اخلاق و طبیعت
ساعت ۱٢:٠۱ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۸ اسفند ۱۳۸۸   کلمات کلیدی:
سیاه و سفید(١۵٢)

انسان اخلاقی در رفتار ارتباطی خود با طرف مقابل، همواره مراقب است تا رفتاری از او سر نزند که باعث تعدی به حق او شود. حالا این طرف، گاه حضرت حق، خداوندگار بزرگ است، گاه یک شهروند، گاه یک عضو خانواده و گاه حتی انسان هم نیست. طبیعت است، کوه است، دریاست، جنگل است. انسان اخلاقی هم وظیفه بندگی خود را در برابر خداوند تا جایی که می تواند به شایستگی انجام می دهد و هم در برابر دیگر همنوعان خود، چنان انجام وظیفه می کند که حقوق آنان پاس داشته شود و در برابر طبیعت هم احساس تکلیف می کند و به گفته دکتر قراملکی در برنامه این شب ها کاری نمی کند که حق طبیعت نادیده گرفته شود. لذا هیچ گاه نخواهید دید، یک انسان اخلاقی مثلا در کوه زباله بریزد. اگر فرد بی مبالاتی چنین کرد، کوه نوردان که با کوه احساس خویشاوندی بیشتری دارند آن را بر می دارند و گاه مدت ها راه می روند تا به سطل زباله ای برسند و آن زباله را در آن بیندازند.

اگر انسان، اخلاق مدار باشد در برابر طبیعت، دیگر چیزی به عنوان آلودگی محیط زیست نخواهیم داشت تا همه به فغان آیند و برخی ها داد بر دارند این بیداد را. هرچند با کمال تاسف ما خود از آن جا که نسبت به محیط زیست اخلاقی رفتار نمی کنیم، بیشترین سهم را در آلودگی محیط داریم، بیشترین ضرر و زیان هم نصیب خود ما می شود اما تنها کار ما فقط فریاد است و متهم کردن این و آن، حال آن که در یک جامعه اخلاقی محیط زیست باید ایمن باشد، نه فرد و نه سازمان و کارخانه ای حق ندارد، پساب آلوده خود را روانه دشت و بیابان کند. هیچ فرد و سازمان و کارخانه ای حق ندارد آلودگی تولید و هوای سالم را از مردم دریغ کند. محیط زیست، طبیعت و ... هم حق دارند و ما برای ادای حق آن ها تکلیف داریم.

انسان اخلاقی، به حق جنگل احترام می گذارد. پس وقتی آتش به جنگل می افتد، درختی بی جا شکسته می شود، زمین و آب آلوده می شود نشان این است که اخلاق را فراموش کرده ایم و همین فراموشی گاه آتش بر می افروزد که میلیاردها تومان خسارت به بار می آورد.

قصه برخی از ما و جنگل، ماجرای آتش هایی که روشن می کنیم و خاموش نمی کنیم شده است، قصه سنگی که دیوانه به چاه می اندازد و هزار عاقل نمی توانند آن را بیرون بیاورند و چه بسا بر سر این مسئله افرادی جان خود را هم از دست بدهند. مگر ماجرای آتش سوزی جنگل ها را که سال های قبل بارها اتفاق افتاد و خسارت های جبران ناشدنی به بار آورد از یاد برده ایم؛ مگر بی احتیاطی یک رهگذر، آتش خاموش نشده یک شکارچی، سیگار روشن یک راننده و ... بهشت جنگل را به جهنم آتش بدل نکرد؟

آیا چنین اعمالی از یک انسان سالم سر می زند؟ بله، اگر انسان به سلامت اخلاقی برسد، جامعه، طبیعت، آب، کوه، دریا، جنگل همه و همه به سلامت خواهند رسید و امکان زیست سلامت، در محیط زیست سالم فراهم خواهد آمد. اگر در این مباحث دقت کنیم درخواهیم یافت که اخلاق، همچنان داروی بی بدیلی است که می تواند همه زندگی ما را نجات دهد، اگر خود متخلق شویم، اگر خود اخلاق را به زندگی درآوریم، اگر خود ...

خراسان - مورخ سه‌شنبه 1388/12/18 شماره انتشار 17505/صفحه۹/اجتماعی