بهشت، آن سوی حاشیه شهر است
ساعت ٧:٤۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۸ فروردین ۱۳۸٩   کلمات کلیدی:
سیاه و سفید(١۵٩)
گفتیم که خداوند در اموال اغنیا، سهمی برای فقرا قرار داده است و این تکلیف برخورداران است که دست به یاری نیازمندان دراز کنند نه این که فقرا با دست دراز و نگاهی پر از سوال به سوی هر کس دست پیش آورند. خداوند برخورداران را به مالی که دارند و توان انفاقی که باید در خود ایجاد کنند امتحان می  کند و نیازمندان را به استغنا و بلندطبعی در عین نداری. تنها کسانی پیروز و سربلند از امتحان بیرون می آیند که به وظیفه انسان بودن خویش خوب عمل کنند و بهشت سهم کسانی است که آتش فزون خواهی را در خویش خاموش و زیر آفتاب طبع بلند خویش زندگی کنند. کسانی به سلام خداوند مفتخر خواهند شد که به انجام تکلیف الهی خود در برابر خلق خداوند عمل کنند. حالا اگر با این دیدگاه به جامعه نگاه کنیم چه خواهیم دید؟ چقدر مردمانی بهشتی خواهیم یافت که در کوچه های زمین به دنبال خاموش کردن آتش فقر و نداری دیگران هستند. آیا آنانی که بر خودروهای چند صد میلیونی سوار می شوند به فکر پیاده هایی که گاه به خاطر نداشتن کرایه تاکسی ساعت ها از عمر خود را باید در انتظار اتوبوس بنشینند، هستند؟ آیا آنانی که در خانه های چند هزار متری زندگی می  کنند، می دانند بسیارند خانواده هایی که در حسرت یک خانه ۵۰ متری عمر به پایان می برند و به آرزوی خود نمی رسند؟ آیا به آرزوهایی که به حسرت تبدیل و نیست و نابود می شوند فکر کرده ایم؟ به استعدادهای دانش آموزان بی بضاعت که در حقیقت سرمایه ملی است اندیشیده ایم که چه راحت هدر می رود؟ آیا چشم بستن بر این فاجعه جز رسم «کافرکیش» است! رسم مسلمانی دست گیری است. به فعلیت تبدیل کردن استعدادهاست. مسلمانی با آیین جوانمردی معنا می شود که حاضر است دیگران را بر خود مقدم بشمارد. مسلمان خود را در برابر مردم و جامعه مسئول می داند و برای خود تکلیف یاری می نویسد. مسلمان دیگران را محق می شمارد اما آ یا در رفتار ما از این رسم و آیین خبری هست؟ نمی خواهم کسی را متهم کنم، نمی خواهم در آستانه سال نو از غم های کهنه بنویسم. حتی نمی خواهم از تلفن هایی که این روزها برای من با آهنگ غم نداری به صدا در می آید بنویسم، طلبتان باشد برای بعد از عید. تا حالا نگویید این قدر در آستانه شادی همگانی از غم نباید گفت. باشد، خانه تان آباد! سفره تان پر نان، نان تان گرم. جایتان گرم تر اما به فکر دیگران هم باشید. دیگرانی که خانه ای ندارند، سفره شان خالی است و تکه نانی اگر یافت شود خشک است و سرد. درست مثل جایشان که سرد است و سخت. به فکر آن ها باشید و دست به یاری از آستین جوانمردی بیرون بیاورید آن وقت بهشت را همین نزدیکی ها خواهید یافت. باور کنید بهشت جای دوری نیست جایی است همین نزدیکی ها، پشت منزل آباد، کریم آباد، قلعه ساختمان، التیمور، پشت شهرک های اطراف مشهد و روستاها، آن سوی حاشیه هاست و هر کس می خواهد به بهشت برسد، باید با دست پر از این مناطق گذر کند. بگذریم! عیدتان مبارک اما طلبتان را فراموش نکنید. بعد از عید قصه های تلخ فراوانی برای گفتن دارم، پس لطفا اندکی از پول عیدی تان را کنار بگذارید برای آن روز.خراسان - مورخ چهارشنبه 1388/12/26 شماره انتشار 17512/صفحه٩/اجتماعی