گاهی شرم می کنم و بر خویش و بر ایمان خویش می ترسم که باید بنویسم، از تلخی هایی که در کام انسان می نشیند، از آن چه می بینم، از آن چه می شنوم. از آن چه برایم می نویسند... اجازه بدهید امروز، تلخ نوشته های یک شهروند را بازنویسی کنم که به فریاد آمده بود از آن چه دید، از آن چه شاید دیگران دیدند، از... این شهروند، خواسته است تا جایی که می توانیم، تا جایی که حرمت قلم اجازه می دهد، تا جایی که قانون خدشه دار نمی شود بنویسم و از مسئولان بخواهیم برای حیای زخم خورده در جامعه چاره ای بیندیشند. او نوشته است در بولوار آزادی مشهد شاهد صحنه زشتی بوده است که غیرت را، عفت را، انسانیت را زخم می زند، او در شرح ماجرا یادآور شده است که دو نفر، یک دختر خانم را وسط خود بر ترک موتور نشانده بودند و با زشت ترین حرکات، حرمت انسانیت را خدشه دار می کردند. این حرکات آنان که به سمت جاده قوچان می رفتند، یک موتورسوار دیگر را به آنان ملحق کرد تا به سرعت به سوی مقصد خود حرکت کنند... این نوشته شهروندی که با روزنامه تماس گرفته است آدم را یاد ماجرایی می اندازد که چندی پیش در تهران اتفاق افتاد که دو تن از اوباش روز روشن در مقابل چشم مردم، دختری را به زور قمه سوار موتور کردند و میان خویش نشاندند و پاسخ داد و فریاد و کمک خواهی او را با ضربه ته قمه بر سرش دادند تا بیهوش شود. برای مردم هم قمه در هوا گرداندند تا کسی به آنان نزدیک نشود و... به راستی این قبیل مسائل که اگر چه به ندرت اتفاق می افتد اما همان یک بارش هم برای بر هم خوردن آرامش یک شهر کافی است، نباید مسئولان امر را به فکر اقدام بازدارنده بیندازد؟ آیا نباید حدود الهی چنان قاطعانه اجرا شود که هیچ مجرمی نتواند به خود جرأت چنین جسارت هایی را بدهد ؟ اگر چنین ماجراهایی در کشوری دیگر اتفاق افتد خود ما و رسانه های ما به طور مفصل به آن نمی پردازند؟ پس چرا اقداماتی چنین زشت و حرمت شکنانه در کشور خودمان ما را بر سر غیرت نمی آورد؟ آیا اگر به مجرد اتفاق افتادن اولین جرم، حدود الهی قاطعانه و به فوریت اجرا شود باز شاهد این قبیل جرایم خواهیم بود؟ .... امیدواریم با اقدام قاطع پلیسی و دستگاه قضا شاهد کاهش آمار جرایم خشنی چون زورگیری، سرقت مسلحانه، آدم ربایی و جرایم اخلاقی و... باشیم...