ریش خودش را تیغ نمی زد، می گفت حرام است، فتوای مراجع تقلید را هم در این زمینه از بر بود، استناد هم می کرد به آن، می گفت نه ریش خودم را به تیغ می سپارم تا ریشه اعتقاداتم را بزند و نه تیغ به ریش دیگری می گذارم تا در زدن ریشه اعتقاداتش شریک باشم. اصرار برخی مشتری ها هم جوان آرایشگر را مجاب نمی کرد که دست به تیغ شود. می گفت حرام است! وقتی مشتری می گفت گناهش به گردن من! پاسخ می داد گناه من را به حساب شما نمی نویسند، تازه تو هم نباید گناه بکنی. او می گفت: وقتی کاری گناه است، مزدی که به ازای آن می گیرم معلوم نیست حرام نباشد چون معلوم نیست که آدمی مالک آن مال بشود پس شبهه ناک می شود دستمزدی که می دهند، ما هم سفره زندگی مان را با دستمزدمان پر می کنیم. وقتی پول شبهه ناک باشد، لقمه ها هم شبهه ناک خواهد شد و نتایجش هم در رفتار شبهه ناک ظهور خواهد یافت و قصه همانی خواهد شد که از آن می گریزیم و از نگاه کردن برخی تظاهر میدانی اش در رفتار برخی افراد پرهیز داریم. بگذریم، آرایشگر، نپذیرفت تیغ انداختن بر صورت مشتری هایش را، چون حرام بود هرچند خودش مرتکب این امر نمی شد. یعنی ریش خود را تیغ نمی زد. این ماجرا، آدم را یاد برخی افراد می اندازد که خود دستی پاک دارند. دل شان هم پاک است و پی دست اندازی به اموال عمومی و یا خصوصی نیستند اما گاه بسترساز برخی حرام کاری ها می شوند، خود اختلاس نمی کنند اما در کنار آنان درازدستانی هستند که پنجه می اندازند در اموال عمومی، در «بیت المال» و «مال البیت» می کنند آن را... وقتی هم که سخن از ماجرا به میان می آید، گاه دست پاک افراد، آدمی را به تامل وامی دارد که راستی چرا برخی که خود از آلودگی ها، جان و جامه پاکیزه داشته اند، مثل «قلاب» عمل کرده اند که توسط آنان، آلودگان به ماهی های درشت منفعت رسیده اند. کاش همه ما، به ویژه آنانی که در جایگاه امتحان هستند به اندازه آقای آرایشگر هوشیار باشیم و مهره بازی، بازیگران حرام کار قرار نگیریم. کاش اگر در جایگاه مسئول هستیم، یادمان باشد، بسیاری از سفره هایی که جلوی پای ما آراسته می شود، برای این است که به دست ما، به نفع خویش ماجرایی رقم زنند. کاش هوشیار باشیم برخی شیرین ها که بی حساب از طرف ما اما دقیقا با حساب و کتاب از فرستنده به ما می رسد، به حقیقت تلخ کامی دو دنیا را در پی دارد.معلوم نیست آنچه می رسد، حلال باشد. تازه اگر لقمه ای حلال باشد از آن حساب می کشند چه رسد به این که -خدای نکرده- لقمه ای حرام باشد که آن وقت باید خود را برای عقوبت آن آماده کرد، چه در روایت از معصوم(ع) می خوانیم «فی حلاله حساب و فی حرامه عقاب» این روایت را ۲۷ سال پیش، استاد اخلاق ما، عالم شهید، حجت الاسلام والمسلمین شیخ احمد فاضل، هر روز برایمان می خواند تا پرهیز از هر لقمه ای را در باورمان نهادینه کند. او که جانی پاکیزه داشت، سرانجام در عملیات نصر ۸ -در منطقه ماووت- جامه شهادت پوشید اما کلامش هنوز درگوش ماست... خدا کند هوشیار باشیم، خدا کند به اندازه آن آرایشگر هوشیار باشیم و مراقب سفره هامان و لقمه هایش باشیم... مبادا شیطان برایمان لقمه بگیرد...!