به جای مقدمه:این یادداشت را همان روز چهارده خرداد نوشتم برای انتشار در روزنامه خراسان اما قسمت نبود چاپ شود ....حالا با چند روز تاخیر می گذارم این جا...البته موضوع هنوز تازه است...

یکم«فبشر عبادالذین یستمعون القول و یتبعون احسنه» را بارها شنیده ایم و خوانده ایم اما چقدر عمل کرده ایم؟ پاسخ این پرسش را باید در رفتارمان جست و جو کنیم که چقدر توان شنیدن داریم

دوم: پیامبر بزرگوار اسلام(ص) همواره برای شنیدن سخن دیگران مهیا بودند و چنان با احترام و توجه گوش می دادند که به ایشان صفت«گوش»داده بودند.

سوم: حضرت امام جعفر صادق(ع) در برابر زندیق ها چنان پرتحمل گوش می دادند که زندیق ها گمان می کردند امام محو قوت استدلال آنان شده است اما وقتی کلامشان به آخر می آمد و امام در همان آغاز سخن همه رشته هاشان را پنبه می کردند آنان در می یافتند که حرمت شنیدن و امام را به سکوت و شنیدن واداشته بود نه قوت استدلال.

چهارم: حتی اگر دین نباشد، حتی اگر آزادگی هم نباشد. حتی اگر ادب و تقوا هم نباشد، باز برای داشتن زندگی بهتر باید شنیدن را لااقل به عنوان یک مهارت در تعامل اجتماعی به رسمت شناخت.

پنجم: وقتی در حرم امام ، در سالگرد رحلت ایشان گروهی تحمل شنیدن سخنان حجت الاسلام والمسلمین سید حسن خمینی را نداشته باشند و به شعار و هایهو فرصت سخن گفتن را از او بگیرند، نمی دانم چه باید گفت. راستی به نظر شما درباره این افراد چه باید گفت: آن چه پیشتر به آن اشاره کردیم آیه قرآن، سنت رفتاری حضرت رسول(ص) و سیره عملی امام معصوم بود. آن چه در حرم امام حسین صحبت آقا سید حسن اتفاق افتاد هم واقعه تلخی بود که جهان ؟. من جز ابراز تاسف چیزی ندارم بگویم. بر من سخت گذشت. احساس کردم، حرمت امام خمینی، حرمت رهبر معظم انقلاب ، حرمت انقلاب امام خمینی و کسانی که دل به این انقلاب دارند، خدشه دار شد و...بگذریم. با شعاردهندگان ، اما حرفم این است .گیریم آن که می خواست سخن بگوید، فامیل خمینی نداشت. سیادت نداشت، لباس روحانی نداشت در حرم امام هم نبود، صاحب خانه هم نبود. گیریم یک خارجی غیر مسلمان می خواست سخن بگوید آیا شرط ادب و انصاف و جوانمردی بود این گونه رفتار؟

ششم: گروه های سیاسی می آیند و می روند. آدم های سیاسی هم می آیند و می روند. سنت روزگار هم «الدهر یومان» است که «یوم لک و یوم علیک» می باشد. اما خمینی متعلق به همه زمان ها و زمین ها و انسان هاست که باید حرمتش حفظ شود حرمت خاندان امام باید حفظ شود ولو نگاه سیاسی آنان مثل ما نباشد.

آدم های سیاسی، مستاجر چند روزه هستند اما اینان صاحب خانه و صندوق ذخیره معنوی تاریخ هستند.

هفتم: شعاردهندگان و هیاهوگران را به مطالعه تاریخ دعوت می کنم تا بدانند چه کسانی و در چه مقاطعی و در برابر افرادی از این حربه استفاده کرده اند شاید این مطالعه چشم ها و اندیشه ها را باز کند. تا دیگر شاهد این وقایع نباشیم.

هشتم: اگر اندک فهم سیاسی برای بعضی ها مانده باشد، خواهند فهمید بوسه رهبر معظم انقلاب بر گونه سید حسن پس از شعارهای آن عده، بهترین پاسخ بود به کسانی که حرمت حرم را نگه نداشتند و... خدا عاقبت همه ما را بخیر کند.