اگر صدام در جنگ با ایران هیچ جنایتی مرتکب نشده بود جز همین بمباران شیمیایی سردشت، کافی بود تا در محکمه همه وجدان های بیدار در طول تاریخ محکوم شود چنان که صاحب وجدان ها همواره آمریکا را به دلیل بمباران اتمی ناکازاکی و هیروشیما مستوجب لعن و نفرین می دانند.

از سوی دیگر اگر ایران اسلامی، در طول دفاع مقدس خویش هیچ دلیلی برای حقانیت خود نداشته باشد جز همین ماجرا، کافی است تا در محکمه وجدان های آگاه و در پیشگاه تاریخ در جایگاه صاحب حق بنشیند تا مردم نسل های حق طلب امروز و فردا و فرداها قلم بردارند و در حقانیت این ملت و ددمنشی دشمن تجاوزکار بنویسند اما این جنایت یکی از هزاران جنایاتی است که در کتاب سیاه صدام و لشکریانش ثبت شد و یکی از هزاران مظلومیت های تحمیل شده بر ملت ایران بود یکی از سیاه ترین جنایت های روسیاه ترین متجاوز در این فاجعه بسیاری از زنان و مردان، انسان های بی گناه سردشت جان باختند و بسیاری یک عمر پر از درد و رنج را به جان خریدند و هنوز بسیارند کسانی که مظلومانه با عوارض آن ماجرا دست و پنجه نرم می کنند و از قضا مظلوم ترین جانبازان هم همین جانبازان شیمیایی در طول دفاع مقدس هستند که پس از سال ها هنوز چنان که باید بدان ها توجه نشده است بماند که مسئولان وظیفه خود را هم در قبال آنان انجام نداده اند که شرح این ماجرا «ده ها مثنوی با هزار من کاغذ» می خواهد و از قضا روزنامه خراسان به عنوان یکی از رسانه های پیشتاز در حوزه احقاق حقوق جانبازان شیمیایی بارها به مشکلات این فرزندان سربلند اما مظلوم این سرزمین پرداخته است.

بارها نوشته ایم و گاه با هزار تاثر و تاسف گفته ایم اینان در کشاورزی و کسب و کار و مدرسه و دانشگاه و...که شیمیایی نشده اند و همین شیمیایی بودن و عوارض آن بهترین سند و معتبرترین شاهد ماجراست اما...حتی با هزار شرمندگی نوشته ایم گیریم اینان جانباز هم- به فرض محال- نباشند، بیمارند و نیازمند یاری اما...بگذریم فاجعه سردشت هنوز زخم وجدان و غیرت ایرانی را نمک سود می کند و شایسته است قبل از آن که برای غرامت گرفتن از متجاوزان جنگ های جهانی، یقه آنان را بگیریم که -البته حق ماست- یقه عاملان حادثه سردشت را محکم بچسبیم و حق مردم را از آنان بستانیم یا لااقل در کنار پی گیری بحث غرامت از قدرت های جهانی، پرونده غرامت خواهی از عراق و حامیانش را هم براساس قوانین بین المللی مستند به متجاوز خواندن عراق از سوی دبیر کل پیشین سازمان ملل متحد- خاویر پرزدکوئیار- پی گیری کنیم و حق خود را بازبستانیم تا بدخواهان هم بدانند سودای چپ نگاه کردن به ایران نتیجه اش شکست در میدان نبرد است و هم غرامت پرداختن در میز حساب.

پس شایسته است پرونده را روی میز بگذاریم و کشور متجاوز را به پای میز بکشانیم و به موازات آن از حامیان صدام، به ویژه آنانی که در تجهیز ارتش عراق به جنگ افزار غیرمتعارف شیمیایی،نقش داشتند هم متناسب با نقش شان داد بخواهیم و حق بستانیم تا جراحت مظلومان سردشت و همه زخم خوردگان جنایات صدام، التیام یابد.

مطمئن باشید نفس های پر صدا و پردرد جانبازان شیمیایی و بازماندگان حادثه سردشت،دعاگوی کسانی خواهد بود که برای احقاق این حق ملی ایرانیان اقدام کنند.

روح شهدا به غیرت مردانی که یقه دولت های اروپایی شریک جنایات صدام را بگیرند درود خواهند فرستاد...

ختم کلام این که اولا با در نظر داشتن شرایط خاص حال جانبازان شیمیایی باید به صورت ویژه به آنان رسیدگی کرد. ثانیا پرونده غرامت خواهی از عراق را گشود و ثالثا با بین المللی کردن این پرونده، دول حامی صدام و مدعیان دروغین حقوق بشر را به چالشی سخت کشید تا همه وجدان های انسانی با فشار افکار عمومی، این دروغ پردازان را رسوا کنند. به هر حال برای مردم ایران و به ویژه جانبازان شیمیایی و نیز قربانیان مظلوم اما عزتمند سردشت، این پرونده هم چنان مفتوح است.