سوگواری برای رسول ا... زمانی که با شناخت آن حضرت همراه باشد، سپید اندیشی و روشنای ضمیر را به دنبال دارد، مسئله ای که باید برای خود حل کنیم، این است که نسبت ما به حضرت رسول(ص) چیست، این سوال اگر پاسخ بگیرد همه چیز حل می‌شود مثلا اگر نسبت ما به حضرت، نسبت پیرو به راهبر و امت به امام باشد، سبک زندگی ما هم به گونه ای مهندسی خواهد شد، که سر مشق حضرت را به مشق در آوریم و رفتار ایشان را عملی کنیم ، لذا وقتی ایشان می فرمایند «من با اخلاق نیک و شایسته مبعوث شدم» ودر جایی دیگر فلسفه بعثت را به اکمال رساندن مکارم اخلاق می دانند و روشن است اگر نسبت ما به حضرت نسبت پیرو به امام خویش باشد، ما هم باید به دنبال مکارم اخلاق و زیبایی های رفتار باشیم، چه نمی شود، پیامبر مکرم را که به حقیقت مظهر اسماء و صفات خداوند هستند، پیرو باشیم اما رفتار ما دگرگونه باشد، اگر مقصد همان است که حضرت می روند، به قاعده باید راه هم همان باشد والا از راه دیگر به آن مقصد نمی توان رسید راه کعبه و بتکده جداست هر کدام راه خود را دارد، پس اگر می خواهیم با پیامبرمان هم مقصد شویم باید همراه هم بشویم و این نشاید جز با همراهی اخلاقی.

لذا وقتی پیامبر مکرم بر خرد و کلان سلام می فرمایند، آن که منتظر است تا به او سلام کنند تا شاید جواب بدهد، نمی تواند با پیامبر در یک مسیر باشد، آن که رفتار زشت را با رفتار زشت تر جواب می دهد، نسبتی با روش حضرت رسول ندارد، کسی که خشم نه میهمان که صاحب چهره اش شده و عصبیت جزئی از رفتارش شده است نمی تواند با رهبر مهربان مسلمانان همراه باشد، وقتی در روایتی از ایشان می خوانیم؛ «جوانمردی ما اهل بیت در این است که از کسانی که به ما ظلم می کنند گذشت می‌کنیم و کسانی که ما را محروم می کنند می بخشیم» نمی توانیم از جوانمردی چنان بی بهره باشیم که خویشاوندان خود را هم از یاد ببریم.

نمی توانیم مثل کسانی باشیم که نه تنها از دیگران گذشت نمی کنند بلکه هم ستم روا می دارند و هم باز طلبکار می مانند. این صد البته به معنای ستم پذیری نیست که پیشترها نوشتیم که مسلمان، ذاتا ستم ستیز است و هرگز و هرگز و هرگز تن به ظلم نهادمند و نهادینه شده نمی دهد. بلکه آن جا که به شخص او ستمی روا شده باشد می بخشد اما اگر این ظلم سازمان یافته، سازمان زندگی مردم را تهدید کند، هرگز نمی بخشد بلکه در برابر آن می ایستد پیامبر(ص) ظلم آن فرد را که بر سر ایشان شکمبه گوسفند می ریخت می بخشد اما ظلم بر دیگران را نمی بخشد.

امام علی(ع) در حق شخصی خود از مرد یهودی می گذرد اما در برابر ظلم نهادینه شده معاویه و ظلم به جهل فربه شده خوارج به شمشیر سخن می گوید و... پس مقصود از این فرمایش حضرت رسول در تعاملات اجتماعی است که اگر کسی به گناه ستم آلوده شد، تو از این گناه جان بشوی و عبرت گیر از زشتی کردار او و چون او ستمکاری مکن، باشد که ما نیز از پیامبر خویش روش زندگی بیاموزیم و زندگی برسبک رفتارایشان بنا کنیم تا اشکی که در سوگ ایشان می ریزیم، چشمانمان را روشن کند.خراسان -صفحه اجتماعی/٩/ مورخ سه‌شنبه 1388/11/20 شماره انتشار 17485