خوبش، نعمت آور واصلا خود نعمت است، روشنای دل و دیده و دست همیشه همراه است. می توان به او امید بست و پشت به پشتوانه اش گرم داشت. می شود به روشنایی چراغ خانه اش راه یافت همسایه را می گویم که گاه از قوم و خویش هم نزدیک تر و عزیزتر می آید، همسایه خوب نعمت است که با رحمت همراه می شود و آدمی را یاد خدا می اندازد.

همسایه خوب قدرت هم است، دست توانمندی که مشکلات را می گشاید، حتی اگر هزار گره در آن افتاده باشد، وجود او درمان است برای دردهایی که می تواند آدمی را از پا بیندازد و... اما اگر خدای نکرده، همسایه، «بد» بود بلایی سخت از آن هم می توان یافت؟ امام عسکری علیه السلام می فرمایند «از بلاهای کمرشکن، همسایه ای است که اگر کردار خوبی ببیند، نهانش سازد و اگر کردار بدی ببیند، آشکارش سازد»، به حقیقت هم کمر حیثیت و آبروی آدمی می شکند وقتی در کنار چنین آتشی مسکن داشته باشد. همسایه بد، مثل دشمن پشت خاکریز است که لحظه ای نمی شود از او غفلت کرد.

همسایه بد مثل مار است، که هر لحظه احتمال حمله اش می رود و اگر چشم ببندی، نیشت خواهد زد، وجودش دل را تاریک و ناآرام می کند، بودنش مایه عذاب است و مواجهه با او بلا. او بدتر از هر نوع بیماری بد خیم است. غده های بدخیم را به جراحی می شود درمان کرد اما گاه این همسایه بد با هر چه درمان است بیگانه می شود لذاست که توصیه می شود در خرید یا اجاره خانه، اول ببینید با چه کسی همسایه می شوید، این خیلی مهم تر از خود ساختمان است چه اگر منزل جهنم باشد، با همسایه خوب به بهشت تبدیل می شود، بدترین روزگار هم به بهترین روزگار تبدیل خواهد شد اما زیباترین جا به بدترین مکان بدل خواهد شد وقتی همسایه بد باشد.

مال و جان و آبرو و حتی ناموس مردمان به خطر خواهد افتاد وقتی خانه در کنار همسایه بد داشته باشند و حرمت صد ساله به ثانیه ای خواهد شکست در کنار همسایه ای که سنگ بر دست گرفته و سخن ناپالوده در کام. یک مثل چینی می گوید: «برای این که انسان کمال یابد صد سال کافی نیست اما برای بدنامی او یک روزهم کافی است» نه این که یک روز کافی است که خیلی هم زیاد است. شخصیت آدم و ساختمان آبرو و حیثیت آدمی، به روزها و سال ها، شکل می گیرد مثل خشت روی خشت گذاشتن به روزگاران ولی برای خراب کردن آن یک لحظه هم کافی است، بگذریم امام عسکری ما را به «حسن همسایگی» امر فرموده اند و باز در آموزه های دینی می خوانیم که چنان بر حق همسایه بر همسایه، تاکید شده است که برخی گمان کرده اند، شاید همسایه از همسایه ارث هم ببرد. پس هر کس به اسلام اعتقاد دارد باید حرمت حریم همسایگی را به جان نگهبانی کند و به حسن رفتار شاخص محل زندگی خود شود چه، آب و هوا، خوب یابد، تحمل شدنی است، اما همسایه بد را نمی توان تحمل کرد. آلودگی هوا، با فیلتر کاهش می یابد، اما آلودگی همسایه بد را فیلتری کاهش نمی دهد...سه شنبه/١٣/١١/٨٨-شماره ١٧۴٧٩/صفحه اجتماعی٩