جامعه نو

در شادی ها به یاد هم باشیم
نویسنده : gholamreza baniasadi - ساعت ۱۱:٤٤ ‎ق.ظ روز جمعه ٢۱ اسفند ۱۳۸۸
 
سیاه و سفید(١۵۴)

دخترش را که عروس کرد نفهمیدم، وقتی نوه اش را در آغوشش دیدم و پرسیدم کیست فهمیدم نوه دار شده است اما من که خویشاوند نزدیکش بودم، خبر نداشتم حالا در جلسه تعزیه پدر مرد که عموی من می شد باخبر می شدم وقتی شانه به شانه اش جلوی مسجد ایستاده بودم تا پاسخ گوی محبت مردمی باشم که به تسلیت ما می آمدند او سیاه پوشیده بود، من هم.

او ایستاده بود و من شانه به شانه اش، اگر بغضش گره می گشود سر بر شانه هم نیز می گذاشتیم، ما شریک غم هم بودیم. خیلی هامان شریک غم همدیگریم. غم هامان را قسمت می کنیم، این سنت خوبی است آدم سبک می شود، احساس پشت گرمی می کند وقتی کسانی را می بیند که با او همراهند این خیلی پسندیده است اما کاش این نیمه سیب عاطفه، با نیمه دیگر هم کامل می شد و مردمان در شادی هاشان هم شریک می جستند و می یافتند مثلا در عروسی فرزندان، خویشاوندان را دعوت می کردند تا همان ها که در فصل غم جامه شریک می پوشند به رنگ سیاه، در شادی ها هم جامه شریک پوشند به رنگ سفید.

اما... او دومین دختر و سپس پسرش را هم به خانه بخت فرستاد و باز ما خبر نشدیم و پس از ماه ها از زبان این و آن شنیدیم که خویشاوند نزدیک ما باز یادش رفته است ما رادر شادی خود شریک کند انگار ما فرهنگ شادی نداریم تا آداب و رسوم آن را یاد بگیریم، انگار خبرهای خوش، اختصاصی است اما خبرهای غم انگیز، جنبه عمومی دارد.

مخصوصا انگار خویشاوندان را باید در عزاداری ها خبر کرد! چنین می شود که حالا فقط در جلسات تعزیه، خویشاوندان همدیگر را می یابند.

حال آن که صله رحم، قرار است همه روزها مان را به هم گره بزند آن گونه که در خوشی و عزا، یاور هم باشیم. اگر همه روزهامان به هم وصل شود کتاب فصل به فصل آخر خواهد رسید تا دیوان وصل از غزل های ناب لبریز شود.

در شهر غزل هم نگاه همه مهربان تر خواهد بود و شانه های به شادی پیوند خورده در روزگار ماتم نیز توان افزون تری خواهد داشت. یک ضرب المثل می گوید «مرا در روز غم یار نیاز است و الا در روزگار شادی یار فراوان است» شاید هم این بنده خدا در فراوانی یاران روزگار شادی، یاران به کار آ مده در روزگار غم و اندوه را از یاد برده بود! بگذریم این درست که در روز تنهایی و ماتم باید خویشان را جست و سر بر شانه شان نهاد اما رسم مروت نیست در روزگار شادمانی آن ها را از یاد برد.

جوانمرد همیشه می کوشد تا دل ها را جوان بدارد تلاش او این است که مردم را در شادی هایش شریک کند چونان باغبانی که مردمان را در فصل بهار و شکوفایی و سرسبزی به باغ خویش می خواند تا حظ و بهره برند از زیبایی شکوفا شده نه این که در تلخ هنگامه ای که آتش به باغش افتاد یاد یاران کند.

پس همان گونه که به گاه غم فکر خویشانیم در شادی ها هم به میهمانی بخوانیم شان. این بهتر است.

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1388/12/20 شماره انتشار 17507/صفحه٩/اجتماعی