ما را ببخش مادر!
ساعت ۱۱:٢٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٢ خرداد ۱۳۸٩   کلمات کلیدی:
سیاه و سفید(۲۰۰)
بزرگ هم که شویم، سن از هزار سال هم که افزون کنیم باز در برابر تو کوچکیم مادر! دامن تو هنوز و تا همیشه برای ما امن ترین پناهگاه است. هزار ساله هم که شویم و هزار شهر و کشور را هم که بگردیم، باز کوچه ای که تو در آن نفس می کشی زیباترین و امن ترین و آرام ترین نقطه زمین است برای ما.جهان مدرن امروز با هزار ترفند و هزار پیشرفت و هزار نوآوری از نشان دادن یک لحظه بهشت عاجز است اما تو در دامنت باغ در باغ ، بهشت داری. از جای پایت، چشمه ها جاری است که اگر چشم ها را تاب دیدن باشد می تواند آب حیات را در جام های جان زندگی بخشد و به همه فرزندان آدم حیات جاودان بخشد، مگر شهدا از دامن شما راهی معراج نشدند و زندگی جاوید نیافتند؟مگر نه این که در مکتب  ما، مردان و زنان نکونام هرگز نمی میرند، خب چه نیک نامی بالاتر از فهم وجود مادر و تکریم دست هایی که می تواند به قنوتی زمین و آسمان را گره بزند؟ به دست های کوچک خودم که نگاه می کنم خود را ناتوان می بینم، تکریم تو مادر وسعتی به پهنای زمین و آسمان می خواهد حال آن که من به اندازه نقطه ای هم در این پهنه وسیع نیستم، اما همین نقطه را با نام خدا، به نام تو می نویسم مادر. آن گونه که موری به پیشگاه سلیمان ران ملخی را بسم ا... گویان آورد، پس من هم با همه کوچکی ام شرح بزرگی تو را می نویسم، پس بسم ا... پس بسم ا... الرحمن الرحیم، همان رحمان و رحیمی که تو را به مهربانی برانگیخت تا مظهر مهربانی خدا باشی در زمین و مرا و ما را بی مزد، بی منت به جان بپروری و بزرگی بخشی. آری مادر! تو آیه مهربانی هستی و خدا چون تو مهربان نیافریده است. اصلا تو شعبه ای از مهربانی اویی، آن گونه که جانت، چشمانت، دستانت و خاک زیر گام هایت گوشه ای از بهشت خداست. تو سوره روشنی، بخشش و کرامتی. هیچ کس به یاد ندارد، مادری برای مهربانی هایش لحظه ای، فرزند را به منت گیرد. تو بی منت ترین بخشنده ای. تو نورانی ترین آفتابی که در خاطر آدم طلوع می کند و او را به نور بی غروب ایمان پیوند می دهد. تو مادر! بزرگی. آن چه من در شرح بزرگی تو گویم، بسیار هم که بگویم، هزار دیوان هم که بسرایم، همه کاغذها را که در وصفت کتاب کنم، باز به اندازه پیاله آبی خواهد بود از اقیانوس پس اعتراف می کنم نه می توانم تو را وصف کنم، نه بستایم پس ببخش این کوچکی هامان را، هر چند از کودکی هزار سال گذشته باشیم باز هم در برابر بزرگی تو همان طفل خرد و گریزپای مکتب ندیده ایم و تو آیت بزرگ مهربانی خدایی که مشق براساس سرمشق حضرت فاطمه (س) می نویسی...
خراسان - مورخ چهارشنبه 1389/03/12 شماره انتشار 17565/صفحه۸/خانواده و سلامت