نگاهش تیز نبود، آرامش در نگاهش موج می زد، وقتی با او چشم در چشم می شدی هیچ گاه احساس عذاب نمی کردی. تیزی در نگاهش نبود که جانت را زخم زند هرچه بود آرامش بود. دریایی در نگاهش داشت که هم نشان آرامش او بود و هم توی بی قرار را به قرار می آورد. این ها جملاتی بود که درباره شهید هادی شعبانی می شنیدم و این که زبانش، کلید احترام بود و جویبار زلال ترین کلمات. کسی به خاطر ندارد از او کلامی جز به حرمت و احترام شنیده باشد. حتی وقتی کسی با او بد برخورد می کرد، بد حرف می زد، بد عمل می کرد اما پاسخ هادی، خوبی بود و خوبی بود و خوبی. اصلا سنت اهل ایمان همین است؛ خوبی کردن حتی در برابر بدترین رفتارها. یعنی ما در مقابل بدی حق مقابله به مثل نداریم. مومن خیر است خوبی است و نمی تواند بدی کند بلکه حتی با دشمن هم مروت می ورزد. چنان که شهید هادی شعبانی از دلاوران اطلاعات و عملیات لشکر ۲۱ امام رضا (ع) چنین بود. او از مردانی بود که از آن ها گفتن دشوار است. سخت است به اندازه نگاه کردن به خورشید و چه کسی می تواند بیش از چند لحظه به خورشید نگاه کند؟! آن چه از شهید می توان گفت به همین اندازه است. اینان زندگی نورانی داشتند، سفید سفید، و حالا ما ساکنان رویه سیاه سکه زندگی چگونه از آنان بگوییم؟ یکی از همرزمانش می گفت: هادی نه برای تعلل در واجبات بلکه برای لحظه ای غفلت از انجام مستحبات خودش را جریمه می کرد، مثلا یک روز که از غواصی برگشته بود و نتوانسته بود پس از نماز صبح زیارت عاشورا بخواند، خودش را جریمه می کرد. او اهل ذکر بود، ذکر مدام. یکی از همرزمانش روایت می کرد وقتی برای گشت و شناسایی به دل خاکریز عراقی ها می زدیم او ما را هم به ذکر و توسل دعوت می کرد و ... یکی از فرازهای بلند زندگی خانوادگی شهید شعبانی، قصه اوست و دخترش. دختری که مادرش را هرگز ندید، چون مادر مهربانش هنگام تولد او به دیدار خدا رفت و هادی ماند و دخترش. اما او باید می رفت، جبهه او را می خواند، پس با همه عشقی که به دخترش داشت، او را به خدا سپرد، مادربزرگش متولی بزرگ کردن دختر شد و شعبانی، پی عاشورا به جبهه رفت و به کاروان امام حسین(ع) پیوست. خداوند نیز امانت داری را به ما آموخت تا این دختر نام پدر را زنده نگه دارد... کاش امروز از هادی می آموختیم، این ایمان را، این اعتقاد را، کاش به خدا بسپاریم خویش را و اهل خویش را تا ما را از دالان های تنگ وسوسه های شیطان نجات دهد، کاش روح شهدا در زندگی ما جاری شود آن وقت در خانه بهشت را تجربه خواهیم کرد. کاش ...