کمیت به کیفیت اینان فراوان و بزرگند چون توانسته اند سبک زندگی مومنانه برای خود تعریف کنند و راه اهل یقین در پیش گیرند تا همه روزهاشان سرشار از یقین و رفتار مومنانه باشد و از امام خویش، حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام این درس را بیاموزند که برای زندگی باید چنان تلاش کرد که گویی مقیم همیشه دنیایی و برای آخرت باید آن گونه کوشید که گویی فردا می خواهی بروی. به باور من، سبک زندگی اهل یقین، سرشار از زیبایی هاست. آن ها به حقیقت زندگی می کنند، حال آن که ما زندگی را بازی می کنیم. شهر زندگی ما، پر از خیابان های «غفلت» است پس از کوچه های «سرگردانی». خیلی کم اتفاق می افتد، «خیابان هوشیاری»  هم داشته باشیم و کوچه ای ما را به منزل «بیداری» برساند. قرار بوده است ما بر دنیا مسلط شویم، امیر شویم، اما دنیا بر ما مسلط شده و ما را به بردگی کشانده است.

همه ما در عین غفلت چشم بر خویش و روزگار خود بسته ایم و قصد اصلاح جهان را داریم. حال آن که اگر بیدار شویم، اگر بر نفس خود امیر شویم می توانیم بر دنیا امیری کنیم. مولا علی علیه السلام اگر برای همیشه امیر مومنان شد، از آن رو بود که اول بر خویشتن خویش امیر شد. در برابر آب دهان انداختن عمربن عبدود بر روی مبارک کظم غیظ، نشان داد تا سوال انسانیت پاسخ بگیرد. به فصل ۲۵ ساله، سکوت در پیش گرفت تا فریادها معنا یابد. در هیچ جنگی پیش دستی نکرد تا حجت بر همه تمام شود و... این گونه بود که ماندگار شد.

ما مدعیان پیروی از آن امام بزرگوار هم فقط زمانی به عنوان «شیعه» آن حضرت خواهیم بود که بر خود و دلخواسته های خود مسلط شویم. اگر نوع زندگی ما براساس سبک مومنانه طرح ریزی شود آن وقت همه روزها و لحظه هایمان حلال، پاک و سرشار از ولایت، عبادت و عبودیت خواهد بود و همیشه حساب پاکی خواهیم داشت تا از محاسبه باکمان نباشد. در چنین شرایطی است که انسان وقتی بفهمد آخرین روز عمر اوست، مثل همه عمرش زندگی می کند، چرا که او زندگی اش با مرگ معنا یافته است، نه مثل کسانی که میان زندگی و مرگشان فرسنگ ها فاصله است و از مرگ چنان وحشت دارند که مرگ را بزرگترین دشنام ها می دانند، حال آن که برای مومن، مرگ یک دعوت است و مردن، پاسخ گفتن به دعوت. مومن اگر شور و هیجانی هم دارد در همین دعوت نهفته است و... خدا کند ما هم این گونه باشیم...

صفحه 09 اجتماعی ، شماره سریال 17477 ، تاریخ انتشار 881111