پرهیز از شبهات
ساعت ۳:٤٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٦ اسفند ۱۳۸۸   کلمات کلیدی:

( سیاه و سفید(١۴۶

 

 

حرف شبهه ناک، که هیچ، گاه زبان به دروغ و غیبت و تهمت هم آلوده می کنیم کار از زبان هم می گذرد، همه پندار و حتی کردار ما هم به این دروغ و غیبت و تهمت آلوده می شود، تازه دعوی مسلمانی ما گوش فلک را هم کر می کند، جامه مان پاک است، البته شاید، اما جانمان با این سخنان آلوده است یقینا اما ادعای پارسایی هم داریم. ماجرای شبهه از سخن به عمل در می آید و ما را به قضاوت درباره دیگران می کشاند و زبان و قلم به تخریب و حذف این و آن می گشاییم، تازه فکر می کنیم در اوج تقواییم و فرشتگان خدا هم باید پارسایی را از ما یاد بگیرند! از سوی دیگر برخی مان چنان غرق مستحبات می شویم که از واجبات یادمان می رود و از محرمات هم و تازه فکر می کنیم عابدترین مردمیم. تلخ است این اما بگذارید بگویم بنده خدایی نصف شب بر می خاست برای نماز شب خواندن اما با روشن کردن برق، آسایش و آرامش اهل خانه را بر می آشفت و در برابر اعتراض آنان می گفت من نمی توانم چون شما می خواهید بخوابید، نماز شب نخوانم!؟ البته شاید این قبیل افراد نادر باشند، اما برخی هستند که داعیه دار عابد بودن هم می باشند و باز گروهی هستند که خود را زاهدترین می دانند و این را صرفا به پشتوانه پرهیز از حرام خواری خود می گویند اما یادشان می رود باید از حرام گفتاری و حرام کرداری هم تقوا پیشه کنند. اما... بله در حوزه مدعیان دین داری هم مسائلی است که اگر باز نشود و قفل پندارها به کلید کلام معصوم بازنشود، معلوم نیست عاقبت راه به کجا بینجامد، تاریخ نمونه های فراوانی از این قبیل مردم دارد که قصد بازگویی آن را نداریم اما می خواهیم، کلید کلام معصوم را و محک سخن امام عسکری را به دست دهیم تا هر کداممان خود بتوانیم به نقد رفتارمان بپردازیم. ایشان می فرمایند: «پارساترین مردم کسی است که هنگام شبهه توقف کند. عابدترین مردم کسی است که واجبات را انجام دهد. زاهدترین مردم کسی است که حرام را ترک کند. کوشاترین مردم کسی است که گناهان را رها سازد». این کلید را اگر ما در عملمان به کار بندیم خواهیم توانست رو به وادی سعادت بریم. هم در حوزه فردی و هم در حوزه جامعه. اگر بیاموزیم و این آموخته ها را به عمل در آوریم آن وقت تا به یقین نرسیم سخن نخواهیم گفت، براساس ظن و گمان رفتار نخواهیم کرد بلکه از راه یقین به حق خواهیم رسید. به حق که رسیدیم عزت خواهیم یافت. اصلا راه عزت یافتن تمسک به حق است. امام عسکری علیه السلام می فرمایند:«هیچ عزیزی حق را رها نکند مگر آن که ذلیل شود و هیچ ذلیلی به حق نیاویزد، مگر آن که عزیز شود» پس به حق متمسک شویم اگر خواهان عزت فردی و اجتماعی می باشیم....خراسان/شنبه/8/12/88/صفحه9/اجتماعی