آن روز، همه زندگی ما به شعر می آمد، عاشق بودیم همه، لبخند از لب ها نمی رفت، چهره ها در پرتو آفتاب روشن شده بود. هر کداممان به وسعت فهم امام، دامنه ای از مهتاب داشتیم، آن روزها همه عاشق بودیم. حرف دل همیشه ما با حضرت «روح ا...» این بود؛ تا آخر می مانیم و ماندیم بر آن پیمان. استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی نشان پایداری ما بر عهد خویش با امام مردی که نامش نقطه نداشت. روح ا... بود جاری در جان مردم

 

ای نام تو بی نقطه، من نقطه پایانم

تا نقطه پایانی، در حکم تو می مانم

در شوق شهادت ها، بی هول اسارت ها

گر حکم کنی جانا، من هدیه کنم جانم...

آن روز، زمین مهربان مهرآباد، به خود می بالید که بال در بال فرشتگان شده بود ذرات خاکش در قدوم مردی که «عبد خدا» بود

همافران و آسمان باوران نیروی هوایی، انگشتری شدند برای نگین سلیمانی ولایت

... و ارتش رودخانه خروشانی بود که در دریای مردم عاشقانه آرام گرفت، تا مروارید وجود ایرانی، از صدف همدلی متولد شود

دانشگاه تهران، خانه همیشه روشن انقلاب و دانشجویانی که عشق آموز فجر صادق شدند

... و گل، این زبان بین المللی شادترین لحظه ها، بر دستان پروضوی مردم سرود تبریک می خواند

ناب ترین عشق ها را می توان در لبخند کودکانی یافت که هویت خود را با خمینی تعریف کردند و یک باره بزرگ شدند

امام انقلاب در میان امت انقلاب، سخنی فرمود که پایان شاهنشاهی و آغاز جمهوری اسلامی شد؛ من به پشتوانه این ملت دولت تعیین می کنم!

مردم به تماشای عشق آمدند، به تماشای آفتاب، پس از خسوفی که ۱۵ سال به درازا کشید

قطره دریا شد، آن روز که به دریا پیوست. من و تو، یک امت شدیم وقتی با هم امام خویش را در آغوش کشیدیم

۱۲ بهمن، این روز شبیه هجرت، مبداء انقلاب شد، اولین روز هجری شمسی امام انقلاب