از آدم کوچک توقع کار بزرگ داشتن بی خردی و وانهادن کارهای خرد به افراد بزرگ، کفران نعمت است. تنها، قرار دادن افراد بزرگ در کارهای بزرگ و گذاشتن هر کس به فراخور توانش در جایگاهش عین عدل است. این عدالت است که می تواند سایر شقوق عدالت را هم به دنبال بیاورد و الا اگر این عدالت شکل نگیرد از عدالت توزیعی کاری بر نمی آید، چه توزیع نیازمند تولید امکانات است و اگر عدالت مدیریتی وجود نداشته باشد، امکانات رو به کاستی خواهد گذاشت و عملا امکان عدالت در توزیع هم از میان خواهد رفت. بزرگ ترین دوستی با جامعه نیز قرار دادن هر کس در جای خود است و بدترین نوع دشمنی هم همان است که در تاریخ می خوانیم که وقتی اسکندر ایران را مغلوب کرد، و برای استحکام پایه های حکومت خود در این سرزمین از مشاورانش مدد خواست گروهی او را به این خواندند که مردانشان را بکش و زنانشان را به اسیری ببر و گروهی آتش افکندن را در کتابخانه ها به او پیشنهاد دادند اما گروهی، چنان به او مشورت دادند که بدترین نوع دشمنی در حق مردم ایران و تاریخ ایران بود گفتند، کارهای بزرگ را به آدم های کوچک بسپار و بزرگان را پی کارهای کوچک روانه کن. آدم های کوچک از پس کار بر نمی آیند و کار را خراب می کنند و آدم های بزرگ دلسرد شده و به گوشه انزوا خواهند خزید و آن گاه تو ایمن از آنان خواهی توانست پایه های حکومت خود را استوار کنی چون از افراد کوچک گرفتار هم کاری ساخته نیست.

درست هم این است، مگر می شود با تیم کوتاه قامتان در بسکتبال به موفقیت رسید، نه، این عرصه بلندقامتان است. در سایر کارها هم همین قاعده جاری است. بزرگان را باید به کارهای بزرگ گمارد تا نتایج بزرگ هم به دست آید و همه از آن بهره ببرند و الا از آدم کوچک، چنان که «سیمرون» هم می گوید، هرگز نمی توان کارهای بزرگ انتظار داشت تا بتوان به نتایج آن دل بست. آدم های کوچک نه تنها خود توان کارهای بزرگ را ندارند بلکه بزرگان را هم از انجام کار باز می دارند و هم از این کار خود دلخوش می شوند حال آن که زیان انجام نشدن کار به همه می رسد.

پس عاقلانه این است که هم خودمان با کشف استعدادهامان در مسیر بزرگی قرار گیریم و هم بپذیریم به بزرگان جامعه به اندازه توان خود کمک کنیم تا در روشن شدن افق های پیش رو به اندازه یک شمع سهم داشته باشیم. یادمان باشد، برای فردای جامعه، همین امروز برای ما یک نقش مشخص تعریف کرده اند، با جان بخشیدن به آن نقش دین خود را به خود و جامعه خود ادا کنیم. هم برای بزرگ شدن برنامه محور و هدفمند تلاش کنیم و هم از کوچک ماندن و کارهای کوچک دامن بشوییم و به بلند قامتان نگاه کنیم تا شوق حرکت در ما پدید آید و ما را از برجای نشستن تا رفعت برخاستن و یا علی گفتن بکشاند...