خداوند در وجود هر انسانی، استعدادی قرار داده است، که با کشف آن می تواند جایگاه خود را در پازل حیات پیدا کند. من معتقدم هیچ انسانی، بدون استعداد پا به عرصه حیات نمی گذارد، اما قبول دارم استعداد کشف ناشده فراوان است که به اشتباه بی استعدادی، خوانده می شود، در آموزه های دینی از کلام نورانی حضرت رسول مکرم اسلام(ص) می خوانیم «مردمان معادنی از طلا و نقره می باشند» یعنی هر کدام استعدادی دارند که اگر کشف شود از معدن طلا و نقره هم ارزشمندتر خواهد بود چه معادن زیرزمینی هر چند غنی باشد یک روز به پایان می رسد اما وقتی انسان خود را کشف کرد و به منبع انسانی تبدیل شد، پایان ناپذیر است. همه معادن جهان هم که تمام شود امام علی ماندگار است. هیچ معدنی که نباشد، یک انسان بزرگ برای رهانیدن بشر از فقر کافی است. خورشید هم که غروب کند، وقتی ادیسون باشد، کوچه ها و خانه ها روشن می شود. ذهن خلاق انسانی که کشف شود و استعداد خدادادی به ظهور که برسد، انسان از هر پرنده ای بالاتر خواهد پرید و... آدم ها اگر به کشف خود نایل آیند، از همه زمین و حتی عالم بزرگ تر خواهند شد. چنان که امروز، ما همه، ادیسون را، رازی را، انیشتین را، افلاطون را، بل را و... می شناسیم اما بسیارمان از ملیت و وطن جغرافیایی آنان خبری نداریم و این یعنی بزرگ تر بودن آدمی از زمین و زمان و این یعنی فهمیدن این فرمایش مولا علی(ع) که «اتزعمو انک جرم صغیر و فیک انطوی العالم الاکبرو» گمان کرده ای تو موجودی خرد و حقیری (از این عالم هستی) حال آن که در درون تو عالم اکبر و جهان بزرگ تر است و این یعنی، آدمی اگر خود را بشناسد، آن قدر بزرگ است که همه چیز در برابرش کوچک می شود منتهی آدم باید به کشف خویش نایل آید والا خرد و کوچک خواهد ماند و ره به جایی نخواهد برد. پس در مرحله اول باید خویش را کشف کرد و در مرحله بعد، با برنامه ریزی هدفمند، به سوی تبدیل استعدادها به توان بالقوه حرکت کرد و در مرحله سوم، با مدیریت ذهن و زمان آن چه را دور می نماید باید به نزدیک و فرادست ها را در دسترس قرار داد و در مرحله چهارم برای توسعه و تنوع توانایی های خود کوشید. چه وقتی از زمین هزاران نوع گیاه و درخت می روید و در دل زمین هزاران معدن با هزاران تنوع محصول وجود دارد، نمی توان پذیرفت انسان دارای چنین گستره استعدادی نباشد. پس باید مدام به شناخت خویش پرداخت و برای کشف استعدادهای خویش کوشید. برای این «کوشش مقدس» که به کشف امانت های خداوندی منجر می شود هیچ وقت دیر نیست. این عبادتی است که همیشه اداست و می توان از همین حالا برای کشف زوایای ناپیدای خویش تلاش کرد، حتی اگر یک روز هم از عمرمان مانده باشد نباید از تکاپو، دست بکشیم چه توقف در خودشناسی، توقف در خداشناسی هم است زیرا فرموده اند «من عرفه نفسه فقد عرفه ربه» هر کس خود را بشناسد، خدای خویش را هم خواهد شناخت و مفهوم این کلام نورانی این است که هر کس خود را نشناسد، خدای خود را هم نخواهد شناخت.۱۴/۱۱/۸۸-چهارشنبه/صفحه۹/شماره۱۷۴۸۰