«شهر ما، خانه ما»، این شعار را هزار بار بر در و دیوار دیده ایم از هزار زبان هم شنیده ایم اما انگار قرار نیست برای برخی هامان به شعور هم تبدیل شود تا همان گونه که در خانه خود رفتار می کنیم در شهر خود هم همان رفتار را در پیش بگیریم. وقتی در خانه خود، یک ذره خاک را تحمل نمی  کنیم چه رسد به زباله، آن وقت چطور برخی ها -بی هیچ خیالی- آشغال های خود را در خیابان می ریزند و برخی ها زباله های خود را از خودرو به وسط خیابان پرتاب می کنند؟ راستی این‌ها تا رسیدن به «مقام شهروندی» چند هزار فرسنگ فاصله دارند؟  دیروز که از جاده کمربندی صدمتری، حدفاصل پل نوغان تا میدان امام حسین می گذشتم دیدم سرنشینان یک خودروی پراید که متاسفانه پلاک مشهد هم بود، از دو سوی خودرو، زباله های خود را به وسط خیابان پرتاب می کردند، غافل از این که این زباله ها شاید یک موتوری یا یک رهگذر را با مشکل مواجه کند که خدای نکرده اگر چنین شود گناهش پای آنان نوشته خواهد شد... بگذریم. برخی ها، هنوز تا شهروند شدن خیلی فاصله دارند حتی اگر همه عمر خود را در شهر بگذرانند، حتی اگر در مشهد باشند. اولین مسئله ای که هویت شهروند را شکل می دهد، رعایت قوانین و مقررات است. به رفتار درآوردن قانون است که ساکن شهر را به شهروند ارتقا می دهد و برایش حقوقی هم قائل است نه این که افراد بدون در نظر گرفتن حقوق دیگر شهروندان، خود را صاحب حق بدانند. گذشته از رعایت نکردن نظافت شهر توسط برخی افراد، گاهی شاهد هستیم که وسایل و امکاناتی که برای آسایش شهروندان در نظر گرفته می شود توسط برخی افراد، با تخریب مواجه می شود، از جمله صندلی های اتوبوس های واحد همواره از قربانیان اولیه این بداخلاقی شهروندی هستند. شکستن شیشه دکه های تلفن، تخریب بسیاری دیگر از اموالی که جنبه عمومی دارد و... نشانگر یک بیماری اجتماعی است در مخربان. حالا دوباره شعار زیبای «شهر ما، خانه ما» را بخوانید بعد در رفتار برخی افراد دقت کنید که چقدر به این خانه بزرگ و اهل خانه احترام می  گذارند، زباله می ریزند، آلودگی صوتی ایجاد می کنند، اموال خانه را اگر نشد غارت، ویران می کنند و تازه از عالم و آدم هم طلبکارند! حال جای این سوال باقی است که آیا این افراد در خانه خود هم چنین رفتاری دارند؟  آیا زباله را همه جا می ریزند؟ آیا اموال خانه را خراب می کنند و...

خراسان رضوی - مورخ چهارشنبه 1389/03/19 شماره انتشار 17570/صفحه اول