شادی بی خطر
ساعت ۱٢:٢۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٥ اسفند ۱۳۸۸   کلمات کلیدی:
سیاه و سفید(١۵٨)

چهارشنبه سوری، یک رسم دیرپا، یک سنت ملی است که از قرن ها پیش در آخرین چهارشنبه سال، در پهنه ایران و شاید هم ایران باورانی که در دیگر مناطق عالم اند، برگزار می شود، در این سنت مردمان به شادی و فرح، غم ها را به آتش می سپرند تا از غم پاک شوند، چه آتش را مظهر پاکی می دانند و از مظهر پاکی جز پاکی نمی توان توقع داشت. در این مراسم آتش افروخته می شود. اما بی خطر و بی ضرر و مردمان شادمانه از روی آتش می پرند تا زردی غم ها را به او بسپارند و سرخی و طرب و سرزندگی و شادمانی بگیرند، اما امروز، این رسم در سایه بی احتیاطی ها به زمان وحشت بدل می شود و اگر چه با تخلیه هیجان گروهی همراه باشد، نه زردی غم را به آتش می سپرد و نه سرخی سرزندگی از آن می ستاند. چهارشنبه را گروهی ناآگاهانه از سور و شادی تهی کرده اند و به شب دلهره، شب خطر، شب حرمت شکنی، شب قانون شکنی و شب گناه تبدیل می کنند و راستی چه گناهی بالاتر از مردم آزاری؟ چه گناهی بالاتر از این که حق آرامش، حق شادی، حق زندگی را گروهی جاهل از مردم دریغ می کنند و به خاطر تخلیه هیجانات خود آرامش شهری را بر هم می زنند؟ ایرانیان آداب دان و مودب هرگز و هرگز و هرگز به خود اجازه نمی دادند حتی شادی شان باعث غم دیگران شود، آن ها شاد بودن را در با هم بودن و با هم خندیدن می دانستند نه بر هم بودن و به هم خندیدن! به هم خندیدن و شادی خود را در غم دیگران دیدن و تخلیه هیجان خود در آرامش دزدی از مردم، شیوه بیماران است و ایرانی جماعت هرگز بیمار نیست. آنانی که چهارشنبه سوری را سنتی ملی و لازم الرعایه می دانند حتما به خاطر دارند بمب های صوتی، ترقه های وحشت آفرین آن هم جلوی پای زن و بچه مردم، آن  هم کنار خانه ای که بیمار بستری دارند، آن هم کنار خانه ای که نوزادشان به خواب رفته است و اصلا کنار شهروندی که نمی خواهد آرامشش بر هم بخورد، هرگز در راه و رسم ایرانیان جایی نداشته است. حتما می دانند این سوغات نامبارک، هر چه باشد، ایرانی نیست. ایرانی عاشق آرامش است و هرگز به هیچ قیمتی پا روی حق دیگران نمی گذارد، ایرانی، نوع دوست است و بنی آدم را اعضای یک پیکر می داند و درد دیگران را درد خویش می شمارد، پس نمی تواند در رخ آرامش شهری پنجه کشد و بر گونه آرامش شهروندی سیلی زند. ایرانی نمی تواند این گونه باشد. ایرانی شاد است. اهل شادکاری است و از شادی اش همه شاد می شوند او آداب و رسوم ملی خود را از آن جهت عزیز می دارد که برای همه ملت عزیز است نه این که خدای نکرده، فقط خود را ببیند و برای مسخرگی و شادی دروغین لحظه ای، سلامت روانی مردمان و بهداشت صوتی شهری را قربانی کند. ایرانی، خانواده ایرانی مراقب است تا فرزندش، جوانش- خدای نکرده- موجبات رنجش دیگر شهروندان را فراهم نکند بلکه شادی اش به گونه ای باشد که باعث شادمانی دیگر مردمان شود. او آرامش را حق همه می داند و آتش زدن را در آرامش مردم هرگز قبول نمی کند. خانواده ایرانی، حرمت خانواده ها را، حرمت انسان ها را رعایت می کند...

خراسان - مورخ سه‌شنبه 1388/12/25 شماره انتشار 17511/صفحه٩/اجتماعی