تهران پایتخت ایران است و همه تصمیمات کشور آن جا اتخاذ می شود. اعتبار آن جاست، هنر آن جاست، رسانه آن جاست، امکانات آن جاست، فرهنگ هم آن جاست، اصلا همه چیز در تهران است،می گویند پایتخت است و باید باشد. به هر حال پایتخت بودن هم شانی دارد که باید رعایت شود. حرف درستی هم هست. اگر اصفهان و شیراز و تبریز و ... هم پایتخت می بود این امکانات به آن جا می رفت و استعدادها هم به آن جا هدایت می شد؛ حق هم همین است. امکانات از هرگونه باید آن قدر در پایتخت باشد که هم در خور شان پایتخت یک کشور باشدهم بتواند کشور را مدیریت کند. این مسئله یک سوال مهم را به ذهن می آورد و آن این که آیا خوانش مشهد به عنوان «پایتخت معنوی ایران» یک تعارف خالی و نقش بر کاغذ است و یا به حقیقت مسئولان باور دارند که مشهد پایتخت معنوی است؟ اگر یک تعارف است صد حرف و حدیث در پی دارد و اگر باور به واقعیت رسیده مسئولان است هزار حرف و حدیث. از جمله این که مگر «پایتخت معنوی ایران اسلامی» نباید از لوازم متناسب با این نام گذاری برخوردار باشد؟ و نیز این که چقدر برای فراهم آمدن این لوازم و بسترسازی اقتضائات آن تلاش شده است؟ و باز این که وقتی قرار است «پایتخت معنوی ایران» معنویت را پایتخت باشد و به عنوان یک مرکز تولید پیام برای همه کشور عمل کند آیا ساز و کارهای آن، آن گونه که باید فراهم است یا نه؟ آیا عزمی برای فراهم سازی آن هست یا نه ... اگر مشهد پایتخت معنوی ایران است که هست، باید لااقل در حوزه نرم افزاری تولید معنویت به آن توجه شود. باید نقش مشهد در معماری فرهنگ پندار و رفتار مردم برجسته شود.باید در مشهد «سبک زندگی» طراحی شود که نزدیک ترین سبک زندگی به حیات ائمه (ع) باشد و این سبک هم به همه کشور ارائه شود. باید حوزه ها و دانشگاه و مراکز فرهنگ ساز این شهر، چنان فربه شوند که بتوانند همه کشور را مدیریت معنوی کنند. باید دوربین رسانه های دیداری و میکروفن رسانه های شنیداری و قلم رسانه های مکتوب همان طور که در عرصه سیاست و اقتصاد و ... تهران را رصد می کنند و پیام های تولیدشده در آن را به همه کشور و حتی جهان مخابره می کنند، مشهد را هم ببینند و پیام های تولیدشده این پایتخت را هم به قلب مردمان سرزمین های دور و نزدیک برسانند. به خصوص در مناسبت های مذهبی باید قوی ترین تیم های رسانه ای کشور در مشهد مستقر باشند و رویدادهای این منطقه را روایت کنند و نهادهای مسئول هم باید نسبت به ارتقای فرهنگ و معنویت در این شهر چنان سامان مند تلاش کنند که همه استان ها و شهرها و روستاهای کشور حتی کشورهای دیگر هم خود را نیازمند مشهد و فرهنگ مشهد بدانند و الا اگر قرار باشد در مناسبت های مذهبی که بستر اول معنویت است، رسانه ها و مسئولان مشهد را نبینند و یا درجه چندم به حساب آورند، دیگر نامیدن مشهدالرضا به عنوان پایتخت معنوی ایران چندان جدیت نخواهد یافت. این درست که راز اصلی این نام گذاری، وجود حرم شریف امام هشتم(ع) است اما گشایش این راز می طلبد تا هم فرهنگ رضوی تولید و هم به همه جا صادر شود تا مشهد نقش تاریخی خود را در ارتقای معنویت ایرانیان و ایران ایفا کند و الا چه فرق بین مشهد و اهواز و بوشهر و ... که عنوان پایتخت معنوی ندارند؟