«بین حق و باطل به اندازه ۴ انگشت فاصله است، آن چه با چشمت ببینی حق است و چه بسا با گوش خود سخن باطل بسیاری بشنوی» این کلام هشدار دهنده و اگر تاملی باشد، هوشیار کننده امام مجتبی (ع) است که گویی به روزگار امروز اشارت دارد، اگر هوشیار شویم. چه در روزگار بمباران خبرهای دروغ و راست، باز شناختن کژی از راستی بسیار دشوار است، بسیار دشوار بسیار دشوار. در این روزگار گاه برای ما فکر می سازند و باز گمانمان است که خود فکر می کنیم، برایمان ذائقه می سازند و باز خیال می کنیم این ذائقه خودماست. برایمان سلیقه می سازند باز باورمان می شود که سلیقه خودماست که تعیین کننده است. سخت است تشخیص دادن مگر آن که آدمی، شاخصی داشته باشد و با آن شاخص راه خود را بشناسد و راه به هدایت برد و این نیازمند تقوا در همه حوزه ها و ساحت هاست.

امام مجتبی علیه السلام می فرمایند: «به یقین بدانید که شما هرگز تقوا را نشناسید تا آن که صفت هدایت را بشناسید، هرگز به پیمان قرآن تمسک پیدا نمی کنید تا کسانی را که دورش انداختند (و از قرآن دوری گزیدند ) بشناسید. هرگز قرآن را چنان که شایسته تلاوت است، تلاوت نمی کنید تا آن ها را که تحریفش کردند بشناسید. هرگاه این را شناختید بدعت ها و برخود بستن ها را خواهید شناخت و (زشتی) دروغ(بستن)  بر خدا و تحریف را خواهید دانست و خواهید دید که اهل هوا ( و هوس) چگونه سقوط خواهند کرد» این راهی است که امام مجتبی علیه السلام پیش پای ما می گذارند، تا پای به راه شویم. به فهم هدایت عارف شویم تا توان تقوایمان باشد، چه وقتی «لا یمسه الاالمطهرون » حریم بان قرآن می شود تا هیچ کس قبل از طهارت خویش بدان دست نیازد، امکان تمسک به قرآن هم برای غیر اهل طهارت و تقوا فراهم نخواهد بود تا بتوان به برکت قرآن راه را یافت، چه قرآن، شفاست اما برای اهلش و برای کافران جز ضررو زیان نخواهد افزود.

این سنت خداوند است، خورشید صاحبان چشم بینا را به نور راه می نماید، اما آن که چشم خود بر خورشید می بندد بهره ای از خورشید نخواهد برد، حال آن که با چشم باز راه را می توان شناخت و از افتادن به بیراهه پرهیز کرد. با این پرهیز است که می توان بدعت ها را که به ظاهر راهند اما در حقیقت بیراه هایی در مسیرند تاسالک را گمراه کنند شناخت. این شناخت که آید کلید فرداهای روشن است، این شناخت هم حاصل نخواهد شد مگر آن که به «اهل ذکر» متوسل شویم و راه را از آنان بپرسیم که خداوند خود فرمانمان داده است به «فاسئلوا اهل الذکر» راه را فقط در کلام دانایان می توان یافت. و حرف آخر از جنس حرف اول است، از کلام مولا امام حسن مجتبی علیه السلام که «ای مردم ! کسی که برای خدا نصیحت کند و کلام خدا را راهنمای خود گیرد به راهی پایدار رهنمون شود و خداوند او را به رشد وهدایت موفق سازد و به نیکویی استوار گرداند، زیرا پناهنده به خدا در امان و محفوظ است و دشمن خدا، ترسان و بی یاور است و ...» پس بکوشیم راه را بشناسیم، تقوا پیشه کنیم تا با خدا باشیم و هرگز تنها نشویم.